Μια ιστορία αλλιώτικη από τις άλλες

Μια ιστορία αλλιώτικη από τις άλλες

Η στήλη σήμερα είναι διαφορετική. Μάλλον γιατί είχα την ανάγκη -5 χρόνια μετά- να μοιραστώ μια ιστορία της οποίας είχα τη χαρά, έστω και τυχαία, να είμαι μέρος. Αρχικά σκέφτηκα να ζητήσω άδεια από τους πρωταγωνιστές της για να δημοσιοποιήσω τα ονόματά τους. Τελικά προτίμησα αυτή η ιστορία να ειπωθεί χωρίς ονόματα. Είμαι σίγουρος, εξάλλου, ότι κάπου θα το πετύχουν κάποια στιγμή και θα χαμογελάσουν. Όπως είμαι και σίγουρος ότι κάποιοι από τους αναγνώστες θα αναγνωρίσουν το τραγούδι για το οποίο γράφω σήμερα.

Ήταν χειμώνας του 2014 όταν πήγα σε ένα πολύ γνωστό στούντιο της Αθήνας, στο οποίο θα γινόταν η ηχογράφηση ενός δικού μου τραγουδιού. Για την ίδια δισκογραφική δουλειά βρίσκονταν εκεί οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αυτής: Μια πασίγνωστη λαϊκή τραγουδίστρια, ένας σημαντικός συνθέτης και στιχουργός, καθώς και ένας παραγωγός που αποτελεί εμβληματική φιγούρα της ελληνικής δισκογραφίας. Εκεί βρισκόταν και ο ιδιοκτήτης του στούντιο, στο οποίο έχουν ηχογραφηθεί τις τελευταίες δεκαετίες κάποια από τα πιο σημαντικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας. Με το που έφτασα, μου εξήγησαν ότι η ηχογράφηση του δικού μου τραγουδιού πήρε αναβολή, μιας και εκείνο το βράδυ θα ηχογραφούσαν τελικά ένα άλλο τραγούδι του δίσκου. Μου είπαν ότι επρόκειτο για ένα τραγούδι που αναφερόταν -χωρίς να γίνεται άμεση αναφορά- σε έναν πολύ σημαντικό ερμηνευτή που είχε φύγει κάποια χρόνια πριν. Έναν ερμηνευτή που η τραγουδίστρια θεωρούσε πατέρα της, μιας και για πολλά χρόνια τη στήριζε και την είχε στο πλάι του, κλείνοντας τα αφτιά στις όποιες κριτικές δέχτηκε για τη συνεργασία αυτή.
Το τραγούδι είχε διάρκεια μόλις 2μιση λεπτά και οι δημιουργοί του αποφάσισαν να μην δημοσιοποιήσουν το γεγονός ότι ήταν αφιερωμένο στον εν λόγω ερμηνευτή. «Δε χρειάζεται», θυμάμαι την τραγουδίστρια να λέει. «Εξάλλου οι fans μου θα το καταλάβουν από τον τίτλο». Ο τίτλος του τραγουδιού είναι μια λέξη με την οποία η τραγουδίστρια αναφερόταν πάντα στον άνθρωπο αυτό και στον ρόλο που έπαιξε στη ζωή της.

Αρχικά η τραγουδίστρια μπήκε στο στούντιο για μια πρώτη πρόβα, πριν την εγγραφή. Φαινόταν συγκινημένη. Το τραγούδι ήταν πραγματικά υπέροχο και η ατμόσφαιρα στο στούντιο φορτισμένη. «Το είπες υπέροχα», της είπαν ο παραγωγός και ο δημιουργός. «Πάμε να το γράψουμε». Η τραγουδίστρια έβγαλε τα παπούτσια και στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο, ζητώντας από τον ηχολήπτη να σβήσει τα φώτα. Και έτσι, μέσα στο σκοτάδι, ερμήνευσε το τραγούδι, βάζοντας μέσα και την τελευταία σταλιά της ψυχής της. Ήταν καθηλωτική! Και έτσι όπως έβγαινε η ψυχή και η φωνή της από το σκοτάδι, ήταν η πρώτη φορά που αντιλήφθηκα πόσο μεγάλη τραγουδίστρια είναι.

Όταν άναψαν τα φώτα όλοι ήταν δακρυσμένοι. Η τραγουδίστρια έβαλε κι εκείνη τα κλάματα και έπεσε στην αγκαλιά των συνεργατών της. Δε χρειαζόταν δεύτερη εγγραφή. Η ερμηνεία ήταν άψογη και αυτή θα έμπαινε στον δίσκο. Οι στιγμές ξεχείλιζαν από συναισθήματα. Φεύγοντας από το στούντιο, η σκηνή από την ηχογράφηση δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό μου. Και εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα ότι ίσως να υπάρχει ελπίδα για το ελληνικό τραγούδι. Γιατί είναι η αλήθεια που -κόντρα στους καιρούς- κάνει την ελπίδα να αντιστέκεται…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *