Μια νύχτα μιλημένη με τα θαύματα

Μια νύχτα μιλημένη με τα θαύματα

Η φωνή του Γιώργου Νταλάρα γίνεται σχεδία και μας περνά απέναντι, σε στεριές μουσικές και ηπείρους μελωδικές, ασφαλείς σαν καλή πατρίδα.

Αυτός ο παγωμένος χειμώνας, που δεν λέει να τελειώσει. Αυτή η σπαρακτική, ασήκωτη, πονεμένη επιβίωση, η καημένη στο έλεος της ημέρας. «Πού είναι ο Παύλος σου;». Η μοχθηρή, κτηνώδης, εγκληματική φράση γίνεται στερεός παγετώνας πάνω από τα κεφάλια μας, όλων. Το πρόσωπο της μάνας γίνεται εμείς. Όμως μας καταπίνει μια έγνοια για το αν θα παραδώσουμε την Ακρόπολη στην εταιρεία προϊόντων μόδας. Με φτηνιάρικες επιχειρηματολογίες. Μας καταπίνει η έγνοια για το «Survivor» και αν οι διάσημοι είναι πολύ ή λίγο τέτοιοι και οι «κοινοί θνητοί» πολύ λίγο αθάνατοι. Μας καταπίνει η έγνοια για τον θυμό του συγγραφέα Χωμενίδη απέναντι σε δημοσιογράφο, που πηγαίνει σε παρουσίαση βιβλίου και εκείνος θυμώνει με ερώτηση και αναφωνεί: «Χαίρε αγία ελαφρότης. Χαίρε εύκολο μελόδραμα». Πράγματι. Επιλογή είναι πια να σώσουμε τις ψυχές μας.
Δευτέρα βράδυ, ένα νησί στη θάλασσα, στο κέντρο της Αθήνας, στο Rock and Roll. Ναυαγοί σε βράχια άγονα με «έγνοιες» αγίας ελαφρότητας για να ξεχνάμε την εσωτερική μας οδύνη, ναι. Ακόμη και αν μόνο για άλλους μιλάμε ώστε να μην ακούμε εσωτερικές φωνές. Εδώ όμως η φωνή του Γιώργου Νταλάρα γίνεται σχεδία και για μια νύχτα μόνο μας περνά απέναντι σε στεριές μουσικές και ηπείρους μελωδικές, ασφαλείς σαν καλή πατρίδα.

Νωρίς το βραδάκι γεμίζει το μέρος από φίλους του Γιώργου Νταλάρα, της εθνικής φωνής, που ήρθε και έγινε ένα με το DNA μας και που αν ξαναγεννηθούμε σε άλλες γλώσσες και εποχές –ποιος να ξέρει;– θα ακούμε τυχαία κάνα «παραπονεμένα λόγια» ή «στην Αθήνα μες στο κέντρο φύτρωσε καινούργιο δέντρο» ή «αχ, χελιδόνι μου» και πόσα ακόμα, και θα βουρκώνουν τα μάτια μας.

Άσε τα κανάλια, τους φωτογράφους, τους δημοσιογράφους, και κάν’ τους λίγο πέρα. Είναι εδώ οι παρηγορημένοι όλοι από τα τραγούδια του. Μύστες για έναν καινούργιο δίσκο, που όμως είναι φυλαχτό παγανιστικό απέναντι σε κάθε κακό που ήρθε και είναι πια σε σμίκρυνση ή που ήταν να ‘ρθει και ξορκίζεται. «Πες το για ‘μένα». Σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη, στίχους Γιαννατσούλια, Παγώνη, Δημοπούλου, Φωτάκη, Σούση, Πασχαλίδη, Μωραΐτη. Ο Νταλάρας τραγουδά και μαζί του ανεβαίνουν στη σκηνή οι Μίλτος Πασχαλίδης, Μελίνα Ασλανίδου, Δημήτρης Μπάσης, Μπάμπης Τσέρτος. Όλα είναι συντροφιά, χαμόγελα και ζεστασιά, και η φωνή του ωραία σαν να ‘χουμε ξαφνικά ήλιο μέσα στον χώρο αυτό, σε προσωπική, έκτακτη ανατολή.

Μιλάει για το πόση σημασία έχει μια δισκογραφική δουλειά πια, και αν είναι πράξη αντίστασης. Το τραγούδι θα υπάρχει πάντα. Οι τραγουδιστές δεν θα πάψουν να τραγουδούν, οι ποιητές και οι στιχουργοί να γράφουν, οι μουσικοί να φτιάχνουν αρμονίες. Κι ας αλλάξουν όλα τα κανάλια επικοινωνίας και ας αλλάξει ο κόσμος από την αρχή και δος του και πάλι.

Μετά, πιο ιδιωτικά, λέει πως τελειώνει τους λογαριασμούς του με τα νέα τραγούδια, θα αναχωρήσει σιγά σιγά. Μια παρέα δημοσιογράφων διαμαρτυρόμαστε, έντονα και ειλικρινά. «Οι μανάδες κάνανε ένα, δύο, τρία παιδιά; Μετά πέρασε ο καιρός και σταμάτησαν. Εγώ πόσα παιδιά να κάνω και πόσο ακόμα;». Κι άλλος Νταλάρας, όσο μπορεί, και πάλι δεν θα μας είναι αρκετός, απαιτώντας το περισσότερο, όσο κι αν τον βαραίνει. Γιατί είναι ένας και όπως λέει το κλισέ, ακόμα κι αν δεν υπήρχε εθνικά, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε, μια γενιά ολόκληρη. Έξω ακούγεται το πρώτο τραγούδι του νέου δίσκου, των στίχων της Ελένης Γιαννατσούλια: «Ασπρόμαυρο παρόν, το μέλλον δανεικό. Ζωή μου στριμωγμένη σε χειμώνες, βαρέθηκες και εσύ αυτή τη φυλακή», αλλά… «θα αλλάξουνε για μας τα πράγματα. Τι θέλει ο άνθρωπος και δεν το καταφέρνει. Η νύχτα μιλημένη με τα θαύματα, με μια σχεδία σ’ άλλο κόσμο θα μας παίρνει…».

Αποβιβαστήκαμε μόλις απ’ τη φωνή του Νταλάρα σε τούτο τον κόσμο και χαθήκαμε στην παγωμένη νύχτα. Ξανά.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *