Μαρία Πυρίσιη: Travel, Eat, Love

Μαρία Πυρίσιη: Travel, Eat, Love

Μαρία Πυρίσιη: Travel,  Eat, Love
Φωτογραφία: Στέλιος Καλλινίκου

Διαβάζεις κάθε βδομάδα τις κριτικές της για τα κυπριακά εστιατόρια, χαζεύεις στο Instagram τις φωτογραφίες από τις υπερατλαντικές της εξορμήσεις και δοκιμάζεις στο Fork Food Festival τις συνταγές που εμπνεύστηκε από τα νέα της ταξίδια. Τώρα, ήρθε η στιγμή να την γνωρίσεις καλύτερα.

Από την Νταϊάνα Αζά

Αγαπούσατε από τότε που θυμάστε τον εαυτό σας τη μαγειρική;
Από μικρή μού άρεσε να μαγειρεύω. Όταν ήμασταν ακόμα στο σχολείο με την αδελφή μου κι έφευγαν οι γονείς μας από το σπίτι, περνούσαμε το χρόνο μας στην κουζίνα. Από τότε, δεν σταμάτησα να μαγειρεύω και είναι κάτι που αγαπώ. Και να μαγειρεύω αλλά και να τρώω. Αγοράζω πάρα πολλά βιβλία μαγειρικής και μου αρέσουν οι παράξενες γεύσεις με ασυνήθιστα υλικά. Νομίζω πως κάτι που καταφέρνω να κάνω καλά είναι να στήνω ένα μενού, συνδυάζοντας ωραία τις γεύσεις. Έτσι μου λένε οι φίλοι μου, οι οποίοι ξέρουν ότι όποτε έρθουν σπίτι του, θα φάνε κάτι ιδιαίτερο και παράξενο.

Τα ταξίδια πότε έγιναν το πάθος σας;
Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω και μια φορά κάθε χρόνο συνηθίζω να πηγαίνω ένα μεγάλο ταξίδι κάπου στον κόσμο. Γενικά, μου αρέσει να επισκέπτομαι παράξενα μέρη, που δεν πάνε συνήθως όλοι οι τουρίστες. Παρακολουθώ ποια είναι τα hot destinations και επιλέγω τη χώρα με βάση τη διαφορετικότητα. Όπως τη Μιανμάρ, που είχαμε πάει μόλις είχε επιτραπεί η είσοδος σε ξένους. Τον Μάη θα πάω στην Τιφλίδα, που είναι μια όμορφη πόλη και προσφέρεται για ένα σύντομο ταξίδι και μέσα στα επόμενα πλάνα είναι η Γουατεμάλα. Πήγα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, στην Ασία έχω κάνει αρκετά ταξίδια, οπότε είπαμε με τη φίλη μου να εξερευνήσουμε περισσότερο τη Λατινική Αμερική. Το πρόγραμμα στα ταξίδια μας είναι πάντα πολύ πιεστικό ώστε να προλάβουμε να δούμε όσα πιο πολλά πράγματα μπορούμε αλλά και να φάμε σε όσα τον δυνατόν περισσότερα μέρη.

Πώς κάνετε την έρευνά σας; Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί λένε την αλήθεια;
Ορισμένοι οδηγοί είναι ακριβείς. Δεν θα πιάσω ποτέ όμως το Lonely Planet, ούτε θα μπω στο Trip Advisor. Μπορεί να διαβάσω κάποια σχόλια, αλλά δεν θα δείξω απόλυτη εμπιστοσύνη. Αγοράζω κάποιους οδηγούς, όπως το Wallpaper City Guide, αλλά τα χρησιμοποιώ ως βοήθημα μόνο. Πιο πολύ μου αρέσουν οι food και travel bloggers, τους οποίους όταν παρακολουθείς μαθαίνεις πολλά. Χρειάζεται να αφιερώσεις, όμως, πολλή ώρα. Η μια ιστοσελίδα σε παραπέμπει στην άλλη και προκύπτουν όλο και νέες πηγές και πληροφορίες.

Ποιος είναι ο ιδανικός προορισμός για φαγητό;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω έναν. Έφαγα πολύ ωραίο φαγητό στο Λονδίνο και τα τελευταία χρόνια ειδικά είδα πολλά νέα, ωραία εστιατόρια να ξεφυτρώνουν. Αλλά και στο Τόκιο έφαγα πολύ καλά και στην Ινδία. Στο Δουβλίνο, που πήγα πρόσφατα, είδα μεγάλη εξέλιξη και ανέλιξη σε αυτό τον τομέα. Πήγαμε σε πολύ ωραία εστιατόρια, coffee shops και φάγαμε ωραία γεύματα. Στη Σιγκαπούρη, επίσης, πριν από 30 χρόνια, σε ένα από τα πρώτα μου μεγάλα ταξίδια, μου έχει μείνει αξέχαστο το φαγητό. Θυμάμαι την πάπια που μας την έφεραν ολόκληρη, καθάρισαν μπροστά μας την τραγανή πέτσα, μας τη σέρβιραν και η υπόλοιπη πάπια έφυγε με το τρόλεϊ. Εκεί έχω γευτεί το πιο ωραίο πράσινο τσάι. Ακόμα και το Βουκουρέστι που δεν είναι όμορφη πόλη, όταν ψάξεις βρίσκεις ωραία μέρη για φαγητό. Στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, όμως, έχω την αίσθηση πως έχω γευτεί τα πιο ωραία πιάτα της ζωής μου. Απίστευτο φαγητό και σε παρουσίαση και σε γεύση. Παρόλο που η Μελβούρνη δεν με ενθουσίασε ως πόλη, τα εστιατόριά της είναι απίθανα!

Κυνηγάτε τα βραβευμένα με Michelin εστιατόρια ή προτιμάτε πιο cosy μέρη;
Θα πάω και σε βραβευμένα εστιατόρια αλλά, προσωπικά, με έχουν κουράσει λίγο. Έχω φάει πολλά και διάφορα όλα αυτά τα χρόνια και έτσι πλέον προτιμώ κάποια πιο μικρά εστιατόρια, τόπους στους οποίους συχνάζουν οι ντόπιοι, με σπουδαίους μάγειρες που σερβίρουν εξίσου ωραίο φαγητό. Δεν θα ξεχάσω βέβαια όταν πήγαμε στο Τόκιο σε sushi bar όπου φάγαμε κάτι γεύσεις, κάτι ψάρια, που έχουν καρφωθεί από τότε στο μυαλό μου. Τρομερή εμπειρία! Δεν έβρισκες καν την είσοδο να μπεις μέσα, κατέβαινες κάτω και ήταν ένας πάγκος που κάθονταν εφτά πελάτες και ο σεφ απέναντί σου, που είχε 3 Michelin stars.
Υπάρχουν, βέβαια και οι περιπτώσεις που το καλύτερο φαγητό μιας χώρας είναι το σπιτικό, όπως συμβαίνει στο Ιράν.

Ζήσατε την ιρανική φιλοξενία;
Ο κόσμος στο Ιράν είναι πολύ φιλόξενος και θερμός, ειδικά με τους ξένους. Φωτογραφίζονταν μαζί μας, μας καλούσαν στο σπίτι τους. Κι εμείς δεν διστάσαμε να πάμε! Μου έκανε εντύπωση που στα σπίτια τους, οι καρέκλες και τα έπιπλα βρίσκονται περιμετρικά του κάθε χώρου και στη μέση τα δωμάτια είναι άδεια. Υπάρχει ένα χαλί που λειτουργεί σαν τραπέζι, όπου κάθεσαι και τρως στο πάτωμα. Στο Kashan, μια μικρή πόλη, κάναμε couch surfing. Μέναμε σε ένα σπίτι, τρώγαμε μαζί με την οικογένεια και κοιμόμασταν στο κρεβάτι τους.

Από τις περιηγήσεις σας στην Ασία, τι θυμάστε πιο έντονα;
Εκτός από τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, έχω πάει στην Ινδονησία, το Μιανμάρ, την Κίνα, το Χονγκ Κόνγκ, το Λάος, την Taiwan, τη Θαϊλάνδη, την Κορέα, την Καμποτία με τους ναούς που πας να τους δεις με την ανατολή του ήλιου και το θέαμα είναι εντυπωσιακό . Από το Βιετνάμ και το Χόι Τσιμίν, μου έκανε εντύπωση ο αμέτρητος κόσμος, με τις μοτοσικλέτες μέσα στους δρόμους, με τα καπέλα και τα σάλια τους. Πάρα πολύς κόσμος, πολλές μηχανές, ωραίο φαγητό και κοκτέιλ με περίεργα υλικά. Στην Ινδία με μάγεψαν τα χρώματα, οι μυρωδιές και τα υπέροχα φαγητά. Στην Τζαϊπούρ έφαγα το πιο γευστικό ρυζόγαλο της ζωής μου, σε ένα μπολ ζεστό με ξηρούς καρπούς και αποξηραμένα φρούτα και naan breads, που έψηναν στους ξυλόφουρνους δίπλα μας και μας τα σέρβιραν.

Θέλετε ανέσεις στα ταξίδια σας ή δεν επιλέγετε απαραίτητα πεντάστερα ξενοδοχεία;
Μου αρέσει η άνεση αλλά δεν έχω πρόβλημα να κοιμηθώ και σε αντίσκηνο. Δεν με πειράζει και δεν είναι κατασταλτικός παράγοντας ώστε να μη δω κάτι. Μου αρέσει και η χλιδή αλλά θα έμενα και σε παράγκα.

Σας ταρακούνησαν στην Αιθιοπία οι τριτοκοσμικές συνθήκες;
Οι συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων ήταν πραγματικά συγκλονιστικές. Διανύσαμε μεγάλες αποστάσεις οδικώς και είδαμε τον κόσμο από το ένα χωριό να κουβαλά την πραμάτειά του στο κεφάλι για να την πουλήσει σε άλλο χωριό. Να διανύουν ολόκληρες αποστάσεις ξυπόλητοι, ρακένδυτοι. Η διαφορά της Αιθιοπίας με την Ινδία ήταν ότι στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν πολυτελέστατα ξενοδοχεία και εστιατόρια. Ζεις μέσα στη χλιδή και ξαφνικά βγαίνεις έξω και βλέπεις τον κόσμο να τρώει από τα σκουπίδια. Στην Αιθιοπία δεν υπάρχει καθόλου πολυτέλεια. Έτυχε να μην έχουμε καν νερό στο μπάνιο και να μη βρίσκουμε πουθενά σαμπουάν. Ήταν όμως μια τρομερή εμπειρία και θα πήγαινα ξανά οπωσδήποτε.

Παρακολουθούσατε πάντα τα εικαστικά δρώμενα;
Μου άρεσε πάντα να πηγαίνω σε εκθέσεις και στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Η εξέλιξη στον τομέα είναι μεγάλη και έχω πολλούς αγαπημένους Κύπριους καλλιτέχνες, αρκετοί από τους οποίους είναι πολύ καλοί φίλοι μου.

Η ιδέα του Fork Food Festival πώς προέκυψε;
Ο γιος μου, Αντρέας και ένας φίλος του, το εμπνεύστηκαν από τα food markets του Λονδίνου και αποφάσισαν να φέρουν το concept στην Κύπρο. Όταν άκουσα για πρώτη φορά την ιδέα τους ενθουσιάστηκα! Ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό και τον στηρίξαμε. Μετά από τον πρώτο χρόνο, ο φίλος του αποχώρησε, ασχολήθηκε ενεργά η μικρή μου κόρη, Κατερίνα που είναι μάγειρας και έτσι έγινε οικογενειακή επιχείρηση.

Είχατε πιστέψει από την αρχή ότι θα είχε αυτή την ανταπόκριση;
Ήταν έκπληξη, ειδικά την πρώτη φορά! Δεν περιμέναμε να το αγκαλιάσει ο κόσμος σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ήταν πολύ όμορφα και θέλω να πιστεύω ότι χρόνο με το χρόνο και φορά με τη φορά γινόμαστε καλύτεροι. Τα παιδιά μου θέλουν να αφοσιωθούν σε αυτό και να γίνει η μόνιμή τους απασχόληση, γι’ αυτό και επιθυμούν να το εξελίξουν, δίνοντάς του σε κάποια φάση ίσως και μόνιμη στέγη.

Ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο, τι αναμνήσεις σας έρχονται στο μυαλό από τα εφηβικά σας χρόνια στη Λεμεσό;
Έμενα στο κέντρο της πόλης και θυμάμαι πολύ έντονα τις φίλες μου να έρχονται στο σπίτι μου, που ήταν σημείο συνάντησης, και να ξεκινάμε με τα ποδήλατά μας για το σχολείο. Κρατάμε επαφές μέχρι σήμερα με τους συμμαθητές μου. Αγαπώ πολύ τη Λεμεσό και τους φίλους μου που ζουν εκεί και την επισκέπτομαι πολύ συχνά μέχρι και σήμερα.

Δεν είστε όμως από τις Λεμεσιανές που έχουν μείνει προσκολλημένες στην πόλη τους.
Παρόλο που έχω φίλους που αναρωτιούνται πώς μπορώ να ζω εδώ, εγώ αγάπησα τη Λευκωσία. Και η αλήθεια είναι πως δεν τρελαίνομαι με τη Λεμεσό, όπως οι περισσότεροι Λεμεσιανοί. Δεν θα έφευγα δηλαδή για να πάω να ζήσω ξανά εκεί. Ούτε βρήκα τον κόσμο απρόσιτο, όπως λένε. Παρόλο που στην αρχή μού στοίχισε όταν ήρθα για να ζήσω, τελικά μου άρεσε και έκανα και πολύ καλούς φίλους.

Αν έπρεπε να ξεναγήσετε εσείς κάποιον ξένο στην Κύπρο, τι θα θέλατε να δει οπωσδήποτε;
Έχω την τάση να δείχνω τα πάντα – τις πόλεις, το βουνό και τα χωριά μας. Τη Λόφου, το Βουνί, το Όμοδος που είναι από τα αγαπημένα μου, το Πέρα Πεδί, τα Λεύκαρα και τον Κάτω Δρυ. Το Κυπριακό Μουσείο, το Κέντρο Τεχνών, την παλιά Λευκωσία, τη θάλασσα και τα χωριά μας και να δοκιμάσουν οπωσδήποτε κυπριακούς μεζέδες και το φαγητό στην ταβέρνα το Πατρικόν στο χωριό Τερσεφάνου στη Λάρνακα.

» Η Μαρία Πυρίσιη γράφει στον κυριακάτικο οδηγό πόλης του Φιλελευθέρου «GO» και στο περιοδικό «Taste» τη στήλη Food Diary.

Μακιγιάζ Στέλιος Μιχαήλ (Bobbi Brown)
Styling: Shona Muir

Ευχαριστίες στο Artnaldas Concept Store για την παραχώρηση του χώρου

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 265

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *