Κώστας Μαρτάκης: Μας συστήνει τα αδέλφια του, σε μια διαφορετική φωτογράφηση

Κώστας Μαρτάκης: Μας συστήνει τα αδέλφια του, σε μια διαφορετική φωτογράφηση

Κώστας Μαρτάκης: Μας συστήνει τα αδέλφια του, σε μια διαφορετική φωτογράφηση
Φωτογραφία: Πάνος Γιαννακόπουλος

Μια από τις πολύ ζεστές ημέρες του Ιουλίου βρέθηκα στο γήπεδο μπάσκετ του Αθλητικού Ομίλου Βουλιαγμένης. Εκεί συνάντησα τον Κώστα Μαρτάκη με την αδελφή του Τίνα και τον ετεροθαλή αδελφό τους Νίκο Πολίτη. Παίζοντας μπάσκετ, όπως συνηθίζουν να κάνουν τα τελευταία χρόνια οι τρεις τους, συζητήσαμε πολλά, όπως για τη μεταξύ τους σχέση, τα παιδικά τους χρόνια αλλά και την καινούργια επαγγελματική οικογένεια του Κώστα, τη Heaven Music. Κι έχω να διαπιστώσω το εξής: Ο Κώστας Μαρτάκης μπορεί να μεγάλωσε, να ωρίμασε, αλλά παραμένει αψεγάδιαστα όμορφος!

Από τη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου

Θέλω κατ’ αρχάς να μιλήσουμε για τη μεταξύ σας σχέση. Εσύ, Κώστα, και η Τίνα είστε αδέρφια από τον πρώτο γάμο της μητέρας σας και ο Νίκος, ο μικρότερος, είναι από τον δεύτερο. Μεγαλώσατε και τα τρία αδέρφια μαζί;
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΤΑΚΗΣ:
Μεγαλώσαμε και οι τρεις μαζί. Εγώ και η Τίνα πηγαίναμε και βλέπαμε και τον πατέρα μας. Το ωραίο είναι πως, όταν φεύγαμε από το σπίτι, ο Νίκος ρωτούσε το δεύτερο μπαμπά μας —έτσι τον νιώθουμε— γιατί φεύγουμε. Εκείνος του εξηγούσε ότι πηγαίνουμε στον πατέρα μας, ενώ ο Νίκος ήθελε να τον φωνάζει κι αυτός μπαμπά. Και τον άφηνε. Μάλιστα ο πατέρας μας έδινε χαρτζιλίκι και στον Νίκο. Εμένα μου φαινόταν πολύ φυσιολογικό, νόμιζα πως όλες οι οικογένειες έχουν μία μαμά και δύο μπαμπάδες. Δεν είναι έτσι, αλλά εμείς έτσι μεγαλώσαμε.

Πόσων χρονών ήσασταν όταν γεννήθηκε ο Νίκος;
Κ.Μ.: Με τον Νίκο έχουμε οκτώ χρόνια διαφορά. Όταν γεννήθηκε, ήμουν οκτώ ετών.
ΤΙΝΑ ΜΑΡΤΑΚΗ:
Εγώ ήμουν δεκατριών.
Κ.Μ.: Εμείς ουσιαστικά μεγαλώσαμε τον Νίκο.
Τ.Μ.: Μαλώναμε για το ποιος θα τον ταΐσει, ποιος θα τον κάνει μπάνιο. Τον είχαμε σαν να ήταν ένα κουκλάκι.

Νίκο, εσύ πώς αισθανόσουν με δύο μεγαλύτερα αδέρφια;
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ:
Πάρα πολύ καλά. Πάντα ένιωθα πιο μεγάλος από την ηλικία μου γιατί ακριβώς είχα δύο μεγαλύτερα αδέρφια. Έκανα παρέα με τις παρέες τους.

Δεν έχετε τσακωθεί ποτέ;
Κ.Μ.: Μικροί τσακωνόμασταν πάρα πολύ. Παίζαμε, μάλιστα, πολύ ξύλο.

Ποιον έσωζε συνήθως η μητέρα σας όταν έμπαινε στη μέση;
Τ.Μ.: Τον Κώστα γιατί, κάποιες φορές που μπορεί να τον έσπρωχνα, έκανε θεατρινισμούς και παρίστανε ότι τον είχα σκοτώσει. Ερχόταν τότε η μητέρα μας και με επέπληττε, καθώς ως «πιο μεγάλη» δεν έπρεπε να τον χτυπήσω. Όμως δεν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα. Τσακωνόμασταν πάρα πολύ με τον Κώστα, ήταν μεγάλο ζιζάνιο. Ο Νίκος, από την άλλη, ήταν ήσυχο μωρό. Ο Κώστας έσπαγε τα νεύρα του Νίκου γιατί του έπαιρνε τα παιχνίδια.
Ν.Π.: Εγώ ένιωθα μεγάλος και ο Κώστας μικρός μαζί μου.
Κ.Μ.: Με την Τίνα δεν έπαιζα με τα Τζι αϊ Τζο και τα αυτοκινητάκια μου. Έτσι, όταν μεγάλωσε ο Νίκος, επιτέλους είχα ένα αγόρι για να μπορώ να παίξω με αυτά. Παρόλο που ήμουν μεγαλύτερος, έπαιζα με τον Νίκο και περνούσαμε πολύ ωραία.

Αισθανόσουν, απέναντι στην Τίνα και στον Νίκο, ο μεγαλύτερος αδελφός που τους προστάτευε;
Κ.Μ.: Στα πρώτα φλερτ που είχε, τη συμβούλευα, αλλά δεν με άκουγε. Μου άρεσε να προστατεύω τα αδέρφια μου γενικά. Αλλά κι εκείνοι έμπαιναν μπροστά όταν με ενοχλούσε κάποιος. Είμαστε πολύ δεμένοι και ενωμένοι.

Πώς νιώσατε όταν ο Κώστας ασχολήθηκε με το τραγούδι και έγινε πολύ γρήγορα αναγνωρίσιμος;
Ν.Π.: Όταν ο Κώστας ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι, ήμουν λίγο πριν από την εφηβεία. Δεν αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα τι συνέβαινε. Μπορούσα όμως να καταλάβω ότι ο Κώστας είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο, και το θαύμαζα όλο αυτό. Τον καμάρωνα, έκρυβα μέσα μου χαρά. Απλώς δεν ήμουν διαχυτικός και δεν επιδείκνυα ποτέ το ότι είμαι αδελφός του Κώστα Μαρτάκη. Ίσως σ’ αυτό λειτούργησε και το γεγονός ότι έχουμε διαφορετικό επίθετο.
Κ.Μ.: Αυτό που καταλαβαίνω και για τα δύο μου αδέρφια είναι πως δεν επεμβαίνουν με άσχημο τρόπο. Θα με συμβουλεύσουν όταν τους το ζητήσω, αλλά, επειδή μεγαλώσαμε μαζί, είμαστε αδέρφια, δεν μπόρεσαν ποτέ να με δουν σαν τον Μαρτάκη που αναγνωρίζουν στο δρόμο. Με βλέπουν ως Κώστα.
Ν.Π.: Η κριτική μας είναι αυστηρή και ειλικρινής. Δεν του είπα ποτέ αυτά που ήθελε να ακούσει, αλλά αυτά που έπρεπε να ακούσει.
Τ.Μ.: Σε επίπεδο αναγνωρισιμότητας, επειδή κανείς μας δεν είχε σχέση με αυτόν το χώρο, δεν κατάλαβα ιδιαίτερη διαφορά. Ο Κώστας από πολύ μικρός ήταν όμορφος και είχε απήχηση στο γυναικείο πληθυσμό. Όταν ασχολήθηκε με το τραγούδι και έγινε αναγνωρίσιμος, εισπράττοντας θετικά σχόλια για τη φωνή και την εμφάνισή του, εγώ δεν τον είδα διαφορετικά.

Τα συναισθήματά σας όταν τον αντικρίσατε για πρώτη φορά να τραγουδά στη σκηνή;
Τ.Μ.: Ήταν πολύ όμορφη στιγμή. Νιώθαμε υπερηφάνεια αλλά και θαυμασμό. Κατάφερε να πραγματοποιήσει αυτό που ονειρευόταν. Μάλιστα, τις πρώτες φορές που τον είδαμε, ήμασταν πολύ συγκινημένοι. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω αλλιώς.

Τώρα το έχετε συνηθίσει;
Κ.Μ.: Νομίζω ότι πλέον λειτουργούν πιο «μανατζερίστικα», καθώς κοιτούν το σύνολο: πώς είναι τα σκηνικά, τα τραγούδια. Τώρα παρατηρούν περισσότερα πράγματα γύρω μου, αφού έχει φύγει το συναίσθημα της συγκίνησης.
Τ.Μ.: Όταν έχει πρεμιέρα ο Κώστας, δεν κοιτάζω τα σκηνικά και αν είναι όλα καλά. Αν θες, τα κοιτάζω σε δεύτερο χρόνο. Πρώτα βλέπω πώς βγαίνει, αν είναι καλά, αν είναι χαρούμενος, αν έχει άγχος. Και στη συνέχεια ξεκινώ να παρατηρώ.
Ν.Π.: Εγώ λειτουργώ ανάποδα από την Τίνα. Πρώτα βλέπω αν τα γύρω γύρω είναι καλά και μετά πώς βγαίνει.

Εσύ, Νίκο, που είσαι και μικρότερος, δεν θέλησες ποτέ να ασχοληθείς με το αντικείμενο του Κώστα; Δεν σε γοήτευσε;
Ν.Π.: Επηρεάστηκα, αλλά ποτέ δεν είχα την πρώτη ύλη, τη φωνή που διαθέτει ο Κώστας, για να ασχοληθώ επαγγελματικά. Την αγαπώ τη μουσική, αλλά για τον Κώστα είναι η ζωή του. Εγώ ασχολούμαι με το αντρικό ένδυμα, με το επί παραγγελία ρούχο μέσω της Bespoke Athens. Ο Βασίλης Μπουρτσάλας, ο μέντοράς μου, ασχολείται με το επί παραγγελία αντρικό ένδυμα και κάνουμε ως επί το πλείστον κοστούμια και πουκάμισα.
Κ.Μ.: Έγκειται στο ευρύτερο καλλιτεχνικό κομμάτι αυτό που κάνει ο Νίκος. Η Τίνα είναι καλλιτέχνις ζωής γιατί είναι μαμά, κι αυτό νομίζω πως είναι η πιο δύσκολη καλλιτεχνική έκφραση. Και ο γονιός είναι καλλιτέχνης, αφού δημιουργεί μια προσωπικότητα, έναν άνθρωπο — κάτι πολύ σπουδαίο.

Το μπάσκετ και η αγάπη σας γι’ αυτό πώς μπήκαν στη ζωή σας;
Τ.Μ.: Ξεκίνησα εγώ, ως το πρώτο παιδί της οικογένειας. Πηγαίναμε με τον πατέρα μου και παίζαμε στο ανοικτό του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας μαζί με παρέες που βρίσκαμε τυχαία εκεί. Κάποτε με είδε κάποιος που είχε ομάδα και πρότεινε στον πατέρα μου να με γράψουν σε ομάδα μπάσκετ. Εκείνος μου το είπε, εγώ ήθελα κι έτσι άρχισα. Ο Κώστας ξεκίνησε πιο μετά από μένα, όταν έπαιζα ήδη στην ομάδα του Παλαιού Φαλήρου.
Κ.Μ.: Εγώ έκανα κολύμβηση. Μάλιστα, πολλές φορές ούτε η μητέρα μου ερχόταν να με δει στους αγώνες. Το κολύμπι είναι ατομικό άθλημα. Αντιθέτως, όταν πηγαίναμε όλοι να δούμε την Τίνα που αγωνιζόταν —το γήπεδο ήταν γεμάτο από κόσμο, φώναζαν συνθήματα—, μου άρεσε πολύ. Μου αρέσει η επικοινωνία. Κάπως έτσι, λοιπόν, άρχισε να με ελκύει η ιδέα. Κάποια στιγμή με είδε ένας προπονητής που έπαιζα με άλλα παιδιά, περιμένοντας την Τίνα να τελειώσει την προπόνηση, και με προκάλεσε να μπω κι εγώ σε ομάδα.
Τ.Μ.: Ο Νίκος, από την άλλη, γεννήθηκε μέσα στο γήπεδο. Ερχόταν η μητέρα μας να δει στους αγώνες εμένα και τον Κώστα και είχε τον Νίκο στο καρότσι. Κοιμόταν και ξυπνούσε εκεί. Επομένως, αναπόφευκτα και ο Νίκος έπαιξε μπάσκετ, δεν είχε άλλη επιλογή.

Κώστα, φέτος, μετά από αρκετά χρόνια, θέλησες να κάνεις μια αλλαγή και να βρεθείς στη Heaven Music. Πώς το αποφάσισες;
Κ.Μ.: Ένιωσα πως έκλεισε ένας κύκλος. Είμαι της άποψης ότι, όταν κλείνει ένας κύκλος, πρέπει να προχωράς παρακάτω και να μη φτάνεις στο σημείο να δημιουργούνται άσχημες συνθήκες μεταξύ ανθρώπων που συνεργάζονται. Προτίμησα λοιπόν να κλείσω τον κύκλο και να παραμείνω φίλος με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ούτως ή άλλως, είναι ένας μικρός χώρος όπου πάντα ο ένας βρίσκει τον άλλο μπροστά του. Γι’ αυτό ακριβώς, θέλω να κοιτάζω και να μιλάω στους ανθρώπους και όχι να αλλάζω πεζοδρόμιο.

Νιώθεις ότι κάνεις μια νέα αρχή;
Κ.Μ.: Καλλιτεχνικά δεν νομίζω πως κάνω νέα αρχή. Απλώς αλλάζω τον τρόπο που λειτουργώ μουσικά. Επεκτείνω το ρεπερτόριό μου και τραγουδάω, εκτός από ποπ, και λαϊκά κομμάτια. Η αλλαγή όμως εστιάζεται κυρίως σε προσωπικό επίπεδο, καθώς μεταβλήθηκαν τα «θέλω» και τα «πιστεύω» μου.
Τ.Μ.: Ξέρεις τι θέλεις πια.

Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή της αλλαγής τι ακριβώς θέλεις;
Κ.Μ.: Θέλω να έχω περισσότερο έλεγχο στις επιλογές μου και να επενδύσω σ’ αυτό που κάνω. Στη νέα συνεργατική μου συνθήκη με τη δισκογραφική και την ομάδα μου έχω πιο ενεργό ρόλο και είμαι εγώ ο παραγωγός του δίσκου μου.

Ποιοι είναι λοιπόν οι καινούργιοι στόχοι σου;
Κ.Μ.: Να ολοκληρωθεί ο νέος δίσκος. Έχει ήδη κυκλοφορήσει ένα single, το «Πάρε ένα Τηλέφωνο» σε στίχους και μουσική του Φοίβου, και θα γίνει ολοκληρωμένη δουλειά με τον Φοίβο.

Λάθη έχεις κάνει;
Κ.Μ.: Πες μου έναν που δεν έχει κάνει λάθη σε οποιονδήποτε χώρο, χρόνο και ηλικία στη ζωή του. Έχω κάνει, αλλά δεν το μετανιώνω.
Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να είπες στον εαυτό σου: «Όχι, δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό»;
Κ.Μ.: Σίγουρα θα υπήρξαν και πράγματα που δεν έγιναν σωστά. Αλλά πραγματικά πιστεύω πως χωρίς αυτά τα λάθη δεν θα ήμουν αυτός που είμαι τώρα. Έτσι αποκτάται και η εμπειρία: κάνοντας λάθη, εξελίσσεσαι.

Διεκδικητικός πάνω στη δουλειά σου είσαι;
Κ.Μ.: Είμαι διεκδικητικός πια ναι, θα ζητήσω αυτό που θεωρώ ότι μου αξίζει — έχω σκληρύνει κι αρκετά με τα χρόνια. Συνολικά όμως με ενδιαφέρει ένα καλό αποτέλεσμα, για μένα, τη δουλειά μου και την όποια συνεργασία μου.

Αυτό το «σκληραίνω» σού έχει κλείσει ποτέ πόρτα;
Κ.Μ.: Ναι, έχει συμβεί. Αλλά, όπως είπα, καθετί που συμβαίνει πια το λαμβάνω και ως μάθημα και ως εμπειρία. Δεν θεωρώ ότι έχω αδικήσει ποτέ κάποιον.

Και δεν φοβάσαι το μετά;
Κ.Μ.: Όχι, γιατί είμαι πολύ αληθινός και καθαρός. Ξέρεις κάτι; Είμαι άνθρωπος που πατάει γερά στα πόδια του και δεν πιστεύει για τον εαυτό του κάτι μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι.

Βγάζεις προς τα έξω ότι είσαι ένα πάρα πολύ καλό και γλυκό παιδί. Είσαι;
Κ.Μ.: Πιστεύω πως είμαι καλός άνθρωπος κατ’ ουσίαν. Ένας άνθρωπος που δεν έχει κακίες και δεν του αρέσουν τα προβλήματα.
Θυμώνεις;
Κ.Μ.: Ναι.

Έχεις εντάσεις;
Κ.Μ.: Ναι.

Φίλους καλούς από το χώρο σου έχεις;
Κ.Μ.: Πολύ φίλη μου θεωρώ τη Νατάσα Θεοδωρίδου. Είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να μοιραστώ τις αγωνίες μου.

Σε μια δύσκολη στιγμή σου, είναι εκείνη που θα πάρεις τηλέφωνο;
Κ.Μ.: Ναι. Η Νατάσα είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να με συμβουλεύσει σε πιο «βαθιά» κομμάτια της δουλειάς, καθώς έχει μεγαλύτερη εμπειρία. Ξέρω ότι είναι αντικειμενική και μου έχει πει πολλές φορές ότι κάνω λάθος. Και γι’ αυτό ακριβώς τη θεωρώ φίλη μου, γιατί δεν θα με «χαϊδέψει». Δεν σου κρύβω ότι με έχει προστατεύσει πολλές φορές η Νατάσα.

Υπάρχει άλλος;
Κ.Μ.: Έχω πολύ καλή σχέση με την Ντορέττα Παπαδημητρίου. Είναι επίσης ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να μοιραστώ πράγματα, ακόμα και παραπάνω απ’ όσα φανταζόμουν.

Πρωινή εκπομπή θα έκανες ξανά ή σε αποπροσανατολίζει από το στόχο σου; Από τη δουλειά σου;
Κ.Μ.: Η έως τώρα πορεία μου αποδεικνύει ότι έχω κάνει χορό, μεταμφιέσεις, μιούζικαλ, παρουσίαση σε τηλεπαιχνίδι, πρωινό. Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που αφορά και τη δουλειά μου. Στη συγκεκριμένη φάση θέλω να συγκεντρωθώ στο τραγούδι. Αν μου γίνει κάποια πρόταση όπου θεωρώ ότι θα είμαι καλός και αληθινός και μου αρέσει, ναι, θα ξαναέκανα τηλεόραση.

Μιούζικαλ;
Κ.Μ.: Πιο εύκολα, γιατί συμπεριλαμβάνει το στοιχείο του τραγουδιού, που είναι η δουλειά μου. Έχω κάνει δύο μιούζικαλ, που με βοήθησαν να καταλάβω και κομμάτια του εαυτού μου, καθώς εμπεριείχαν και χαρακτηριστικά πρόζας.

Το καλοκαίρι πού σε βρίσκει;
Κ.Μ.: Σε μια μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα, και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό, γιατί έχω αρκετό καιρό να κάνω περιοδεία. Εύχομαι να προλάβω να μείνω δύο μέρες παραπάνω σε κάποιο μέρος για διακοπές. Επίσης, κάθε Πέμπτη του Ιουλίου και του Αυγούστου εμφανίζομαι στο Gatsby στη Ζάκυνθο, ενώ ταυτόχρονα θα ετοιμάζω και το ολοκληρωμένο μου CD, καθώς, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμά μας, αναμένεται να κυκλοφορήσει τέλος Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου.

Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ-χτένισμα: Κωνσταντίνα Μιχοπάνου
Ευχαριστούμε τον ΑΘλητικό Όμιλο Βουλιαγμένης για τη φιλοξενία.

Πηγή : Περιοδικό Hello!, τεύχος 177

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *