Κόκκινες ραμμένες ιστορίες

Κόκκινες ραμμένες ιστορίες

Κόκκινες ραμμένες ιστορίες

Σ’ αυτή τη δουλειά της, την συντρόφευαν λέει συχνά τα λόγια της Coco Chanel: Ψάξε για τη γυναίκα μέσα στο φόρεμα. Αν δεν υπάρχει γυναίκα δεν υπάρχει φόρεμα. «Μέσα από την ενδυμασία ο κάθε ένας από μας ορίζει και δηλώνει την ταυτότητά του, την προσωπικότητά του. Αυτό όμως λειτουργεί και αντίστροφα, η ενδυμασία ορίζει τη ζωή του», λέει θέλοντας να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο το γυναικείο σώμα ακολουθεί τα πρότυπα κάθε εποχής, βασισμένα πολλές φορές στην επιβεβλημένη ενδυμασία που ορίζουν πατριαρχικές κοινωνίες και θρησκευτικές εξουσίες.

«Το γυναικείο κορμί κρίνεται και ορίζεται. Το ένδυμα γίνεται έτσι μοχλός καταπίεσης σε πολλές χώρες για τις γυναίκες. Οι γυναίκες δεν αποφασίζουν για τα σώματά τους, είναι συνεχώς κάτω από αστυνόμευση. Πριν από ένα χρόνο δεν είδαμε παπάδες και άντρες γυναικολόγους να καλούνται σε συζητήσεις για το δικαίωμα έκτρωσης; Από πού κι ώς πού;»

Τον τίτλο «Κόκκινες ραμμένες ιστορίες», τον επέλεξε η ίδια με την Έλενα Παρούτη, που επιμελείται το στήσιμο της έκθεσης. «Οι ιστορίες είναι όλες ραμμένες με κόκκινες κλωστές», εξηγεί. «Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι το πρώτο χρώμα που έφτιαξε ο άνθρωπος είναι το κόκκινο. Το χρώμα του αίματος. Σύμβολο της ζωής. Αλλά και της ραφής που επουλώνει το τραύμα. Οι γυναίκες μεγαλώνουμε μαθαίνοντας να ζούμε μέσα στο αίμα μας. Και κουβαλάμε πολλά τραύματα της ιστορίας.

Η έκθεση παρουσιάζει οκτώ έργα: ισάριθμα γυναικεία φορέματα σε πραγματικό μέγεθος, φτιαγμένα το καθένα, από ένα βιβλίο. Βιβλία-σταθμοί και σημεία αναφοράς στην παρουσία και την αντιμετώπιση της γυναίκας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έργα φτιαγμένα από τα κατ’ εξοχήν μισογύνικα και ομοφοβικά αποσπάσματα της Βίβλου, από σελίδες από το Δεύτερο φύλο της Σιμόν Ντε Μποβουάρ, από την Ιστορία της σεξουαλικότητας του Μισέλ Φουκώ, από την Αναταραχή φύλου της Τζούντιθ Μπάτλερ, από πρακτικά συνεδρίας της Κυπριακής Βουλής με θέμα την εμπορία προσώπων, από το ποίημα «Πηνελόπη» του Π. Κουζάλη, ενώ ένα έργο είναι φτιαγμένο από σερβιέτες.

«Είναι κάποια βιβλία που έτυχε να διαβάσω άλλα που αποπειράθηκα να διαβάσω», αναφέρει. «Βιβλία που ένιωσα ότι υπήρξαν καθοριστικοί σταθμοί στην ιστορία της γυναίκας αλλά και όχι μόνο. Κόκαλα δεν έχει αλλά κόκαλα τσακίζει η γλώσσα. Οι λέξεις πονούν, πληγώνουν, καταπιέζουν και μόνο αθώες δεν είναι. Τσούλα, μιλφάρα, πουτάνα, ξετσίπωτη, λέξεις κακοποιητικές, τις οποίες όμως και εμείς οι ίδιες οι γυναίκες τις ενσωματώνουμε και τις χρησιμοποιούμε».

Πώς θα ήθελε αλήθεια να δει την ιστορία των γυναικών να εξελίσσεται μέσα στα χρόνια; «Αντιπροσώπευση στη Βουλή, κοσμικό κράτος, παιδεία ελεύθερη από θρησκεία. Ζούμε σε πολύ σκοτεινές εποχές. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε έναν κόσμο αξιών και ηθικής, έναν κόσμο αγάπης και αποδοχής. Είμαστε όλοι άρρηκτα συνδεδεμένοι και μόνο μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε. Το κίνημα που διεκδικεί την ισότητα των γυναικών και την εξάλειψη της βίας, δεν μπορεί να μην είναι συνδεδεμένο με το κίνημα που παλεύει για τα δικαιώματα των ομυλοφίλων, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια στη φτώχεια, στον αποκλεισμό του διαφορετικού, του ηλικιωμένου, του άλλου, του ξένου. Όλα είναι ένα και όλα συνδέονται».

* Διάρκεια έκθεσης: 19 – 27/10, στο χώρο τέχνης Γκαράζ (Αμμοχώστου 16, εντός των τειχών Λευκωσία). Επισκέψεις: 10:30-12:00 και 5:30- 8:00. Πληροφορίες 99535329. Η έκθεση στηρίζεται από την Πρωτοβουλία WICZ (Women In Conflict Zones).

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *