Μια ανοιχτή ερωτική επιστολή με παραλήπτη τον Γιώργο Αγγελόπουλο

Μια ανοιχτή ερωτική επιστολή με παραλήπτη τον Γιώργο Αγγελόπουλο

Μια ανοιχτή ερωτική επιστολή με παραλήπτη τον Γιώργο Αγγελόπουλο

Η μέση τηλεθεάτρια εκδηλώνει τον τηλεοπτικό πόθο της, γράφοντας μια ανοιχτή ερωτική επιστολή με παραλήπτη το αγόρι-κόλαση, τον άντρα που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ, τον Mr. Τεστοστερόνη του «Survivor», τον Γιώργο Αγγελόπουλο.

Αγαπημένε μου Ντάνο,

Δάκρυσαν τα μάτια μου, μούσκεψαν οι βλεφαρίδες μου, φρίζαραν μέχρι και τα εξτένσιον των μαλλιών μου σαν σε είδα να κατακτάς την προηγούμενη εβδομάδα την πρώτη ατομική ασυλία στο «Survivor». Λες να εκπληρώθηκε το τάμα μου; Το ξέρω ότι είσαι θρησκευόμενος, αλλά μην απαντήσεις, Γιώργο μου. Είναι ρητορική η ερώτηση. Έβαλες πάλι φωτιά στα social media σαν πυρωμένος μπουρλοτιέρης με τη νίκη σου, μεγάλωσες το αποτύπωμά σου στην καρδιά μου, σαν τατουάζ από έρωτα πλάι στην αορτή. Τι θρίαμβος ήταν αυτός, Γιώργο μου; Τι απροσδόκητη χαρά! Εσύ, ο αποσυνάγωγος, ο Όλιβερ Τουίστ που βρέθηκες με τα κοντά παντελονάκια σου στον τροπικό Δομίνικο, κατατρόπωσες επιτέλους τους εχθρούς σου, εκείνους που τέσσερις φορές τόλμησαν να αξιώσουν τον εξοστρακισμό σου. Σε έβλεπα να φοράς το κολιέ της ασυλίας στο συμβούλιο του νησιού και σκεφτόμουν πόσο θα ‘θελα να είμαι ένα από τα φτερά στο χαϊμαλί σου. Να σε νιώσω, Γιώργο μου. Εσένα, το κόσμημα των Σποράδων, το καύχημα των alpha male, τον εξολοθρευτή των μετροσέξουαλ.

Το ήξερα από την πρώτη στιγμή πως θα μπλέξω άσχημα μαζί σου. Όταν παρατηρούσα τους δικέφαλους, τους τρικέφαλους, τους κοιλιακούς και τους ραχιαίους σου. Μα πάνω απ’ όλα γαντζώθηκα από αυτό το απλανές βλέμμα σου. Εκείνο που σίγουρα φθονεί η μέση Ολλανδέζα αγελάδα που βόσκει κάπου στις Κάτω Χώρες, όσο εσύ ορθώνεις το -μέτριο είναι η αλήθεια- ανάστημά σου σ’ αυτήν την Αμαζόνα από τα Lidl, τη Βαλαβάνη που σου ροκανίζει ξεδιάντροπα τη θέση στο παιχνίδι. Ποιον; Εσένα, που ένα νεύμα σου και μόνο αρκεί για να κατεβάσουν το γάλα τους οι καρύδες της Καραϊβικής. Ήξερα πως δεν θα έχουμε καλό τέλος εμείς οι δυο. Μου υποσχέθηκες πολλά, Ντάνο, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Όταν αντρίκια δέχτηκες τον διωγμό σου από την ομάδα των «Μαχητών» και σαν τσιπούρα έξω από την ιχθυοκαλλιέργεια αναγκάστηκες να συναγελαστείς τα στίφη των «Διασήμων». Δεν ήσουν απλώς καλός ως επίγονος του Βασιλάκη του Καΐλα. Ήσουν μια μεταμοντέρνα κόπια του.

Θα ‘θελα να ‘μουν το μπατζάκι από το μαγιό σου, Γιώργο. Εκείνο που κολλάει διαβολεμένα στον τετρακέφαλό σου κάθε που ξεχύνεσαι σαν αφηνιασμένο άτι στον στίβο μάχης. Το ομολογώ. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τρέχετε πέρα δώθε για ένα κρουασάν, για ένα μπέργκερ, για ένα πιάτο ρύζι με φακές. Και ποτέ μου δεν μ’ ένοιαξαν οι νίκες και οι ήττες σου. Τους κοιλιακούς σου κοιτάω και τον ιδρώτα σου να στάζει από τα πτερύγια των αυτιών ως τις γυμνές πατούσες σου. Δεν με ενδιαφέρει που είσαι ξυπόλητος, σκιαθίτικο greek idol, δεν ακούω τις σειρήνες που λένε πως αντάλλαξες τα παπούτσια σου με τους Δομινικανούς ιθαγενείς για ένα καρβέλι ψωμί. Μου φτάνει που ξέρω πως τρως απλούς υδατάνθρακες και δεν είσαι κανένα νεόκοπο fitness freak σαν τον Βασάλο. Είσαι άντρας κι αυτό μου φτάνει. Ούτε κάγκουρας, ούτε κλαρινογαμπρός. Είσαι αρχετυπικό τεκνό κι αυτό μου φτάνει.

Δεν είναι μόνο πόθος σαρκικός αυτό που νιώθω για σένα. Είναι και θαυμασμός. Σε κοιτούσα να σου τρέχει το σαλάκι καθώς έβλεπες το έπαθλο του κρεατοφαγικού γεύματος να χάνεται κι αναρωτιόμουν πώς συγκρατείσαι. Δεν συγκρατήθηκες όμως, Γιώργο μου. Κόντεψες να κάνεις μπάρμπεκιου τον Γιάννη τον Σπαλιάρα που θεώρησες πως σε κορόιδεψε. Τι τεστοστερόνη ήταν αυτή που γέμισε σε high definition την τηλεόρασή μου; Σταγόνα-σταγόνα τη μάζεψα και την έκανα φυλαχτό να με φυλάει κάθε που σκέφτομαι «τι παίδαρος έχει γίνει ο Bo τώρα που έχασε καμιά 30αρια κιλά». Κι ύστερα αυτοτιμωρούμαι που έστω και για κλάσματα του δευτερολέπτου σε πρόδωσα με τη σκέψη μου και βάζω στο DVD το «Mamma Mia» μήπως και σε διακρίνω μέσα στους Σκιαθίτες τους κομπάρσους.

Σε συζητούν -και όχι άδικα- Γιώργο Αγγελόπουλε, σε πάνελ και τηλεοπτικά πλατό. Τους ακούω να φλυαρούν για τη ζωή σου, να προσπαθούν να βγάλουν κι από τη μύγα ξίγκι. Δεν θα στο κρύψω. Ηδονίζομαι που το πιο σημαντικό που έχουν καταφέρει να βρουν για τη ζωή σου ως τώρα είναι το πρατήριο υγρών καυσίμων που διατηρείς στο νησί. Ούτε μια πρώην να λυσσομανά στο Facebook για πάρτη σου, ούτε μια νυν να ξεπουλά φτηνά τον έρωτά σας. Καμιά δεν βρέθηκε να αποδομήσει το μύθο του μοναχικού καβαλάρη που σε ακολουθεί πιο πιστά κι απ’ ό,τι ο Ραν Ταν Πλαν τον Λούκι Λουκ. Κι όμως είμαστε τόσες που σε ποθούμε που αν κάναμε κόμμα μέχρι και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου θα κατατροπώναμε. Γιατί, η αλήθεια είναι, Γιώργο μου, πως καμιά -ούτε milf μήτε και cougar- μπορεί να αντισταθεί στην πρωτόγονη ντοπιολαλιά σου και σ’ αυτόν τον ακαταμάχητο νεατερνταλισμό σου. Το ξέρεις ότι έχω σπάσει τέσσερα νύχια να σε ψηφίζω λυσσαλέα κάθε που σε βγάζουν βορά στο τηλεοπτικό κοινό οι συμπαίκτες σου;

Γιώργο, είσαι ντόμπρο παιδί και μ’ αρέσεις! Λες τα πράγματα με τ’ όνομά τους, τσεκουράτα. Δεν έχεις ούτε φίλους ούτε εχθρούς. Δεν κάνεις κλίκες και συμφωνίες στη σκιά του κοκοφοίνικα – ή έτσι τουλάχιστον μας δείχνει το μοντάζ του ΣΚΑΪ. Έχεις τον αντρισμό σου, το παλικαρίσιο σου ανάστημα κι ευαισθησίες που θα ζήλευε κι ο Bambi το ελαφάκι. Σε βλέπω να απομονώνεσαι απ’ το «κοπάδι» για να σκεφτείς και ν’ αναλογιστείς και καίγονται τα σωθικά μου. Σε νιώθω να λυσσάς για ένα προτηγανισμένο κεφτεδάκι-έπαθλο της μάχης και θέλω να στείλω ταπεράκι στον Άγιο Δομίνικο. Πόσα είναι τα ναύλα να τα δώσω; Είσαι ο μοντέρνος Σταχτοπούτος της καρδιάς μας, το ψυχωμένο αρσενικό που έλειπε από την ελληνική τηλεόραση, ένα οξύθυμο λαϊκό είδωλο με καρδιά μικρού παιδιού. Τι θα γίνει με μας, Γιώργο; Πού θα μας οδηγήσει αυτό το αδιέξοδο πάθος; Μήπως με το τρόπαιο των 100.000 ευρώ που έχεις στο τσεπάκι του δυο νούμερα μικρότερου μαγιό σου να φτιάξεις ένα ίδρυμα για όλες εμάς τις κατατρεγμένες που πέσαμε ακούσια στον έρωτά σου; Κι επιτέλους πάψε να ανοίγεις τις καρύδες στα δυο, λες κι είσαι ο Μόγλης, γιατί μας οδηγείς αργά και βασανιστικά σε μαζικό παροξυσμό. Ντάνο μου, σε θέλω περισσότερο απ’ ό,τι η Μενεγάκη στον καναπέ της. Να το ξέρεις, αχαλίνωτε Σκιαθίτη.

Αιώνια δική σου,

Η μέση τηλεθεάτρια

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 545

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *