Να ένα ταλέντο

Να ένα ταλέντο

Ο Φώτης Καράλης υποδύεται τον Κρίστοφερ, ένα παιδί με αυτισμό, στην παράσταση του Θ.Ο.Κ «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;».

Συνέβη τυχαία: Η αναβολή μιας σαββατιάτικης βόλτας λόγω κηδείας με οδήγησε στην -τελευταίας στιγμής- σκέψη «να πάω να δω αυτή την παράσταση με τον “παράξενο τίτλο”» (βασισμένη στο best seller μυθιστόρημα του Μαρκ Χάντον) που μεγιστοποιήθηκε στη μνήμη μου από το ένα της μεγάλο ερωτηματικό σε γιγαντοοθόνη μέσα σε μπλε φόντο στη Γρίβα Διγενή, για την οποία δεν γνώριζα προηγουμένως απολύτως τίποτα. Άφωνος από τα πρώτα δέκα λεπτά – μπράβο, μπράβο, μπράβο Λέα Μαλένη! Στο διάλειμμα οι θεατές χειροκρότησαν αυθόρμητα -δεν συμβαίνει συχνά σε θεατρικές παραστάσεις πριν από το τέλος τους!- και προχώρησα προς την είσοδο, να αγοράσω το πρόγραμμα, για να μάθω το όνομα πίσω από την αυτόφωτη ερμηνεία, αν και «κρυμμένο» στη μάζα ως τώρα -έκπληξη για την ηλικία του- όνομα του πρωταγωνιστή – μιας πολύ ιδιαίτερης, ειλικρινούς και με ολοστρόγγυλη αγάπη, προσέγγισης της μοναδικής προσωπικότητας ενός αυτιστικού παιδιού. Ο στιχουργός Σταύρος Σταύρου, που είδα τυχαία εκεί, με πρόλαβε: «Ονομάζεται Φώτης Καράλης. Έχω το τηλέφωνό του». Του έστειλα επί τόπου μήνυμα στο κινητό του που έγραφε, περίπου, πως είμαι ο τάδε, μην φύγεις μετά το τέλος της παράστασης, όχι άλλο να ‘σαι «άγνωστος», να διαδοθεί όλο αυτό – γιατί το καλό μιας αριστοτεχνικής, στο σύνολό της, δουλειάς πρέπει να κοινοποιείται. Πράγματι, ο Φώτης με περίμενε στα παρασκήνια του Θ.Ο.Κ αγκαλιά με το σκυλί του, τον Στάνλεϊ, που είχε υιοθετήσει πριν από λίγους μήνες από το καταφύγιο αδέσποτων ζώων της Κοκκινοτριμιθιάς.

«Όταν έχεις δυσκολίες στη ζωή σου, καλό είναι να σκέφτεσαι πως οι δυσκολίες αυτές είναι, αυτό που λέμε, αμελητέες. Πράγμα που σημαίνει πως δεν χρειάζεται να τις λαμβάνεις υπόψιν σου όταν υπολογίζεις κάτι».

«Αγαπάω υπερβολικά τον Κρίστοφερ, τον ήρωά μου. Τον κουβαλάω μέσα μου! Όπως αυτός, έτσι κι εγώ, συνήθως περιορίζω τα κακά που μου συμβαίνουν, ώστε να είναι αμελητέα, να φαίνονται μη σημαντικά – τα μικραίνω μέσα στο κεφάλι μου, αν και καταλαβαίνω τη βαρύτητά τους. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, δημιουργώ μία δική μου πραγματικότητα γύρω μου – γιατί να εγκλωβιστώ σε μια πικρή αλήθεια; Ένα από τα “δώρα” που πήρα λόγω αυτής της παράστασης, ήταν όταν επισκεφθήκαμε τον “Σύνδεσμο για άτομα με αυτισμό”, στη Λευκωσία – μάλιστα, στην πρώτη μας εκείνη συνάντηση, θυμάμαι τα παιδιά να τραγουδάνε Τερζή, τον “Παλιόκαιρο”. Έμαθα πολλά από αυτούς τους ανθρώπους με τις μοναδικές ικανότητες – κυρίως στο να αγαπούν με δοτικότητα. Και χάρηκα γιατί, τις προάλλες, ήρθε στην παράσταση η Αντωνία Μεσαρίτη από τον Σύλλογο, η οποία μου είπε: “Μου θύμισες πολύ τον Νικόλα!”. Ο Νικόλας ήταν το παιδί εκείνο με το οποίο ταυτίστηκα περισσότερο – είχε μία καρδιά, λες και θα αγκάλιαζε τον κόσμο όλο!».

«Κοιτώντας τον ουρανό το βράδυ, ξέρεις πως βλέπεις αστέρια που αυτή τη στιγμή έχουν πεθάνει. Ή έχουν εκραγεί κι έχουν γίνει ερυθροί νάνοι. Κι αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ μικρός…».

«Ποτέ δεν είχα όνειρο να ασχοληθώ με την υποκριτική – ξεκίνησα να σπουδάζω Νοσηλευτική, στα 18 μου, αλλά τυχαία πήγα στον “Ίασμο”, επειδή φοιτούσε στη Σχολή μια φίλη μου. Εκεί άλλαξε ο κόσμος μου όλος! Κατάλαβα πού ανήκα. Μόλις τελείωσα τη Δραματική Σχολή, επιλέχτηκα για να υποδυθώ τον Ρωμαίο στην τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Μιχάλη Κακογιάννη, λίγο πριν πεθάνει. Τις πρώτες πρόβες θυμάμαι πως τις κάναμε στο σπίτι του – βρισκόταν η “Ιουλιέτα” στην κορυφή της σκάλας του σπιτιού του κι εγώ από κάτω. Έτρεμα μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο! Κρατάω από τον Κακογιάννη το “να τα λες και να τα αισθάνεσαι. Όσο πιο απλά και κατανοητά μπορείς!”. Με υποτροφία του “Ιδρύματος Κακογιάννη” σπούδασα μετά Physical Theater στο Λονδίνο και στη συνέχεια ήρθα στην Κύπρο, γιατί θεωρώ πως, σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, οι συνεργασίες μου εδώ θα μου έδιναν μεγαλύτερα εφόδια από ότι αν επέστρεφα στην Αθήνα, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Έγινα ηθοποιός, αν θες, για να μάθω καλύτερα τα κίνητρα των ανθρώπων…».

«Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους είναι τεμπέληδες. Δεν κοιτάζουν ποτέ τα πάντα γύρω τους. Ρίχνουν γρήγορες ματιές. Πέφτουν επάνω σε κάτι, αλλά μετά συνεχίζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Λες και δεν συνέβη ποτέ τίποτα!».

«Είμαι πολύ ευαίσθητος. Σαν τον Κρίστοφερ. Πολλές φορές, στο παρελθόν, η προσωπική μου ζωή ήταν σε προτεραιότητα σε σχέση με την επαγγελματική – λάθος μου. Και, άλλες φορές, δεν μου βγαίνει τόσο στο “μέτρημα” και με απογοητεύουν πολύ κάποιοι άνθρωποι – προσπαθώ να το ξεπερνώ. Ναι, έχω κάνει κι εγώ παρακινδυνευμένα πράγματα. Σαν τον Κρίστοφερ».

Ο Φώτης θα υποδυθεί ξανά τον «Κρίστοφερ» στην παράσταση της 25ης Μαΐου. Στις υπόλοιπες παραστάσεις τον ήρωα θα ενσαρκώσει ο Αντρέας Κουτσόφτας. Μετάφραση-σκηνοθεσία: Λέα Μαλένη. Για κρατήσεις, τηλ: 77772717 (www.thoc.org.cy).

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *