Λένια Καττάμη: Η ιστορία της γυναίκας που οδήγησε με επιτυχία τη Subaru για 30 σχεδόν χρόνια

Λένια Καττάμη: Η ιστορία της γυναίκας που οδήγησε με επιτυχία τη Subaru για 30 σχεδόν χρόνια

Λένια Καττάμη: Η ιστορία της γυναίκας που οδήγησε με επιτυχία τη Subaru για 30 σχεδόν χρόνια
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής

Υπήρξε μια από τις ωραιότερες γυναίκες, παντρεύτηκε δύο φορές, απέκτησε πέντε παιδιά, έζησε εξίσου δραματικές και θριαμβευτικές στιγμές και οδήγησε με επιτυχία τη Subaru για 30 σχεδόν χρόνια. Η Λένια Καττάμη έφυγε την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου και αυτή είναι η ιστορία μιας ζωής που την πήγε τέρμα τα γκάζια, όπως μας την είχε αφηγηθεί κάποτε η ίδια.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ
«Μεγάλωσα σε ένα παλιό αρχοντικό στον Άη Γιάννη, με θέα το κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Το πατρικό μου είναι σήμερα το Τζελλάρι, η ταβέρνα. Εκεί γεννήθηκα. Ο πατέρας μου ήταν Αγορανόμος. Η μητέρα μου οικοκυρά. Είχα δυο αδερφούς. Το 1955 οι μόνοι που είχαν αυτοκίνητο στη γειτονιά ήταν ο πατέρας μου και ο Αρχιεπίσκοπος. Κάθε απόγευμα χωριζόμασταν αγόρια-κορίτσια και παίζαμε βασιλέα και γερμανικό στους δρόμους. Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ κομψός, πολύ καλοντυμένος άντρας. Από μωρό μου αγόραζε τα καλύτερα. Ουδέποτε δεχόταν να φοράμε κάτι πρόχειρο ή έστω δεύτερης ποιότητας. Η κάθε μας εμφάνιση ήταν προσεγμένη στην εντέλεια. Το γεγονός ότι είχα δυο αδερφούς και ήμουνα το μόνο κορίτσι σε ολόκληρη την οικογένεια με έκανε μάλλον λίγο κακομαθημένη. Είχα όλη την προσοχή στραμμένη επάνω μου»…

ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
«Τελείωσα το σχολείο και ετοιμαζόμουν να φύγω για σπουδές, όταν γνώρισα τον πρώτο μου σύζυγο. Ήταν εννέα χρόνια μεγαλύτερος, φιλόλογος το επάγγελμα. Με είδε, του άρεσα και με ζήτησε. Έτσι γινόταν τότε. Αρραβωνιάστηκα, παντρεύτηκα και γέννησα πριν κλείσω τα 19. Έζησα έξι υπέροχα χρόνια μαζί του, έκανα τρία θαυμάσια παιδιά. Μέχρι που έγινε η εισβολή. Τον κάλεσαν από ραδιοφώνου στην Πολιτική Άμυνα. Βγήκε από το σπίτι και την ώρα που ετοιμαζόταν να μπει στο αυτοκίνητο έπεσε δίπλα του ένας όλμος. Μπροστά στα μάτια μου. Έτρεξα κοντά του φωνάζοντας, τον έβαλα στο αυτοκίνητο για να πάμε στο νοσοκομείο… Ξεψύχησε στα χέρια μου. Αυτή η εικόνα θα είναι στο μυαλό μου όσο ζω. Ήμουνα 25 χρόνων, είχα τρία παιδιά και έμεινα μόνη. Αποφάσισα όμως ότι δεν θα τα βάλω κάτω…».

ΣΤΑΣΗ ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ
«Έπιασα δουλειά ως γραμματέας στην Ελληνική Τράπεζα. Ήμουνα η πρώτη κοπέλα που μπήκε ποτέ. Δεν μου αρκούσε όμως αυτό. Ήθελα να ανελιχθώ, ήθελα να πετύχω περισσότερα. Άρχισα βραδινά μαθήματα στο Institute of Bankers. Συγχρόνως έκανα άλλες δυο δουλειές. Δακτυλογραφούσα κείμενα, συγκεκριμένα τις αναφορές των γιατρών του νοσοκομείου για τις ασφαλιστικές εταιρίες των ασθενών και έφερνα ρούχα από την Αγγλία και τα πουλούσα. Έπαιρνα μία λίρα τη σελίδα για τις δακτυλογραφήσεις και 62 λίρες το μήνα από την τράπεζα. Έβγαζα αρκετά και από τα ρούχα. Μπόρεσα και τα έβγαλα πέρα μόνη μου. Με στήριξη από τους γονείς μου. Είμαι περήφανη γι’ αυτό».

ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΓΚΑΖΙ
«Μια μέρα ήρθε στη δουλειά μου ο κύριος Καττάμης. Ήταν συγγενής μιας γνωστής μου και ήρθαν μαζί στην τράπεζα. Μέσα σε μερικούς μήνες παντρευτήκαμε, Φεβρουάριο του 1979. Μαζί του απέκτησα άλλα δύο παιδιά. Σταμάτησα από την τράπεζα και μπήκα στη Subaru. Τα πράγματα δεν ήταν και τόσο καλά στην εταιρία τότε. Δούλεψα πολύ σκληρά. Και σιγά σιγά έφτασα να διαχειρίζομαι μία από τις καλύτερες εταιρίες στην Κύπρο. Εκεί που δεν ήξεραν πολλοί την ύπαρξη της Subaru, φτάσαμε το 2005 νια να επεκταθούμε και στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο και στο Κόσσοβο. Ήμουνα η πρώτη γυναίκα που ασχολήθηκε ποτέ τόσο σοβαρά με το επάγγελμα του αυτοκινήτου. Δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα να γίνω αποδεκτή. Μάλιστα με πρότειναν για πρόεδρο του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αυτοκινήτου κάποια στιγμή. Δεν αποδέχθηκα. Πολλές φορές έτυχε να με ζητούν εμένα στο τηλέφωνο για να κλείσουν κάποιο deal αντί το σύζυγό μου. Το 1994 ο σύζυγός μου αρρώστησε. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Πέθανε το 2001».

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ
«Δεν υπάρχει ανδρικός και γυναικείος τρόπος σκέψης. Το πλεονέκτημα της γυναίκας είναι ότι μπορεί να χειρίζεται καλύτερα τα πράγματα σε ηρεμία. Ο άντρας έρχεται πιο εύκολα σε αντιπαράθεση. Θυμάμαι μια ζωή εγώ που ίσιωνα το τιμόνι. Επενέβαινα και έμπαινα στη μέση για να ηρεμήσω τα πράγματα. Η γυναίκα ξέρει τον σωστό δρόμο για να φέρει το αποτέλεσμα χωρίς συγκρούσεις. Αυτή είναι η διαφορά. Σήμερα μπορώ να υπερηφανεύομαι ότι η εταιρία μας έχει ένα από τα καλύτερα ίματζ στην αγορά. Ο δικός μου τρόπος δουλειάς; Καταρχάς είμαι η πρώτη που πάει στο γραφείο και η τελευταία που φεύγει. Καθημερινά. Έπειτα, φροντίζω να είμαι ενημερωμένη για τα πάντα. Δεν αφήνω τίποτα να περνά έτσι. Είμαι συγκεντρωτική. Θέλω να περνάνε όλα από το χέρι μου. Να κρατάω εγώ το τιμόνι».

ΖΩΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
«Υπήρξα πιστεύω καλή μητέρα. Ήμουν αυστηρή μητέρα όμως δεν έχω χτυπήσει ποτέ παιδί μου. Ήμουν πάντα ανοιχτόμυαλη. Μπορούσα να καταλάβω το παιδί μου και την εποχή στην οποία ζει. Δεν ήθελα να συμβιβάσω τα παιδιά μου με την εποχή τη δική μου. Συμβιβαζόμουν εγώ με τη δική τους. Το μόνο που ήθελα ήταν να μορφωθούν. Ο μεγάλος μου γιος, ο Γιώργος, σπούδασε Computer Science – Artificial Intelligence και πιλότος. Ο δεύτερος, ο Νικόλας, Business Administration και Marketing. Η Ολίβια έκανε Graphics, Marketing και PR, η Μαρία σπούδασε αισθητικός και η Νανά σχεδιάστρια μόδας. Κάλυψαν όλο το φάσμα! Πάντα έδινα τα πάντα, χωρίς όρια, στα παιδιά μου. Μέχρι σήμερα ακόμη δεν μπορώ να νιώσω ότι θέλουν κάτι και δεν το έχουν. Αν περνά από το χέρι μου θα το αποκτήσουν. Μπορεί να τους έβαζα να κοπιάσουν λίγο, αλλά στο τέλος πάντα «λύγιζα». Με τα εγγόνια είμαι ακόμη «χειρότερη».

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΣΤΑΘΜΕΥΣΗ
«Αγαπημένος μου τρόπος διασκέδασης; Ο χορός. Χορεύω σχεδόν τα πάντα. Ευρωπαϊκούς, κυπριακούς, τουίστ, ζεϊμπέκικο, μάμπο… Η μεγαλύτερη ξεκούραση και ευχαρίστηση για μένα είναι να διασκεδάζω χορεύοντας με φίλους. Η τελευταία νύχτα που διασκέδασα έτσι, με την ψυχή μου ήταν πριν από τρεις μέρες στην Πράγα σε μια ελληνική ταβέρνα, με κυπριακή ορχήστρα, με τις φίλες μου να χορεύουν στα τραπέζια! Εγώ δεν έχω ανεβεί ποτέ μου σε τραπέζι να χορέψω. Χορεύω όμως οπουδήποτε αλλού! Αγαπάω πολύ τα ταξίδια. Είναι μέρος της δουλειάς μου, μέρος της ζωής μου. Μία φορά το μήνα πετάω για Βρυξέλλες, κάθε δύο μήνες για Σερβία και δυο φορές το χρόνο Ιαπωνία. Αυτά είναι τα σταθερά επαγγελματικά μου ταξίδια. Από κει και πέρα πάω μία με δύο φορές το χρόνο Παρίσι. Αγαπημένοι μου προορισμοί όμως για ψώνια και διασκέδαση είναι πάντα η Αθήνα και το Λονδίνο».

ΤΕΛΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
«Δεν πετάω εύκολα πράγματα. Δένομαι με τα αντικείμενα. Ίσως γι’ αυτό είμαι συλλέκτρια. Συλλέγω παλιά σκαλιστά έπιπλα, ασημικά, πορσελάνες. Έχω φτιάξει ένα σπίτι στο χωριό Λαζανιά εξ ολοκλήρου επιπλωμένο με παλιά έπιπλα. Το έχτισε ο Νεοπτόλεμος Μιχαηλίδης, μελετητής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ο οποίος το έχει κάνει ακριβώς όπως ήταν τα παραδοσιακά σπίτια της περιοχής. Γενικά δεν βγάζω εύκολα έξω από τη ζωή μου πράγματα που αγαπώ, καταστάσεις με τις οποίες έχω δεθεί. Και φυσικά ανθρώπους. Μπορώ να υπερηφανεύομαι ότι κάνω γερές φιλίες. Δεν ξεχωρίζω τους φίλους από τα αδέρφια μου. Τόσο πολύ. Αν θα ξαναπαντρευόμουν; Όχι δεν το νομίζω. Δύο φορές ήταν αρκετές. Είμαι καλά όπως είμαι. Φυσικά αν έχω μάθει κάτι στη ζωή μου είναι ποτέ μη λες ποτέ. Για τίποτα».

Mακιγιάζ: Μαρία Καττάμη – Μαρία Μαντρίδου

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 263

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *