Λουκάς Χάματσος: Είμαι παλαιάς κοπής

Λουκάς Χάματσος: Είμαι παλαιάς κοπής

Λουκάς Χάματσος: Είμαι παλαιάς κοπής
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής

Ο Λουκάς είναι σαν εκείνο το κινέζικο ρητό που λέει πως «νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα γι’ αυτόν, αλλά κάθε φορά που ανοίγεις ένα κουτάκι υπάρχει πάντα ένα ολοκαίνουριο για να ανακαλύψεις». Τρεις δεκαετίες πια στην κυπριακή τηλεόραση, ίσως να μας αφήνει τώρα να δούμε λίγο απ’ τη χαραμάδα της ζωής του, στην πρώτη του φωτογράφηση με τον 21χρονο γιο του, Γιώργο.

Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου

Ο Λουκάς είναι λιγάκι σαν από άλλο «παραμύθι», ειπωμένος στα της κυπριακής τηλεόρασης όπου χρειάζεται και μία ελάχιστη δόση wasabi για να ‘χει νόημα το «μενού» – τσίμπημα spicy για την τηλεθέαση και τα «νούμερα». Δείχνει παλιομοδίτης – αλλά δεν είναι. Δείχνει «εκτός» και με εμμονική στάση σε μια κλασική σχολή που ανέθρεψε τους περισσότερους από τους γονείς μας – αλλά δεν είναι. «Τι είσαι τελικά, Λουκά; Ένας ρετρό τύπος;», τον ρώτησα στο γραφείο του, στο ΡΙΚ, τη στιγμή που του σχολίαζα (κάπως άκομψα, ομολογώ, μέσα στην τόση ευγένειά του) το πράσινό του παντελόνι και τα πολύχρωμα μπαλονάκια που ήταν ζωγραφισμένα στα παπούτσια του – εμφανές κοντράστ στην κραταιά ραδιοφωνική εκπομπή «Εμείς κι ο κόσμος μας», που παρουσιάζει καθημερινά από το Α’ Πρόγραμμα του ΡΙΚ στις 8:00, διάδοχος τρόπον τινά της θρυλικής Αλέκας Γράβαρη Πρέκα που προηγήθηκε από τη δεκαετία του ‘70. «Είμαι παλαιάς κοπής, αλλά μέσα στον σημερινό κόσμο», μου λέει και τραβάει ταυτόχρονα -με χαμόγελο πάντα- εκείνη την κόκκινη γραμμή του ορίου, που θα θέσει πολλές φορές ανάμεσά μας στη συνέχεια της κουβέντας μας, σαν αλεξίσφαιρο τζάμι όπου κοιτάς το είδωλο αλλά δεν μπορείς να το σπάσεις – πόσο μάλλον να το κάνεις κομματάκια στο (αδηφάγο) κοινό.


Από το 1990 μέχρι και το 2010, ο Λουκάς εργαζόταν και στις «Κυπριακές Αερογραμμές».

 

Δεν ήξερα ότι είχες γιο, όλα αυτά τα χρόνια που σε παρακολουθώ μέσα από τη δουλειά σου…
Το καταλαβαίνω. Κι είναι «νίκη» μου που δεν το ήξερες! Αλλά ήταν επιλογή μου. Η προσωπική μου ζωή δεν αφορά τον επαγγελματικό μου χώρο και κακώς οι περισσότεροι τα μπλέκουν. Είναι σεβαστή η επαγγελματική πορεία του καθενός, αλλά θα πρέπει να είναι σεβαστή και η οικογενειακή. Φωτογραφιζόμαστε τώρα, πρώτη φορά, με τον Γιώργο, ο οποίος είναι πλέον ενήλικας, περισσότερο για το κέφι μας – ίσως και γιατί επέμεινες λίγο παραπάνω. Το να εργάζεσαι εσύ σε έναν χώρο όπου εκτίθεσαι, δεν σημαίνει πως πρέπει και τα μέλη της οικογένειάς σου να ακολουθήσουν σ’ αυτό – κι αυτό πρέπει να είναι απολύτως σεβαστό.

Σ’ έχει ακούσει ποτέ ο γιος σου να βρίζεις;
(χαμογελάει) Δεν βρίζω. Με ενοχλεί, γενικά, η αγένεια – τρελαίνομαι! Μπορεί να με ακούσεις να φωνάξω, αλλά δεν θα βρίσω. Και κακώς εκρήγνυμαι, τις περισσότερες φορές. Γιατί χάνεις το δίκιο σου όταν υψώνεις τον τόνο της φωνής σου – πρέπει να βρίσκεις την ωριμότητα να μιλάς αλλιώς, ώστε να μπορείς να έχεις και αποτέλεσμα. Δεν τα καταφέρνω πάντα.

Αναμεταδίδει πολύ συχνά αποσπάσματα των εκπομπών σου, τελευταία, ο Λούης Πατσαλίδης…
Καλοσύνη του.

Εκλαμβάνεις ως χιούμορ ή ως ειρωνεία τα σχόλιά του;
Κάνει τη δουλειά του. Τελεία. Αλλά, δεν νομίζω να έχει πρόθεση να δημιουργήσει πρόβλημα, να διαβάλει ή να προσβάλει. Ξέρω να κρίνω μόνο τη δουλειά που κάνω και ποτέ δεν θα εκφράσω άποψη για άλλα επαγγέλματα, γιατί σέβομαι όταν κάποιος, στη δουλειά που κάνει, είναι πολύ καλύτερος απ’ ό,τι ίσως εγώ. Κάποιοι πρέπει να συμπληρώσουν μια στήλη σε ένα περιοδικό, σε μια εφημερίδα ή να παρουσιάσουν μία εκπομπή. Το ποιο είναι το μέτρο, είναι υποκειμενικό.

Ούτε σε αφορούν σχόλια άλλων που μπορεί να λέγονται για σένα;
Δεν άκουσα ποτέ. Δεν ακούω. Δεν μπαίνω ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία.

Ούτε πικράθηκες ποτέ;
Ποτέ. Τον ακροατή και τον τηλεθεατή δεν μπορείς να τους πείσεις για πράγματα που δεν ισχύουν.


1968. Ο Λουκάς λίγο πριν γίνει ενός έτους, στο Βαρώσι

 

Έχεις, πάντως, την εικόνα ενός comme il faut ανθρώπου – τηρείς κανόνες συμπεριφοράς, είσαι συνεχώς ευγενής -σε σημείο παρεξηγήσιμο- δεν φέρνεις σε δύσκολη θέση τους γύρω σου. Είναι επίκτητο αυτό ή θέμα DNA;
Έτσι μεγάλωσα. Έτσι μου βγαίνει. Το καλλιέργησα κιόλας, όμως. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου ήταν εκπαιδευτικός, η μητέρα μου δούλευε ως επιμελήτρια στα σχολεία – άνθρωποι μορφωμένοι, μεγαλωμένοι στην Αμμόχωστο, φοίτησαν στα πολύ καλά σχολεία της πόλης, καλλιεργημένοι, κάτι που μετέδωσαν και στα τρία τους παιδιά. Εγώ μεγάλωσα στο Τρίκωμο. Ήμουνα εξίμισι χρόνων όταν φύγαμε από την Αμμόχωστο, είχα μόλις τελειώσει την Α’ Δημοτικού.

Πόσων ετών είσαι;
Τον Μάιο θα γίνω 51.


Ο Λουκάς με τον Γιώργο, όσο ο Γιώργος φοιτούσε στο Γυμνάσιο Διανέλλου και Θεοδότου.

 

Δεν σου φαίνεται καθόλου!
Γιατί γελάω πολύ, μάλλον. Λένε πως άμα γελάς με τον εαυτό σου -και τον σατιρίζεις κιόλας- σου βγαίνει, επιμηκύνει τη ζωή, απαλύνει τα σημάδια του χρόνου και τη φυσική φθορά.

Δύσκολα, πάντως, ένας πενηντάρης θα φορούσε αυτό το -κατά τ’ άλλα- τόσο ωραίο, σε πράσινο χρώμα, παντελόνι…
Αγαπητέ μου, το λέει και το άσμα: Ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής! Το χρώμα δίνει χαρά και διάθεση!


Στα γενέθλια του γιου του Λουκά, Γιώργου, όταν έγινε 16 ετών.

 

Να υποθέσω πως δεν ήσουνα το παιδί του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, της αλάνας – με κλοτσιές και ματωμένα γόνατα;
Ήμουνα ήσυχο παιδί, αν και όχι πολύ του διαβάσματος. Έπαιζα το λεγόμενο «γερμανικό», «μήλο», ππιριλιά, κρυφτό -όταν πια πήγαμε πρόσφυγες στη Λεμεσό- αλλά είχα και μία μικρή μηχανή, όταν μετά μετακομίσαμε στη Λευκωσία – στο Γυμνάσιο Ακροπόλεως φοιτούσα τότε. Το διάβασμα μού βγήκε στην πορεία, ειδικά τώρα, με τη ραδιοφωνική και τηλεοπτική εκπομπή που παρουσιάζω, οι οποίες χρειάζονται πολλή μελέτη προηγουμένως και προετοιμασία. Αυτό απαιτεί πολύ χρόνο – αλλά το χαίρομαι! Μπορεί να είμαι εξαίρεση στον κανόνα, αλλά έτσι λειτουργώ.

Σου έλειπε προηγουμένως η τηλεόραση;
Μπα. Δεν είμαι εξαρτημένος απ’ αυτήν. Έχω, άλλωστε, περάσει από όλα τα είδη, από 23 ετών που εργάζομαι στην τηλεόραση, άρα είμαι πολύ χορτασμένος από όσα μου προσφέρθηκαν στην πορεία μου: Ξεκίνησα από το ΡΙΚ, με την εκπομπή «Καλοκαιρινό σεργιάνι» τότε, παρουσίασα στη συνέχεια τα πρώτα δελτία ειδήσεων του νεοσύστατου εκείνη την εποχή ΑΝΤ1, εργαζόμενος εκεί για τέσσερα χρόνια, ξανάρθα αργότερα στο ΡΙΚ, έκανα απογευματινή εκπομπή με τη Μαρίνα Μαλένη -την «Ώρα Κύπρου»- παρουσίασα στη συνέχεια το πρώτο πρωινό τηλεμαγκαζίνο της κυπριακής τηλεόρασης, το 1998 -το «Πρώτη καλημέρα»- μετά το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο» -αφότου αποχώρησε η Άντζι Ρήγα- μαραθώνιους, τηλεμαραθώνιους, Eurovision, παράλληλα εργαζόμουν στο τμήμα ειδήσεων και στο αρχείο του ΡΙΚ, και φυσικά «μετράω» πολλά τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων – μικρά και μεγάλα. Μου δόθηκαν, όπως καταλαβαίνεις, πολλές ευκαιρίες στην πορεία μου – κι είμαι ευγνώμων γι’ αυτό!


1975. Ο Λουκάς σε ηλικία 8 ετών, στη Λεμεσό.

 

Σε μία πτήση μου σε είχα πετύχει πάντως και ως αεροσυνοδό. Και, ομολογώ, είχα ξαφνιαστεί γιατί το προηγούμενο βράδυ παρουσίαζες το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ…
Α, ναι. Εργαζόμουν στη «Cyprus Airways» για 20 χρόνια, παράλληλα με το ΡΙΚ – στο οποίο, ούτως ή άλλως, είμαι συνεργάτης ακόμη και όχι στο μόνιμο προσωπικό, χωρίς σύνταξη και εφάπαξ, γιατί ο κόσμος μπορεί να έχει άλλη εντύπωση. Για μία μεγάλη περίοδο της ζωής μου, λοιπόν, έψαχνα ώρες για να κοιμηθώ. Αλλά δεν το μετάνιωσα! Κέρδισα. Σε κάθε προορισμό όπου προσγειώνονταν τα φτερά των «Κυπριακών Αερογραμμών», φρόντιζα να «εισπράττω» τα καλύτερα από τον πολιτισμό της κάθε χώρας όπου διανυκτέρευα. Ήταν μία περίοδος που διαμορφωνόμουν εσωτερικά – υπήρξα πολύ τυχερός, ομολογώ. Και κατάλαβα, από τότε, πως η ζωή είναι για να τη ζεις και για να ταξιδεύεις – όχι για να αγοράζεις σπίτια κι αυτοκίνητα.

Είχες ήδη και τον Γιώργο, όταν τα ‘κανες όλα αυτά…
Ναι, βέβαια. Τον οποίο αγαπώ πολύ! Έχει χιούμορ, έχει μία καλή αίσθηση στο χαμόγελό του κι είναι και πολύ ευαίσθητος – αν και δεν το δείχνει.


1993. Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, στα πρώτα γενέθλια του ΑΝΤ1 Κύπρου, στο ξενοδοχείο Hilton.

 

Σαν τον μπαμπά του;
Έχει πάρει στοιχεία και από μένα και από τη μητέρα του. Ο γιος μου άλλαξε τις προτεραιότητές μου, με άλλαξε ως άνθρωπο όταν μπήκε στη ζωή μου – ήταν θείο δώρο! Η γέννηση του Γιώργου ήταν τομή στη ζωή μου και ενσυνείδητη απόφαση. Πάντοτε, άλλωστε, ήθελα να αποκτήσω παιδιά. Πολλά παιδιά! Ε, όταν απέκτησα ένα και κατάλαβα πόσο μεγάλη ευθύνη είναι, είπα να μείνω σ’ αυτό (γελάει).

Η σχέση σας πέρασε ποτέ σκαμπανεβάσματα;
Ποτέ! Μου λένε καμιά φορά για «εκρήξεις εφηβείας» και λέω «τι είναι τούτο;» – ήμασταν και παραμένουμε σαν δύο έφηβοι την ίδια στιγμή, παράλληλα. Φίλοι. Ακόμη κι όταν χωρίσαμε με τη Μαρία, τη μητέρα του -η οποία δεν έχει καμία σχέση με τα media- ο Γιώργης δεν κατάλαβε ποτέ κάποια αλλαγή στη ζωή του, όλα κύλησαν ομαλά και με υγιή τρόπο, γιατί ουσιαστικά δεν χώρισαν ποτέ ο μπαμπάς με τη μαμά του. Είχαμε και έχουμε μία εκπληκτική σχέση με τη μητέρα του, κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό – ο Γιώργος δεν είχε ποτέ «δύο σπίτια», ποτέ «δύο υπνοδωμάτια», ποτέ «δύο κουζίνες». Αυτό έχει να κάνει και πάλι με την αγωγή, που λέγαμε προηγουμένως. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που έχω στη ζωή μου τη Μαρία, τον πατέρα της, τη μητέρα της, τη δική μου μητέρα, προσπαθώντας όλοι μαζί για τον Γιώργο. Είμαι τυχερός και σ’ αυτό!


1996. Στην εκπομπή«Ώρα Κύπρου», ο Λουκάς Χάματσος κάνει συνέντευξη στην Ελένη Μενεγάκη.

 

Μου τα περιγράφεις όλα ιδανικά! Σαν να μην υπάρχει «αίμα» στη ζωή σου… Ρωγμές πουθενά;
Δεν θέλω να ακουστεί εγωιστικό, αλλά την ίδια ζωή θα επέλεγα πάλι. Δεν υπήρξα κακομαθημένος, δεν τα είχα ποτέ όλα στα πόδια μου, προσπάθησα πολύ για να τα καταφέρω στη ζωή μου, αλλά πάντα εκτιμούσα τον κόπο και τη θυσία των γονιών μου, έτσι όπως με μεγάλωσαν.

Το ‘χεις δύσκολο το κλάμα;
Ναι. Τελευταία φορά συνέβη όταν έκλαψα για τον θάνατο του πατέρα μου, πριν από δεκαπέντε χρόνια, τότε που τον έχασα από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Έκτοτε όχι. Δεν ξανάκλαψα! Ίσως γιατί αντιλήφθηκα, πολύ νωρίς, πως δεν αξίζει να κλαις για τίποτα, παρά μόνο για μια απώλεια που δεν διορθώνεται. Η απώλεια, ναι, με σοκάρει. Πέρασα τη γέφυρα του πένθους και μετά κατάφερα και μπήκα στην αντίπερα όχθη.


1994. Στην παρουσίαση του Telethon, στο Προεδρικό Μέγαρο, με την Άννα Βίσση.

 

Απ’ την εικόνα που έχω για σένα, να υποθέσω πως στο σπίτι σου ακούς Χατζιδάκι και Ξαρχάκο; Όχι Τάμτα και Παπαρίζου;
Κάνεις λάθος. Η Τάμτα, μάλιστα, είναι από τις λατρεμένες μου και θα την ακούσεις και στη διαπασών! Αλλά, μου αρέσει πολύ να παίζω και βιολί -έχω τελειώσει το «Εθνικό Ωδείο» και το «Royal School of Music» του Λονδίνου- είμαι στην «Ορχήστρα Χρωμάτων» του Δήμου Λευκωσίας – είναι κάτι που με ξεκουράζει πολύ, και το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Αυτό, ακόμη, που με γεμίζει τελευταία είναι η συμμετοχή μου στο «Act Studio» της Έλιας Ιωαννίδου, όπου παρουσιάζουμε την «Παναγία των Παρισίων», στην «Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη» – υποδύομαι τον κακό αρχιδιάκονο Κλαύδιο Φρολό, που μεγάλωσε τον Κουασιμόδο. Το τόλμησα! Και το χαίρομαι κι αυτό…

Και ηθοποιός, λοιπόν;
Όχι, όχι, δεν δηλώνω ηθοποιός (γελάει).


2000. Με την Έλενα Ακρίτα, στην παρουσίαση του Ραδιομαραθώνιου του ΡΙΚ.

 

Τι άλλο δεν ξέρουμε για σένα, Λουκά, και ίσως με σοκάρεις;
Το ξέρεις πως ήμουνα -δύο φορές!- υποψήφιος για να εκπροσωπήσω την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αρχές της δεκαετίας του ’90, πέρασα στην τελική φάση, αλλά τελικά δεν προκρίθηκα;

Ως τραγουδιστής;
Ως τραγουδιστής!

 

Ο πατέρας μου, Λουκάς:
«Θυμάμαι, από την παιδική μου ηλικία, τόσο ο πατέρας μου όσο και η μητέρα μου, έκαναν τα πάντα για να μη μου λείψει ποτέ τίποτα, αλλά και για να μεγαλώσω με ορισμένες αξίες και αρχές. “Να σέβεσαι, να εκτιμάς και να αγαπάς…”, μου έλεγε χαρακτηριστικά ο Λουκάς. Και πρόσθετε: “…χωρίς βέβαια να γίνεσαι κορόιδο!”. Και πόσο δίκιο είχε! Είναι ένας άνθρωπος που με στήριζε και με στηρίζει ακόμα, σε κάθε στάδιο της ζωής μου, πιστεύοντας πάντα σε μένα και στις δυνατότητές μου. Αγαπημένη του και πιο χαρακτηριστική φράση επίσης, που λέει μέχρι και σήμερα, είναι το “όχι άγχος, δεν είναι και το τέλος του κόσμου!”, κάθε φορά που συναντώ κάποια δυσκολία. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά που θαυμάζω σ’ αυτόν, αφού καταφέρνει πάντα να παραμερίσει το στρες του και να διευθετήσει το πρόβλημα, λες και είναι κάτι απλό. Είμαι πολύ περήφανος για όλα όσα έχει καταφέρει στη ζωή του, μα πάνω απ’ όλα για τον χαρακτήρα και την ανθρωπιά του. Είναι ένας άνθρωπος έξυπνος, πολυτάλαντος, ευαίσθητος μα, πάνω απ’ όλα, σωστός και δίκαιος», λέει για τον Λουκά Χάματσο ο γιος του, Γιώργος, 21 ετών, φοιτητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Info: Η εκπομπή του Λουκά Χάματσου «Εμείς κι ο κόσμος μας» μεταδίδεται καθημερινά στις 08:00 από το Α’ Πρόγραμμα του ΡΙΚ, και τηλεοπτικά στις 14:30 από το ΡΙΚ1.

 

Mακιγιάζ: Αμαλία Ζανέττου 
Ρούχα από Jango

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 634

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *