Milο Yiannopoulos: Ένα επικίνδυνο troll

Milο Yiannopoulos: Ένα επικίνδυνο troll

Milο Yiannopoulos: Ένα επικίνδυνο troll

Βρετανός προβοκάτορας, με ρίζες ελληνικές. Mισογύνης και ισλαμοφοβικός. Δηλώνει κατά της παγκοσμιοποίησης, κατά της πολιτικής ορθότητας, κατά των Αφροαμερικανών -που θέλει, ωστόσο, στο κρεβάτι του- αποκαλεί τον Trump «μπαμπάκα» και τον εαυτό του, «σούπερ-κακό του Διαδικτύου». Το πιο επικίνδυνο troll της αμερικάνικης alt-right έχει τον αέρα και τον «τρόπο» ενός ανερχόμενου pop star. Κι αυτό είναι που τον κάνει τόσο επικίνδυνο.

Της Κάλλιας Καστάνη

Ο Μilo Yiannopoulos είναι ο άνθρωπος που παραλίγο να «κάψει» το Berkley. Στην τελευταία, προγραμματισμένη ομιλία του εκεί, περίπου 1500 φοιτητές και διαφωνούντες με την παρουσία του διαδήλωσαν στο camp σπάζοντας τζάμια παραθύρων, βάζοντας φωτιές σε παλέτες, πετώντας πέτρες κατά των αστυνομικών. Η διοίκηση του ιδρύματος αναγκάστηκε να ακυρώσει την εκδήλωση – προκαλώντας την «οργή» του «μπαμπάκα Trump», ο οποίος απείλησε με διακοπή της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης του ιδρύματος. «Αν το Πανεπιστήμιο του Berkley δεν επιτρέπει την ελευθερία του λόγου κι ασκεί βία σε βάρος αθώων με διαφορετική άποψη – ΚΑΘΟΛΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ;», έγραψε o POTUS, στο λογαριασμό του στο Twitter. Ο «αθώος» Milo έχει την ευλογία του «μπαμπάκα» να συνεχίσει την πανεπιστημιακή του περιοδεία, η οποία, για την ιστορία, επιγράφεται «The Dangerous Faggot Tour» (ήτοι, «τουρνέ της επικίνδυνης αδερφής»). Μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά είναι μια καλά οργανωμένη επιχείρηση. Τόσο καλά, που σε κάθε σταθμό της περιοδείας, κάτω από το πρόγραμμα, υπάρχει η λίστα με τα credits των ρούχων του ομιλητή – οι διαφημιστές πληρώνουν ακριβά για να καταχωρηθούν εκεί. Ο Milo είναι σταρ.

Πρόσφατα το Bloomberg τον χαρακτήρισε «το πιο όμορφο, τερατώδες πρόσωπο της ακροδεξιάς». Δεν τον πείραξε. Μπορεί να του άρεσε κιόλας – σχεδόν μπορεί κανείς να τον φανταστεί να «χακάρει» τη σελίδα του site, για να ποστάρει βρισιές και διαβολικές μουτσούνες. Στο κάτω-κάτω, αυτή είναι η «πολεμική» τακτική του Milo. Πρώτον, πιστεύει πως «ό,τι κάνει θόρυβο είναι καλό». Και δεύτερον, διδάσκει «αν κάποιος σε προσβάλλει γι’ αυτά που πιστεύεις, μην κάνεις πίσω. Απάντησε, χτυπώντας πιο δυνατά,  διπλασιάζοντας την προσβολή. Χτύπα γερά, ανελέητα, σαν να πρόκειται για μια τεράστια εφηβική πλάκα». Σε αυτή την post social media εποχή, υποστηρίζει, «τίποτα δεν έχει την αξία που φαίνεται πως έχει», αφού «όλοι τρολάρουν τους πάντες και κανένας δεν ξέρει ποιος κερδίζει στο τέλος». Που σημαίνει, με δυο λόγια, πως η αλήθεια είναι καλή αλλά το τρολάρισμα είναι πιο αποτελεσματικό. Και σίγουρα, πιο διασκεδαστικό από να υπερασπίζεσαι μια θέση με σοβαρά επιχειρήματα.

Το άστρο του δημοσιογράφου/αρθρογράφου/συγγραφέα/ρήτορα και troll της alt right ανέτειλε στη δημόσια σφαίρα πριν από, περίπου δύο χρόνια, την εποχή που ανέλαβε τη διαχείριση του αμερικάνικου ακροδεξιού site Breitbart. Πριν απ’ αυτό, δεν είχε να επιδείξει και κανένα σπουδαίο βιογραφικό. Μπήκε σε δυο πανεπιστήμια, χωρίς να τελειώσει κανένα, φοίτησε δύο χρόνια σε ένα τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας και έγραψε δυο κακά βιβλία με ποιήματα. Μετά, αρθρογράφησε για λίγο στην Daily Telegraph από όπου έφυγε για να στήσει το Kernel, ένα site με τεχνολογικά νέα και κουτσομπολιά. Όταν πρώην συνεργάτες του προχώρησαν σε μηνύσεις, επειδή δεν πληρώνονταν και ο Guardian δημοσίευσε τα απειλητικά mails που τους είχε στείλει ο Yiannopoulos (σ.σ. στο ένα προειδοποιούσε πρώην συνεργάτη ότι θα δημοσίευε ντροπιαστικές φωτογραφίες του, και έναν άλλο τον απειλούσε ότι δεν θα ξαναβρεί ποτέ δουλειά στο Λονδίνο), ο τελευταίος υποχώρησε και αναγκάστηκε να ξεπληρώσει τα χρέη του. Το Kernel έκλεισε και στη συνέχεια, τo 2014, το πούλησε στο The Daily Dot.

Ο Milo βρήκε, εν τέλει, το κοινό που αναζητούσε, όταν πήρε μέρος ως «μπροστάρης» και στρατηγός στο περίφημο #Gamegate (σ.σ. εν ολίγοις μια σφοδρή διαδικτυακή αντιπαράθεση, που ξεκίνησε ως συζήτηση-απλή διαφωνία για τη δημοσιογραφική δεοντολογία και τα videogames και εξελίχτηκε σε πολεμική «σύρραξη» μεταξύ φεμινιστριών και μισογύνηδων), βρίζοντας, τρολάροντας και κάνοντας λόγο για «ψυχοπαθείς φεμινίστριες προγραμματρίστριες. Το macho κοινό τον αποθέωσε. 

Ποιοι άλλοι είναι το «κοινό του»; Δεν υπάρχει μια απλή απάντηση σε αυτό. Ο ευφυής, σαρκαστικός, Milo Υiannopoulos, με το πλατινέ μαλλί, θεωρείται ο μικρός «πρίγκιπας» της αμερικάνικης alternative right, (alt right), δηλαδή της -από-την-από-κει-πλευρά-του-Ατλαντικού εκδοχής της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, που έχει αναδείξει ηγέτες σαν τον Nigel Farage και τη Marine Le Pen. Οι ίδιοι οι οπαδοί της αυτοπροσδιορίζονται ως «λευκοί εθνικιστές», «χαλαρή συσπείρωση ανικανοποίητων δεξιών» εν πολλοίς, όμως, η alt right είναι μια «ομπρέλα» που στεγάζει ανθρώπους από διάφορα κοινωνικά στρώματα, με διαφορετική προέλευση, διαφορετικούς στόχους και συνολικά, ακροδεξιά ρητορική. Είναι λευκοί ή μαύροι που μισούν τις φεμινίστριες, τους ξένους, τους Εβραίους, τους gay, τους μετανάστες, τους αριστερούς – αν και όχι όλους ταυτόχρονα. Παρότι δεν ανήκουν όλοι στους Ρεπουμπλικάνους, υποστήριξαν με πάθος την εκλογή Trump στην προεδρία των ΗΠΑ. Ακόμα κι αν -όπως ο Υiannopoulos- δεν είναι όλοι Αμερικανοί.

WHO IS WHO

O 31χρονος δημοσιογράφος, μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη στο Κεντ, στη νότια Αγγλία. Ο πατέρας του είναι Έλληνας και η μητέρα του Βρετανίδα, αλλά οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις έξι ετών – ο μικρός στην ουσία μεγάλωσε με τη μητέρα και τον πατριό του, έναν βίαιο άντρα, με τον οποίο δεν είχε καλή σχέση. Και με τον πατέρα του, έχουν χρόνια να μιλήσουν. Στα άρθρα του, ο Μilo τον  περιγράφει ως έναν «τρομακτικό» τύπο με ασήμαντη εμφάνιση, πλούσιο, και με μάλλον «σκοτεινές διασυνδέσεις» («Αναρωτιόμουν, «γιατί, αφού ο πατέρας μου μοιάζει με θυρωρό, μένουμε σε ένα τόσο ωραίο σπίτι; Μετά είδα το Sopranos και κατάλαβα»). Ούτε με τη μητέρα του έχει επαφές, αφού ουσιαστικά δεν της συγχώρεσε ποτέ το γεγονός, ότι μόλις κατάλαβε -όταν εκείνος ήταν ακόμα στην πρώιμη εφηβεία του- πως ήταν gay, τον έστειλε να μείνει με τη γιαγιά του. Η τελευταία, μια χαρωπή Εβραία (σ.σ. γεγονός που δεν του συγχωρούν, τα πιο φιλοναζιστικά γκρουπούσκουλα του χώρου του, παρότι ο ίδιος ο Milo δηλώνει καθολικός) τον αγαπούσε πολύ, συγχωρούσε όλες τις τρέλες του και τον πήγαινε τακτικά για τσάι στο Claridge’s. Ο θάνατος της ήταν το μοναδικό πράγμα που τον λύπησε βαθιά. Κατά τ’ άλλα, δηλώνει «αυτιστικός ή κοινωνιοπαθής ή και τα δύο». Δεν τον ενδιαφέρει η γνώμη των πολλών, οι προσβολές δεν τον πλήττουν διότι δεν τις καταλαβαίνει, δεν επιτρέπει ποτέ στα αισθήματα να «νοθεύουν» τη λογική του. Και γι’ αυτό το λόγο -εξηγεί- είναι ανίκητος. «Σε κανέναν δεν αρέσει να τα βάζει με το γουρούνι, γιατί ξέρει καλά πως θα βρωμίσουν και οι δύο. Κι εμένα μου αρέσει πολύ η λάσπη».

Αυτό, θα μπορούσε να είναι το understatement του αιώνα. Ο Milo Υiannopoulos ζει για την έξαψη της σύγκρουσης – στην ουσία ανοίγει το στόμα του μόνο για να προκαλέσει. Στο στόχαστρό του, βρίσκεται πάντα ό,τι και όποιος θεωρεί εκείνος «εκτός πλαισίου»: οι γυναίκες, οι φεμινίστριες (σ.σ. έχει πει πως «ο φεμινισμός είναι καρκίνος») οι μαύροι, οι άσχημοι, οι παχύσαρκοι, η πολιτική ορθότητα, το μεταναστευτικό, το ελεύθερο εμπόριο και η παγκοσμιοποίηση, το Ισλάμ κλπ. Πολλές φορές, ο  τρόπος του -θεατρικός, αστείος σαρκαστικός, τρόπος που θυμίζει έναν στιλάτο, αναρχικό «βρωμόστομο Λένι της δεξιάς»- υπερβαίνει και αυτό το περιεχόμενο της ρητορικής του. Ή τις αντιφάσεις της. Για παράδειγμα, παρότι, ο ίδιος είναι ανοιχτά gay -και μάλιστα δηλώνει πως οι μαύροι άντρες είναι το φετίχ του- οι απόψεις του για το θέμα είναι εξωφρενικές. Μεταξύ άλλων, έχει πει: «Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, κανείς δεν θα επέλεγε να έχει gay παιδί αντί για straight. Είναι σαν να εύχεσαι να γεννηθεί με αναπηρία – όχι μόνο επειδή η ομοφυλοφιλία είναι απόκλιση, αλλά επειδή το παιδί θα υπέφερε χωρίς λόγο. Πρέπει να είσαι τρελός. Ή πολύ κακός». «Ένας από τους λόγους που έγινα gay είναι για να μην έχω να κάνω με τρελές γκόμενες». Και το αμίμητο: «Θα ήθελα να θεραπευτώ. Ποιος δεν θέλει; Έχω προσευχηθεί να μου φύγει η ομοφυλοφιλία».

Αν και ο «ραδιενεργός» Milo είναι το pop πρόσωπο ή ο δίαυλος των απόψεων της alt right με το mainstream είναι δύσκολο να τον κατηγορήσεις για δόλο ή στρατηγική. Ή ακόμα και για «ιδεολογικό πάθος». Πολλές φορές, ενεργεί περισσότερο σαν κακομαθημένο, άτακτο πιτσιρίκι που παίζει Ινδιάνους και καουμπόηδες, κρατώντας στο χέρι μια ατομική βόμβα – είναι λες και μόλις ανακάλυψε τη δύναμη της κακίας του και θέλει διαρκώς να τη δοκιμάζει σε ζωντανό «στόχο». Toν περασμένο Ιούλιο, μια ακόμα προσβλητική κριτική του για το Ghostbusters2 (σ.σ. έγινε έξαλλος επειδή οι πρωταγωνίστριες είναι γυναίκες και αποκάλεσε μια εξ’ αυτών, τη Leslie Jones, «μαύρο άντρα» και αναλφάβητη, εγκαινιάζοντας ένα διαδικτυακό «πανηγύρι μίσους» εναντίον του), έγινε αιτία για να αποκλειστεί δια παντός από το Twitter.

Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Το βιβλίο του «Dangerous», αναμένεται στα βιβλιοπωλεία τον ερχόμενο Μάρτιο. Μια μέρα μετά την αναγγελία της κυκλοφορίας του, σκαρφάλωσε στην κορυφή της λίστας των best sellers του Amazon. Ο Milo έσπευσε να γιορτάσει το νέο στα social media, γράφοντας πως το 2017 του ανήκει. Αμφιβάλλει κανείς;

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 534

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *