Ματθίλδη Μαγγίρα: Στην προηγούμενή μου ζωή, ήμουνα σίγουρα Κύπρια!

Ματθίλδη Μαγγίρα: Στην προηγούμενή μου ζωή, ήμουνα σίγουρα Κύπρια!

Ματθίλδη Μαγγίρα: Στην προηγούμενή μου ζωή, ήμουνα σίγουρα Κύπρια!
Φωτογραφία: Ιωάννα Τζετζούμη

Η γνωστή ηθοποιός και show-woman, μετά από μία μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί, μας παρουσιάζει τον καινούριο της εαυτό.

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη 

Κάθεται οκλαδόν στον πράσινο καναπέ του σπιτιού της, στου Γκύζη. Απέναντί της είναι το laptop της κλειστό. «Πριν από λίγο έκανα ένα Skype με την κόρη μου, που είναι στην Αμερική και μιλούσαμε. Εκσυγχρονίστηκα!», μου λέει και με κερνάει έναν γαλλικό καφέ. «Είμαι πολύ χαρούμενη που μιλάω στο κοινό της Κύπρου, γιατί αν υπάρχουν κι άλλες ζωές, τότε στην προηγούμενή μου, ήμουν σίγουρα Κύπρια!», μου λέει κοιτώντας το απορημένο μου βλέμμα. «Γιατί εκπλήσσεσαι; Κάθε φορά που πάω στο νησί, νιώθω τέτοια οικειότητα με το μέρος, λες κι ήμουν εκεί από χρόνια. Η Λευκωσία, η Λάρνακα, η Λεμεσός, είναι μέρη που, όποτε βρίσκομαι, είναι λες και ήξερα από πριν τους δρόμους. Να μην πω για τους ανθρώπους και τη ζεστασιά τους. Μιλάμε για έναν ταλαιπωρημένο λαό, έναν ματωμένο τόπο, που η μητέρα Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά. Εύχομαι ολόψυχα, την παράσταση “Κατά Ματθίλδην” να μπορέσω να την κατεβάσω και στην Κύπρο μας!», μου λέει και τελειώνει με μία μεγάλη γουλιά, την πρώτη κούπα από το τσάι της. «Είναι μία παράσταση που καυτηριάζει την κατάλυση των αρχών που ζούμε σήμερα. Την κρίση, την ανηθικότητα, την αγένεια. Κι όλα αυτά μέσα από το χιούμορ».

Εσύ, πώς τα αντιμετωπίζεις αυτά στην καθημερινότητά σου;
Τι να σου πω; Εγώ έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπη με κρούσματα αγένειας, αλλά και ανηθικότητας. Από που να αρχίσω; Από τα social media, την τηλεόραση, τους ανθρώπους στον δρόμο; Έχουμε ξεφύγει πια… Μιλάμε για την ισοπέδωση των πάντων και, μέσα σε όλα αυτά, να ζούμε σε ένα καθεστώς, όχι δημοκρατικό, αλλά ένα καθεστώς bullying.

Τι εννοείς;
Βλέπεις τι πρότυπα προβάλλονται. Πρέπει να είμαστε τέλειοι, όλοι με κοιλιακούς, οι γυναίκες αδύνατες, υπεργκόμενες, κούκλες. Το ίδιο και οι άντρες. Ένα τεράστιο «πρέπει». Συγνώμη, ρε φίλε, ποιος το καθορίζει αυτό; Ποιος θα μου πει το πώς θα είμαι, για να είμαι καλή και αποδεκτή; Είναι ελευθερία αυτό που ζούμε; Ανοίγεις την τηλεόρασή σου και βλέπεις κουτσομπολιά, κιτρινίλες και μία προσπάθεια προς μία κατασκευασμένη, από ποιον δεν ξέρω, «τελειότητα».

Βλέπεις τηλεόραση;
Πλέον, όχι. Δεν μπορώ. Προτιμώ να δω μία ταινία, από το να δω ένα πρόγραμμα που είτε θα με εκνευρίσει, είτε θα με κάνει να κολλήσω. Ας πούμε κόλλησα με το «Survivor 1». Μου άρεσε, μπήκα στη διαδικασία και εθίστηκα. Τα υπόλοιπα δεν τα είδα. Και παρακολούθησα και το «My style rocks», που ήταν η Μπέττυ.

Αλήθεια, η αδερφή σου, η Μπέττυ, πώς σου φάνηκε;
Πολύ καλή. Κοίτα, η Μπέττυ είχε εκεί λόγο ύπαρξης. Είχε πράγματα να πει, είχε βαρύτητα ο λόγος και οι τοποθετήσεις της. Αν το πρότειναν σε εμένα, δεν θα δεχόμουν. Δεν ασχολούμαι πια τόσο με τη μόδα, ούτε την ακολουθώ πιστά. Φοράω μόνο ό,τι κρίνω ότι μου πηγαίνει και ό,τι μου αρέσει. Αν και στο παρελθόν, όταν ζούσαμε στην Ξάνθη, ήμουν πολύ εκκεντρική στο ντύσιμό μου. Πειραματιζόμουν, ψαχνόμουν. Τώρα, δεν ασχολούμαι τόσο.

Απορρίπτεις κάθε τηλεοπτική πρόταση;
Όχι, έχω ξανακάνει μέλος σε κριτική επιτροπή. Ήμουν και στο «Ελλάδα, έχεις ταλέντο!». Και πάλι θα έκανα κάτι, αν είχα λόγο ύπαρξης. Αν είχα πράγματα να πω. Όταν δεν έχω, γιατί να πάω; Να κάνω τι; Απλά για να παίρνω λεφτά και να γίνω μαϊντανός; Συγνώμη, δεν θα πάρω. Έχω αλλάξει πια πολύ. Ξέρω ποια είμαι, βρήκα τον εαυτό μου και ξέρω τι θέλω.

Πώς προσδιόρισες τον εαυτό σου;
Πώς ή γιατί, λες καλύτερα; Καταρχήν, πέρασα μία φάση κατάθλιψης…

Εσένα, σε έχουμε στο μυαλό μας με το χαμόγελο στα χείλη. Πώς και πέρασες κατάθλιψη;
Αλήθεια, απορείς; Φυσικά και πέρασα. Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω μας; Όλος ο κόσμος είναι με τα μούτρα στο πάτωμα, εγώ θα γλίτωνα; Με πήρε από κάτω κι έπεσα. Έκανα ψυχοθεραπεία, όμως, και δούλεψα με μένα. Δεν πήρα χάπια. Απλά, ήθελα βοήθεια. Έπρεπε να βρω τρόπους να διαχειρίζομαι το σοβαρό και το απλό στη ζωή μου.

Τους βρήκες τους τρόπους;
Βεβαίως. Κατάλαβα ότι ζούμε σε ένα matrix. Ένα ψεύτικο κατασκευασμένο πράγμα, το οποίο μας πνίγει και μας επιβάλλεται. Αυτά που λέγαμε και πριν. Έτσι είδα ότι χάνουμε τις μικρές στιγμές ευτυχίας, που μπορεί να μην είναι καθημερινές, αλλά τις χάνουμε. Πλέον είμαι ήρεμη. Με το που θα κοιτάξω κάποιον ξέρω τι θέλει από μένα, ξέρω τι άνθρωπος είναι – σε ένα μεγάλο ποσοστό, μην είμαι απόλυτη. Δεν αναλώνομαι και δεν ξοδεύομαι.

Έκανες ένα restart στη ζωή σου;
Ναι, βεβαίως. Έφτασα σε σημείο να μην αντέχω τη μαυρίλα της καθημερινότητας. Μπούχτισα, ρε παιδί μου. Οπότε, πήγα σε ειδικό, μίλησα, δούλεψα με τον εαυτό μου και τα βρήκα. Όπως restart έκανα και πριν από 15 χρόνια, όταν τα παράτησα όλα κι έφυγα για την Αμερική επειδή ερωτεύτηκα. Παντρεύτηκα, έκανα την κόρη μου κι από την υποκριτική και το θέατρο και την τηλεόραση, βρέθηκα να φτιάχνω κάθε μέρα παστίτσιο, μουσακά κι έγινα γυναίκα του σπιτιού. Μία νοικοκυρά. Ήταν ένας ρόλος κι αυτός…

Κόντρα ρόλος, όμως;
Σε σχέση με το πώς ζούσα, ναι. Αλλά όλα είναι ρόλοι στη ζωή μας. Μέσα από αυτό, έμαθα τον ρόλο της συζύγου, της μάνας. Τους αγάπησα όλους, γιατί από όλους κάτι έμαθα. Εξελίχθηκα. Πήγα βήματα μπροστά. Ok, ο γάμος έκανε τον κύκλο του κι έκλεισε. Ωστόσο, απέκτησα την κόρη μου, που σήμερα είναι 15 ετών.

Η Λήδα, πλέον, ζει μόνιμα στην Αμερική με τον μπαμπά της. Σου λείπει;
Πάρα πολύ. Φυσικά και μου λείπει! Είναι δύσκολο για μένα, αλλά εντάξει, έφυγε για να κυνηγήσει εκεί τα όνειρά της. Είναι καλύτερα για εκείνη, νομίζω.

Δεν θα μπορούσε να μείνει στην Ελλάδα;
Η Λήδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί είναι μισή Αμερικανίδα και μισή Ελληνίδα. Της έλειπε ο πατέρας της πολύ, κι από την άλλη, υπέστη αρκετό bullying στο σχολείο της.

Εξ’ αιτίας του χρώματός της;
Όχι, όχι. Απλά, οι καθηγητές πρέπει να περνούν όλοι από ψυχοθεραπεία. Δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για δάσκαλοι. Δεν μπορείς να βγάζεις όλα σου τα κόμπλεξ και τα απωθημένα επάνω στα παιδιά και να τα κάνεις να μισούν μία επιστήμη, ένα μάθημα, μία κατεύθυνση.

Έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι η μαμά της είναι αναγνωρίσιμη;
Ναι, είναι κι αυτό. Έπαιξε ρόλο, φυσικά. Το αποτέλεσμα ήταν η Λήδα να ζοριστεί πολύ, να μην της αρέσουν τα σχολεία εδώ και να φύγει από τη χώρα. Δεν ήταν ευχαριστημένη. Κι όμως, προσπάθησα να ρωτήσω «πώς;» και «γιατί;» μέσα από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, και κατάλαβα ότι σήμερα τα παιδιά είναι πιο ζορισμένα από ποτέ. Έχουν πολλά «βάρη» στην πλάτη τους, παθαίνουν κατάθλιψη, έχουν τάσεις αυτοκτονίας, μόνο και μόνο από το άγχος που βιώνουν. Τα μαθήματα δε, γίνονται με μία ξεπερασμένη μέθοδο και απαιτούν τη γνωστή «παπαγαλία». Διάβαζα την Ιστορία της Α’ Γυμνασίου και η κόρη μου με ρωτούσε «τι σημαίνει αυτή η λέξη;», «η άλλη»; Και της λέω «μα, σας παραδίδουν το μάθημα και δεν σας εξηγούν τι σημαίνουν κάποιοι όροι;». Μιλάμε για αισχρό εκπαιδευτικό σύστημα.

Είχες επιθυμία να κάνεις δεύτερο παιδί;
Δεν μου προέκυψε. Δεν είναι ότι το κυνήγησα, αλλά δεν ήρθε ποτέ. Από την άλλη, η κόρη μου μού ζητούσε αδελφάκι από δύο ετών. Εντάξει, δεν ήρθε, αλλά δεν έγινε και κάτι. Ήταν οι συνθήκες τέτοιες που… Αν έρθει στο μέλλον, καλώς να έρθει. Τα λατρεύω τα παιδιά!

Παραμέλησες ποτέ την προσωπική σου ζωή για τη δουλειά σου;
Α, όχι, ποτέ! Ακόμη και το ότι ψάχτηκα με τον εαυτό μου και έφτασα εδώ που είμαι σήμερα, λέγεται ενδιαφέρον για την προσωπική μου ζωή. Το γκομενικό με ρωτάς τώρα εσύ; (γελάμε). Γιατί, είθισται τα προσωπικά μας να είναι τα ερωτικά μας. Όχι, δεν μου έλειψε ο έρωτας. Τα έχω ζήσει όλα. Σήμερα θα σου πω, όμως, κάτι: Στην αρχή έρχεται ο έρωτας και μετά ο ξενέρωτας, κι έτσι χαλάνε οι σχέσεις. Στην αρχή ξεχωρίζεις τα καλά του άλλου, όμως, είναι τα στοιχεία εκείνα που έχεις κι εσύ. Είναι δικά σου, γι’ αυτό τα αγαπάς και λες «ταιριάζουμε». Με την πάροδο του χρόνου έρχεται ο ξενέρωτας, με πράγματα που επίσης είναι δικά σου και απλά τα βλέπεις στον άλλον. Απλά, δεν τα συνειδητοποιούμε. Το θέμα είναι να δεις πού κάνεις τι, να λύσεις τα θέματά σου και να είσαι υγιής. Για να βλέπεις κάτι που σε χαλάει στον άλλον, σημαίνει ότι το έχεις κι εσύ. Αν δεν το είχες, δεν θα το έβλεπες. Λύσε τα θέματά σου, να λύσει κι ο άλλος τα δικά του και μετά θα είναι όλα καλά. Ο έρωτας πρέπει να χρησιμοποιείται για την προσωπική μας εξέλιξη. Κι αντί να το κάνουμε αυτό, χωρίζουμε, τα διαλύουμε και πάμε από την αρχή…

Θα απέκλειες το ενδεχόμενο του γάμου;
Για μένα, ο γάμος πρέπει να γίνεται μόνο αν έρχεται ένα παιδί στον κόσμο. Για μένα όμως! Κυρίως για γραφειοκρατικούς λόγους, για να μην υπάρχουν τρεξίματα. Αλλιώς, δεν θα πήγαινα να παντρευτώ στην εκκλησία ή στο δημαρχείο. Γάμος είναι κι όταν μένεις με τον άλλον μαζί και σε δένει το συναίσθημα. Όταν έχετε κοινή ζωή. Όμως, είναι και άνθρωποι που θέλουν να παντρευτούν -και μάλιστα στην εκκλησία- για καθαρά θρησκευτικούς λόγους. Η πίστη είναι μεγάλο πράγμα.

Εσύ, πιστεύεις;
Πολύ! Αλλά, δεν με ρώτησες πού; Πιστεύω σε μία ανώτερη δύναμη, στην ύπαρξη του θεού. Οι λέξεις μας διαχωρίζουν, να ξέρεις. Τελικά, η πίστη είναι απόλυτα προσωπική σχέση, με το μεταφυσικό ή το πνευματικό. Δεν με νοιάζει να πείσω κάποιον για το αν εγώ πιστεύω σε κάτι σωστό κι εσύ πιστεύεις στο λάθος. Είναι ανάγκη όλων μας να απαγκιάσουμε κάπου, για να δώσουμε μία εξήγηση στην ύπαρξη μας. Οι άνθρωποι είμαστε αθάνατα όντα. Απλά, αυτή μας η ύπαρξη εδώ, η σαρκική, οξειδώνεται.

Θες να μιλήσουμε για αντιοξειδωτικά; Έχεις κάνει κάτι; Γιατί πολύ το βαρύναμε… (γελάμε)
Τι να σου πω, καλέ; Για botox, πλαστικές, κι όλα αυτά; Μα, αυτά τα συζητάτε σε κάθε συνέντευξη. Τα άτομα αλλάζουν, οι δηλώσεις είναι πάνω κάτω οι ίδιες! Εσύ, δεν βαριέσαι να μιλάμε γι’ αυτά; Εγώ πεθαίνω από τη βαρεμάρα!

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 640

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *