…Και 19 πραγματάκια για το 2019

…Και 19 πραγματάκια για το 2019

Όσα μπορεί να σου μάθει η ζωή – ως  λάθη και σωστά – στη χρονιά που μπήκε.

 

Επειδή στο χαρτάκι το 2018 έγινε 2019 δεν σημαίνει πως άλλαξες κιόλας. Γίνε εσύ η νέα σου χρονιά – όχι το 2019.

Κλίνεται σε όλους τους βαθμούς: Τοξικός – τοξικότερος – τοξικότατος. Είναι και αρσενικού και θηλυκού και ουδέτερου γένους: Τοξικός – τοξική – τοξικό. Προφανώς εμπεριέχει και όλες τις πτώσεις – ενικού και πληθυντικού. Όπως κάποτε ήταν «στη μόδα» η δημόσια παραδοχή του «πάω σε ψυχολόγο», έτσι μπήκαν στην ίδια τροχιά τα βιβλία αυτοβοήθειας, οι life coaches, οι πλασιέ της ευτυχίας και οι λέξεις-κλειδιά σαν ευκαιριακές τάσεις – καιρός του τοξικεύειν, καιρός του θεραπεύειν.

Φοβερά πράγματα λέγονται και στη σιωπή. Φοβερότατα!

Άλλο «ψάχνω για δουλειά», άλλο «ψάχνω για θέση». Κάνω πάντα δεύτερες σκέψεις για άνθρωπο που λέει πως είναι άνεργος για περισσότερο από 12 μήνες, όταν έχω δει στον «Φιλελεύθερο» τον τελευταίο μήνα αρκετές αγγελίες για εργασία σε μεγάλο εμπορικό κέντρο που μόλις άνοιξε στα περίχωρα της Λευκωσίας – και αλλού, υποθέτω. Αυτός που ψάχνει για δουλειά ρισκάρει, ανασκουμπώνεται, κατεβάζει ιδέες, ξεβολεύεται, αναπροσαρμόζεται στις συνθήκες και στις ανάγκες της εποχής, δεν έχει θέμα να ξεκινήσει από πωλητής -αν και με μεταπτυχιακό- με στόχο να καταλήξει κάποτε υπεύθυνος καταστήματος και με διπλάσιο μισθό. Ο άλλος απλώς κολλάει ένσημα περιμένοντας τη συνταξιοδότηση. Και, φυσικά, του φταίει το «σύστημα», «η κακή πολιτική», τα «μέσα», οι άλλοι που τον «πολεμούν», ο κακός του ο καιρός. Κι έτσι γερνάει άσχημα – γκρινιάζοντας σαν αρτηριοσκληρωμένο κουφάρι στις αναρτήσεις του στο facebook για όλα, αν και μόλις 30 ετών.

Κάνεις που κάνεις δημόσια κριτική στα social, κάντην τουλάχιστον ορθογραφημένα και χρησιμοποιώντας τα σωστά σημεία στίξης – μικρή μου αγράμματη βλάχα που θες να ‘χεις και άποψη.

Ό,τι δεν λύεται παντοιοτρόπως, θα σε αρρωστήσει.

Δεν είναι κουτσομπολιό το να κρίνεις έναν πολιτικό και από την προσωπική του ζωή – πώς φέρεται, τι δεν κάνει, πόση «μετεφηβεία» βιώνει στα 60 του, αν «απατά» ή αν ανέχεται την «απάτη», πόση αχαριστία μεταγγίζει σε ό,τι προηγήθηκε και πόσο δυνατά κλότσησε στο παρελθόν φίλους, συνάδελφους, οικογένεια ή και μέντορες. Όπως λειτουργεί στο μικρό του «σπίτι», έτσι θα συμπεριφερθεί αργότερα και στο μεγάλο.

Στο life style ποτέ δεν αφήνεις την πραγματικότητα να χαλάσει μια ωραία ιστορία (αχ, παρεξηγημένο μου retouche). Αν αυτό, όμως, συμβεί στις πραγματικές ειδήσεις τότε έχεις κάνει «έγκλημα» κατ’ εξακολούθηση, παραπλάνησης και ανακατεύθυνσης μυθευμάτων της κοινής γνώμης. Και ονομάζεσαι Κλάας Ρελότσιους – call me «Spiegel».

Όπως λέω συχνά και στον Θ. «στην εφημερίδα δεν θα καταλάβουν ποτέ πόσο δύσκολα και αριστοτεχνικά συνδέονται μεταξύ τους οι celebrities, τα κανάλια, οι μάνατζερ και οι δισκογραφικές – ένας ιστός που αν σπάσει έστω μία του κλωστή πεθαίνει και η αράχνη». Όση κρίση κι αν μαστίζει τις δουλειές στα media πάντοτε η Βαλαβάνη θα ζητάει «εξώφυλλο» (τιμωρητικά, αν την ξεγελάσεις, μακροπρόθεσμα θα υποστείς τις «συνέπειες» από έναν ιδιότυπο «μηχανισμό»), όταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν γνωρίζει καν την έννοια του «χτυπήματος» σε πρωτοσέλιδο.

«The eyes, chico. They never lie!», Al Pacino.

Οι ποδοσφαιριστές είναι για να κλοτσάνε την μπάλα, όχι για να ξέρουν τη διαφορά του Πλούτωνα απ’ τον Άδη. Κατ’ αναλογία, μείνε μόνο σε όσα μπορούν και σου δίδονται – προσωπικά, επαγγελματικά, φιλικά.

(Πόσο ανακουφιστικό είναι τελικά το να μην ξέρουμε τα πάντα!).

Βρέθηκα την Πρωτοχρονιά σε ένα σπίτι όπου τα παιδιά έπαιζαν «fortnite». Οι «μεγάλοι» κατέκριναν σηκώνοντας επιδεικτικά το δάχτυλο – εμείς, στην ηλικία τους, τότε, που, κάποτε, θυμάσαι; Αλλά τα παιδιά ήταν χαρούμενα – και, σαφώς, με υψηλότερο δείκτη ευφυΐας από όσο εμείς στα δώδεκά μας χρόνια. Ευπροσάρμοστοι στις αλλαγές των καιρών – να κάτι που πρέπει να εμπεδώσουμε το 2019.

Μου λένε: «Πώς κάνεις έτσι για λίγο κρασί που χύθηκε;». Δεν καταλαβαίνουν. Η φωνή μου προέρχεται από προσθετική υπομονή – φωνάζω για όλα τα προηγούμενα κρασιά που χύθηκαν και που δεν έβγαλα κιχ.

Φωτογράφισα το σύνθημα που βλέπετε, από τοίχο της Γ’ Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, για να μπορώ να δικαιολογούμαι και το 2019: «Ζήσε τη ζωή σου με τρόπο ακατανόητο στους άλλους!». Σαν άλλοθι που κλείνει το μάτι στο ρίσκο με σκέρτσο…

Η ζωή είναι απρόβλεπτη – κανείς δεν είχε μιλήσει για το ξαφνικό ξέσπασμα της Αίτνας. Όσο σχεδιάζεις, η φύση -η παντός είδους φύση- θα καραδοκεί.

Γι’ αυτό και τρόμαξα με όσα γράφει η Άννα Μαραγκού στο τελευταίο της βιβλίο για την «κανονική ροή» του Πεδιαίου. Και σκέφτομαι: Κι αν ξυπνήσει μια μέρα ο ποταμός στη Λευκωσία;

«There are two kinds of pain. The sort of pain that makes you strong, or useless pain – the sort of pain that’s only suffering. I have no patience for useless things», Frank Underwood – «House of cards».

Ούτε ο Αριστοτέλης δεν τόλμησε να ορίσει το «τι είναι ευτυχία». Δεν καταλαβαίνω πώς εσύ μου λες «μόνο ευτυχισμένες στιγμές το 2019» αν και ξέρεις πως είναι υγιές και το να λυπάσαι, ώστε να μην καταντήσεις στη ζωή ένα χαζοχαρούμενο περιφερόμενο πιόνι σαν ξανθό μοντέλο…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *