Μιχάλης Λεβεντογιάννης: Man in a room

Μιχάλης Λεβεντογιάννης: Man in a room

Μιχάλης Λεβεντογιάννης: Man in a room

Ο 32χρονος sexy πρωταγωνιστής της σειράς του Alpha Κύπρου «Το Τατουάζ» έχει συνειδητοποιήσει πια πόσο σημαντικό είναι για εκείνον να ζει την κάθε του στιγμή και να απολαμβάνει το «σήμερα».

Από τον Γιώργο Πράσινο

Έχουμε και λέμε: Το ζώδιο του είναι Λέων με ωροσκόπο Σκορπιό, μένει στον λόφο του Φιλοπάππου, δεν οδηγεί, εξού και μετακινείται με ταξί, είναι οργανωτικός και ακριβοθώρητος (προσπαθεί να είναι επιλεκτικός με τις κοσμικές εμφανίσεις του), αποφεύγει να πηγαίνει τα ρούχα του στο καθαριστήριο (έτσι τα πλένει και τα σιδερώνει μόνος του) και φοράει σχεδόν πάντα μαύρα.

Πόσα τατουάζ έχεις;
Ούτε ένα.

Ο ρόλος που υποδύεσαι στη σειρά είναι ενός νέου άντρα, εξαρτημένου από ουσίες, ο οποίος αναζητά την αγάπη. Τι κοινό έχεις με τον Τόνυ;
Με ουσίες δεν έχω κάποια σχέση, όπως και δεν έχω τα παιδικά βιώματα του Τόνυ. Είμαι και εγώ αναποφάσιστος, κάτι που με ενοχλεί. Δεν είμαι τόσο αποφασιστικός όσο θα ήθελα. Γενικά, έχω πάρει πολλή αγάπη και από τους δικούς μου, από τους φίλους μου, από τις σχέσεις μου και έχω δώσει πολλή αγάπη. Νομίζω πως τα πάντα -αν υπάρχει αγάπη- είναι αλλιώς. Όταν, λοιπόν, υπάρχει ψήγμα αγάπης στο οτιδήποτε, όχι μόνο στις σχέσεις, αλλά στο τι θα κάνεις, ακόμη και πώς θα αντιμετωπίσεις ένα ζώο, τότε σου αλλάζει όλη την ημέρα.

Είχες χαρούμενα παιδικά χρόνια;
Ναι. Μεγάλωσα στον Βοτανικό, με τους γονείς μου και τον αδελφό μου, Δημήτρη, που είναι δύο χρόνια μικρότερος και είναι ιδιωτικός υπάλληλος. Πρόλαβα τον Βοτανικό όπου ήταν μόνο το «Mamacas» και οι τσιγγάνοι – μέχρι τα 13 μου, αυτή ήταν η εικόνα. Εκεί όπου σήμερα είναι η πλατεία με το μετρό του Κεραμεικού, ήταν η παιδική χαρά που έπαιζα. Ακόμα και εκεί που σήμερα είναι πολλά μπαρ, τότε ήταν εγκαταλειμμένα σπίτια με στέρνες. Την έχω συνηθίσει πλέον τη σημερινή κατάσταση, αλλά αν με ρωτήσεις ποια εικόνα προτιμώ, θα σου έλεγα την πρώτη, αν και τότε περιμέναμε πώς και πώς την εξέλιξη…

Ήσουν καλός μαθητής;
Όχι, δεν ήμουν. Αν και μου άρεσε η έκθεση και η ιστορία… Έδωσα Πανελλήνιες, αλλά δεν έκανα μηχανογραφικό, γιατί είχα αποφασίσει να σπουδάσω μάρκετινγκ, σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Αποφοιτώντας, ξεκίνησα να δουλεύω σε εταιρίες μάρκετινγκ, αλλά η πορεία μου εκεί αποκόπηκε γιατί έπρεπε να πάω στρατό. Η γείωση!

Πώς έκανες στροφή και ασχολήθηκες με την υποκριτική; Ήσουν από τα παιδιά που ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός;
Ούτε καν! Δεν το είχα ποτέ αυτό. Ήμουν αγχωμένος, ντροπαλός, και νευρικός,… Θυμάμαι την πρώτη φορά που με ανέβασαν στη σκηνή, όντας σπουδαστής, να πω το όνομά μου, τραύλισα το επίθετό μου (γέλια). Μου άρεσε, όμως, πάντα το θέατρο… Ο λόγος που άλλαξα δουλειά; Στα 22 μου, τότε που εργαζόμουν σε ιδιωτικές εταιρίες, έβγαζα καλά λεφτά, και δούλευα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2 τα ξημερώματα, ήμουν στα τηλέφωνα με κανάλια, με ανθρώπους πίσω από προϊόντα… Ένας λόγος που το σταμάτησα αυτό ήταν ότι ήθελα να έχω προσωπικό χρόνο για μένα.

Το έκανες και λίγο για την ψυχή σου;
Κυρίως! Πήγα στη Σχολή Θεοδοσιάδη. Ήταν πολύ ωραία η «θητεία» στη σχολή, γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους, κυρίως τους καθηγητές, αλλά και συμμαθητές. Με βοήθησε πολύ η Μαρίνα Ψάλτη στο υποκριτικό κομμάτι. Κι ήμουν από τους τυχερούς, γιατί αποφοιτώντας, έκανα συμμετοχές στην «10η Εντολή» του Πάνου Κοκκινόπουλου -τον οποίο είχα καθηγητή στη σχολή- και μετά έπαιξα στο «Μάλιστα, Σεφ!»,. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου παράσταση στο «Ακροπόλ», στο αλμοδοβαρικό «Όλα για τη Μητέρα μου», όπου μητέρα μου στην παράσταση ήταν η Μαρίνα Ψάλτη και σκηνοθέτης ένας καθηγητής μου, ο Πέτρος Ζούλιας. Αργότερα, έπαιξα στο «Dogville», μετά στα «Δίδυμα Φεγγάρια» στον AΝΤ1 και ακολούθησε το «Τατουάζ». Στο ενδιάμεσο αυτών, έπαιξα στο «Εθνικό Θέατρο», στην Πιάφ, δίπλα στην Ελεονώρα Ζουγανέλη, ενώ έκανα και μια μεγάλη μήκους αμερικάνικη ταινία, που προβλήθηκε διεθνώς, το «Caved». Αλλά να σου πω κάτι φανταστικό που συμβαίνει τώρα;

Παρακαλώ…
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, (βρισκόταν στο Μιλάνο) περνά μπροστά μου ένας τύπος που κρατά 5,6,7…11 λαμπραντόρ σε όλα τα χρώματα! Απίστευτο!

Ξέρω ότι είσαι φιλόζωος…
Πάρα πολύ! Έχω ένα σκυλί, τη Λόλα, ράτσας King Charles και μια γάτα που είναι… πιο αδέσποτη πεθαίνεις! Την είχα βρει στη Μαλακάσα, όταν πήγα σε συναυλία και παραλίγο να την πατήσω. Την έβαλα σε ένα κουτί που βρήκα, την πήρα μαζί μου στη συναυλία και όταν γύρισα σπίτι προσπάθησα να την «εναρμονίσω» με τον σκύλο, πράγμα δύσκολο, για τις 15 πρώτες μέρες. Ευτυχώς, η σχέση εξελίχθηκε. Είχα ένα ακόμη σκύλο και ένα ψάρι, που πέθαναν. Τους έκανα «πλουσιοπάροχες κηδείες», τα έθαψα το ένα στον Λυκαβηττό και το άλλο στου Φιλοπάππου.

Τώρα που λες για τον λόφο Φιλοπάππου, πριν από κάποιους μήνες ανέβασες μια φωτογραφία από βόλτα σου σε κάποιο βουνό, αφήνοντας ακάλυπτη την πίσω όψη σου. Είσαι τόσο άνετος με το σώμα σου ή το έκανες για να «κερδίσεις» likes;
Δεν το έκανα για να προκαλέσω! Είμαι άνετος με το σώμα μου. Ήμουν με τη Δεσύπρη, μια κορυφαία φωτογράφο, ήταν στο πλαίσιο ενός concept που ήθελε να κάνει και μόλις μου το είπε, συμφωνήσαμε να το κάνουμε.

Στις ερωτικές σκηνές νιώθεις άνετα;
Πριν ξεκινήσω να κάνω ερωτικές σκηνές, πίστευα ότι δεν θα ήμουν άνετος και ότι θα έβγαινε η αμηχανία στο σώμα μου, κάτι που θα φαινόταν στην κάμερα. Όμως, ευτυχώς, είχα παρτενέρ που με έβγαζαν από αυτήν την αμηχανία και με βοηθούσαν να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Άρα έχεις γίνει «βετεράνος» του είδους!
Όχι! Ούτε καν (γέλια). Ό,τι δίνεις παίρνεις, αυτό ισχύει σε αυτά! Αν ο άλλος είναι μαγκωμένος ακόμη και την ώρα που σε κοιτάει, τότε χάθηκε το «παιχνίδι». Ακόμα και τσακωμένος να είσαι με την παρτενέρ σου, πρέπει να τα αφήσεις όλα πίσω, για το καλό της σκηνής.

Λειτουργείς με την καρδιά ή το μυαλό;
Με την καρδιά, πρώτα. Και αφού, την πατήσω, μετά με το μυαλό.

Την έχεις πατήσει πολλές φορές;
Ευτυχώς, όχι.

Όταν σε ενδιαφέρει κάποιος άνθρωπος, κάνεις το πρώτο βήμα ή περιμένεις;
Θα κυνηγήσω. Γενικά, όταν μου αρέσει κάτι, το κυνηγάω. Χωρίς να φαίνεται η «πείνα» στο μάτι. Μπορεί να θέλω κάτι πάρα πολύ, αλλά δεν θα το δείξω… Θα το ξέρω μόνο εγώ. Και πάντα διεκδικώ με τρόπο ευγενικό, διακριτικό..

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σου;
Για όσο κρατά, κυρίαρχο. Μετά, απλά υπάρχει.

Είσαι ερωτευμένος αυτό τον καιρό;
Όχι.

Είσαι πάντως πολυταξιδεμένος…
Έχω πάει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, αλλά δεν έχω πάει ακόμη στο Παρίσι. Δεν έτυχε, αλλά σκοπεύω να πάω πολύ άμεσα.

Πού είδες τις πιο όμορφες γυναίκες;
Τις Σέρβες. Έχουν μια ανεπιτήδευτη θηλυκότητα, χωρίς να είναι βαμμένες ή ντυμένες.

Η οικογένεια υπάρχει στα σχέδια σου;
Όχι. Μπορώ να έχω μεγάλη οικογένεια από φίλους ή ακόμα και ζώα. Οικογένεια με παιδιά, όχι. Ούτε γάμους και παιδιά πρέπει να κάνει κάποιος για να έχει «οικογένεια». Οπότε έχω ήδη οικογένεια -από αυτή την άποψη- και είμαι ευχαριστημένος.

Σε 15 χρόνια πώς θα είσαι;
Πάντα με άγχωνε το να σκέφτομαι πώς θα είμαι σε 10, 15 χρόνια γιατί πάντα σκεφτόμουν κάτι κακό. Μπορώ να σου πώς σκέφτομαι τον εαυτό μου αύριο το πρωί… Και αυτό γιατί δεν βγήκε τίποτα από αυτά που σκεφτόμουν μικρότερος. Είμαι στη φάση που ξεκινώ να ζω το τώρα, κάτι που δεν έκανα ποτέ.

Υπήρξε κάποιο γεγονός -δυσάρεστο- που σε έκανε να λειτουργείς έτσι;
Δεν περνούσα καλά, έλεγα συνεχώς «του χρόνου θα είμαι εκεί και θα είναι τέλεια», μόνο για να ξεφύγω από την άσχημη κατάσταση που ενδεχομένως να ζούσα εκείνη τη στιγμή. Ξεκίνησα να προσπαθώ να φτιάχνω το τώρα και να μη σκέφτομαι το μετά, παρά να ζω ένα «χαλασμένο» «τώρα», ευχόμενος σε ένα καλύτερο «μετά».

Grooming: Κατερίνα Μητροπούλου 
Βοηθός φωτογράφου: Anatoli Georgiev 

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 272

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *