Naked Truth – Χριστιάνα Αριστοτέλους: Όσα δεν είπα ποτέ μέχρι σήμερα

Naked Truth – Χριστιάνα Αριστοτέλους: Όσα δεν είπα ποτέ μέχρι σήμερα

Naked Truth – Χριστιάνα Αριστοτέλους: Όσα δεν είπα ποτέ μέχρι σήμερα
Φωτογραφία: Μιχάλης Κυπριανού

Αν πιστεύατε πως γνωρίζατε τα πάντα πια για το «Αριστοτέλειο σύμπαν»  μετά από 15 χρόνια επιτυχημένης τηλεοπτικής παρουσίας,  ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσετε…

Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
Styling: Ανδρέας Ζεν

Ο Αντρέας ήδη κοιμάται στο μικρό του κρεβατάκι, καθώς ξεκινάμε να μιλάμε χαμηλόφωνα με τη Χριστιάνα στο ανακαινισμένο της καμαρίνι στον Alpha με τον όχι έντονο φωτισμό -μία εσάνς απροσδιόριστου ρομαντισμού ανάμεσα σε «αθώες» ερωτήσεις και (πολύ!) αναπάντεχες απαντήσεις της εγχώριας τηλεοπτικής «βασίλισσας» που θα ακολουθούσαν- ο μικρός ξυπνά κάποια στιγμή, ζητά γάλα – με τον τρόπο που τα μωρά «απαιτούν» το φαγητό τους, κλαίγοντας, χωρίς να αρθρώνουν λέξεις. «Ο γιος μου περνά Ο.Υ.Κ., σε σχέση με τη Μελίνα», θα μου πει εκείνη χαμογελώντας, χτυπώντας απαλά την πλατούλα του δυο τρεις φορές. Τον πλησιάζω. Τον κοιτάω ευθύβολα – περίπου καστανά μάτια (σκουρόχρωμα σίγουρα) που, λογικά, «θα αλλάξουν». Εκείνος σταματά ξαφνικά το κλάμα, χαμογελά – συγκρατημένα στην αρχή, μετά διάπλατα. Γελά πολύ – παράξενο πώς. Η Χριστιάνα ενθουσιάζεται. Το ίδιο κι εγώ. «Είναι το πιο γελαστό μωρό του κόσμου!» θα της πω, με τον τρόπο που τα βρετανικά έντυπα γράφουν μακροσκελείς διθυράμβους στα κείμενά τους για την «τελειότητα» του διαδόχου Prince George of Cambridge. «Είναι καλούλης, μωρέ…», θα μου πει εκείνη στα ψέματα, αποφεύγοντας λέξεις που θα παρέπεμπαν στον μύθο της κουκουβάγιας που είχε πάντα «το ωραιότερο παιδί του κόσμου» – το «μάτι» καραδοκεί κι η Χριστιάνα έμαθε πια να φυλάγεται καλά.
Στα πρώτα λεπτά της κουβέντας μας προσπάθησα να διατηρήσω το «ιδανικό» ροζ «μπαλόνι» της ζωής της σε «φυσιολογικά» πλαίσια. Όσο ο Αντρέας δίπλα μας θα αποκοιμόταν ξανά. Αλλά, μία ανεπαίσθητη λέξη, μία τυχαία πληροφορία, θα τρυπούσε ξαφνικά με καρφίτσα το «αψεγάδιαστο» της ζωής της και θα έκανε την τηλεοπτική «βασίλισσα» να αφεθεί, πρώτη φορά, τόσο πολύ σε συνέντευξή της, λέγοντας δημόσια όσα δεν είπε ποτέ μέχρι σήμερα – ναι, θα μετατρεπόταν, για μία ώρα, σε «κοινή θνητή», διάσπαρτη από «ρωγμές».

Πρόσεξα πως στο instagram σου αναφέρεις πολύ συχνά λέξεις όπως «θετική ενέργεια», «αγάπη», «ευγνωμοσύνη», «αισιοδοξία» – όλα ευοίωνα. Πάντα έτσι ήσουν;
Πάντοτε ήμουν θετικός άνθρωπος. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ακόμη περισσότερο αυτή τη στάση ζωής από έναν άνθρωπο που με βοήθησε σημαντικά στη ζωή μου, τον κλινικό υπνοθεραπευτή μου. Από μικρή πάντως θυμάμαι να χρησιμοποιώ θετικές λέξεις και να τα βλέπω όλα από την καλή τους πλευρά. Αφήνομαι στη ροή της ζωής και επιλέγω να «ξεχνώ» τα κακά. Μου έλεγε, τις προάλλες, μία φίλη μου: «Είμαι άτυχη. Μου έκλεψαν την τσάντα μου μέσα από το αυτοκίνητό μου». Δεν ήταν «άτυχη» – είχε αφήσει τα πράγματά της στη θέση του συνοδηγού εκτεθειμένα. Θέλω να πω πως, τις περισσότερες φορές, φταίμε εμείς για τα «στραβά» μας.

Σε ποια πράγματα θα έλεγες πως «ατύχησες» στη ζωή σου;
Μου έχουν συμβεί διάφορα – πράγματα που δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Αλλά δεν θα τα χαρακτήριζα «ατυχίες». Ήταν σπουδαία μαθήματα που με θωράκισαν, που με έκαναν να κοιτάω μπροστά για να γίνω σήμερα αυτό που είμαι. Ακόμη και σε ακραίες καταστάσεις που έζησα.

Τι εννοείς με τη λέξη «ακραίες»;
Θα σου πω κάτι που, όλα αυτά τα χρόνια που δίνω συνεντεύξεις, δεν έχω πει σε κανέναν και ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν – κυρίως άτομα από τον πολύ στενό φιλικό μου κύκλο. Έχω βιώσει και σωματική και ψυχολογική βία σε σχέση μου, σε μικρότερη ηλικία… Θα μπορούσε αυτό να με καταβάλει, να με κάνει να κλειστώ στο σπίτι μου, να το κουβαλώ σαν «τραύμα» για ολόκληρη τη ζωή μου. Έκανα, όμως, το αντίθετο: Ήταν το πιο δυνατό μάθημα για να επιλέγω πια -με πολύ αυστηρά κριτήρια- το τι ανθρώπους θα ήθελα να έχω στον περίγυρό μου και ποιους να εμπιστεύομαι. Αυτό το λέω σήμερα, για πρώτη φορά, κυρίως για τις γυναίκες εκείνες που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Είναι πολύ έντονο το συναίσθημα τού να νιώθεις αβοήθητη, του να αισθάνεσαι ότι είσαι σε αδιέξοδο και πως κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να καταλάβουν και άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν – αυτό έμαθα (συγκινείται). Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που αποφασίζω σήμερα να μιλήσω σε σένα γι’ αυτό το θέμα, επειδή το τελευταίο χρονικό διάστημα μου έστελναν πολλά μηνύματα κοπέλες που βίωσαν -ή βιώνουν- παρόμοια εμπειρία. Γιατί συμβαίνει σε ανθρώπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε – που είναι «υπεράνω υποψίας». Αλλά κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ανέχεται και σε κανέναν δεν αξίζει να ζει μέσα σε μία τέτοια σχέση!

Υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις «βίας». Η δική σου τραυματική εμπειρία μέχρι πού έφτασε;
Σημασία δεν έχει μέχρι πού έφτασε, σημασία έχει ότι το βίωσα πολύ έντονα και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά, επίσης πιο σημαντικό, είναι ότι κατάφερα να αποβάλω τελείως από τη ζωή μου ό,τι βίωσα. Ακόμη και στις περιπτώσεις που κάποιοι μπορεί να πουν «τι είναι ένα χαστούκι;» – είναι! Από το πρώτο συμβάν οφείλεις να φύγεις, για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Πρέπει να βρεις τη δύναμη και να το κάνεις!

Εσύ γιατί δεν έφυγες στα πρώτα «σημάδια»;
…Αυτή είναι μία ερώτηση που μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε δεν έχει βιώσει παρόμοια κατάσταση – και το δικαιολογώ. Αλλά, αν δεν έχεις υπάρξει θύμα βίας μέσα σε μία σχέση, δεν μπορείς να καταλάβεις! Γιατί ισοπεδώνεται η αυτοεκτίμησή σου. Γιατί δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς συμβαίνει – γιατί τα ’χεις πια χαμένα. Το πιο συνηθισμένο είναι το θύμα να νιώθει ότι φταίει το ίδιο γι’ αυτό που του συμβαίνει. Αυτό είναι μία ψευδαίσθηση – δεν ισχύει κάτι τέτοιο… Θέλω να πω ξανά πως σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να παραμένει μέσα σε μία σχέση όπου βιώνει -είτε σωματική είτε ψυχολογική- κακοποίηση! Δεν θα ήθελα να επεκταθώ άλλο σε αυτό, είναι κάτι που έχω αφήσει πολύ πολύ πίσω μου…

Τώρα εξηγείται πάντως πόσο πολύ εκτιμάς τον σεβασμό και την ηρεμία που βιώνεις πια μέσα από την καθημερινότητά σου… Αυτά, δηλαδή, που αναφέρεις και στις εκπομπές σου…
Κάθε μέρα κάνω το σταυρό μου. Και ευχαριστώ το Θεό. Δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο. Αυτό μου δίδαξε η ζωή, Γιάννη μου. Μην ξεχνάς, πως ήμουν ένας άνθρωπος που, για πολλά χρόνια, είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση – πληγωνόμουν πολύ εύκολα και ανεχόμουν συμπεριφορές απίστευτα άσχημες. Υπήρξα σκληρή με τον εαυτό μου. Δεν του συγχωρούσα το παραμικρό λάθος. Αλλά τα κακά πρέπει -είτε μόνη, είτε με επιστημονική βοήθεια- να βρίσκεις τον μαγικό εκείνο τρόπο ώστε να τα αποβάλλεις απ’ την ψυχή σου. Κάποια πράγματα σε «αναγκάζουν» να ωριμάσεις πρόωρα, σε «αναγκάζουν» να «μεγαλώσεις»…

Εσύ πότε «μεγάλωσες»;
Ήμουν «μεγάλη» από μικρή. «Έπρεπε» να «μεγαλώσω». Μην ξεχνάς πως μεγάλωσα στο μεγάλο «σχολείο» που λέγεται «συνοικισμός»: Διακινούνταν ναρκωτικά, υπήρχε μία ιδιότυπη «ελευθερία» στα αγόρια, οι γονείς δεν μπορούσαν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Η ζωή, λοιπόν, σου θέτει από νωρίς τα όρια του πώς να κινηθείς. Επομένως, δεν γινόταν στα 15 μου να παραμένω ένα «αθώο κοριτσάκι». Έφευγα από το σχολείο, πήγαινα στο μαγαζί όπου δούλευε η μάμα μου ως ράφταινα, είχε εκεί ένα μικρό γκαζάκι όπου μου μαγείρευε το φαγητό μου, μετά κλεινόμουν σε ένα μικρό δωματιάκι μαζί με τα αδέλφια μου για να διαβάσουμε, ύστερα βοηθούσα τη μάμα μου στη δουλειά και το βράδυ πια, κουρασμένοι όλοι, πηγαίναμε στο διαμέρισμά μας. Εξυπακούεται, πως η πολυκατοικία όπου μέναμε ήταν χωρίς ασανσέρ. Όπως, άλλωστε, βλέπουμε την κατάσταση να συνεχίζει να επικρατεί στους περισσότερους συνοικισμούς, γι’ αυτό και έχουν συμβεί ακόμη και θάνατοι επειδή δεν μπορούσαν να μεταφερθούν έγκαιρα κάποιοι άρρωστοι ηλικιωμένοι από τις σκάλες – κάτι που σε άλλες πολυκατοικίες θεωρείται δεδομένο… Και στη Μελίνα και στον Αντρέα θέλω να περάσω αυτό: Πρέπει να αγωνιστείτε στη ζωή σας! Γι’ αυτό και δεν θέλω να τους παρέχω ό,τι ζητήσουν. Αν και η Μελίνα είναι μόλις 23 μηνών, πολλές φορές της έχω πει «όχι» για μικροπράγματα που θα μπορούσα να της αγοράσω. Μόνο καλό θα της κάνει το να μάθει να παλεύει στη ζωή της για να αποκτήσει κάτι! Έτσι έκανα κι εγώ. Έτσι έμαθα! Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να έχω κακομαθημένα μωρά! Κι αυτό το «χρωστώ» στους υπέροχους γονείς μου (συγκινείται). Θα ήμουν πολύ δυστυχής, αν διαπίστωνα, στο μέλλον, πως έχω δύο παιδιά αγενή που ενδιαφέρονται για το «εγώ» τους και αδιαφορούν για τον διπλανό τους.

Τώρα τα λες, βέβαια, εκ του ασφαλούς, θα πουν κάποιοι: Απόλυτα επιτυχημένη πια, η πιο αναγνωρίσιμη Κύπρια παρουσιάστρια, σε έναν ευτυχισμένο γάμο, με δύο παιδιά, με χρήματα…
Καμιά φορά, το τι μπορεί να νομίζουμε για κάποιον άνθρωπο, απέχει πάρα πολύ από τη δική του πραγματικότητα. Ελάχιστες -ευτυχώς- φορές, μου στέλνουν κάποιες γυναίκες μηνύματα στο instagram και καταλήγουν σ’ αυτό: «Αλλά πού να ξέρεις εσύ;». Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να πει κάποιος άνθρωπος σε κάποιον άλλον. Ξέρω πολύ καλά! Άκου. Είμαι ένας άνθρωπος που, για πολλά χρόνια, μέτραγα σεντ σεντ τα χρήματά μου, για να καταφέρνω να τα βγάζω πέρα. Δεν μεγάλωσα στα πούπουλα στον συνοικισμό. Από την εφηβεία μου, όπως σου είπα και πέρσι, ήθελα να έχω το δικό μου «πορτοφόλι», να είμαι αυτόνομη οικονομικά – είχα από νωρίς την «ανησυχία» της επιβίωσης. Γιατί ντρεπόμουνα πάρα πολύ να πω στους γονείς μου -οι οποίοι θα έκαναν τη γη πηγή για να μη στερηθούν το παραμικρό τα τέσσερα παιδιά τους- «μάμα, παπά, έχετε να μου δώσετε 10 λίρες για να βγω για έναν καφέ με τις φίλες μου;». Θα σου δώσω ένα παράδειγμα που ίσως ξαφνιάσει κάποιους, αλλά θα ήθελα να το μοιραστώ τώρα μαζί σου: Όταν δούλευα ως promoter, θυμάμαι πως θα πηγαίναμε μαζί με κάποιες άλλες κοπέλες στην Πάφο, για ένα τριήμερο event μιας μεγάλης εταιρείας. Μαζί μου δεν είχα ούτε 50 σεντς για να αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό από το περίπτερο – και φυσικά, δεν διανοούμουν να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά, δεν ήθελα να τους στενοχωρήσω ότι ήμουν σε τόσο δύσκολη θέση, διότι, όπως ξέρεις, δεν ήμασταν ποτέ «προνομιούχοι». Πήρα, λοιπόν, πριν φύγω από τη Λευκωσία, από το ντουλάπι της μητέρας μου -χωρίς να με δει- ένα σακούλι αρκατένα και δύο μεγάλα μπουκάλια νερό. Με αυτά πέρασα εκείνες τις τρεις μέρες, μέχρι να τελειώσει το event και να πληρωθώ. Όποτε με ρωτούσαν οι άλλες κοπέλες «δεν θέλεις να σταματήσουμε κάπου να φάμε; Δεν πεινάς;», τους απαντούσα «όχι, δεν πεινώ, παρήγγειλα ήδη από το room service» (γελά).

Μ’ αρέσει που γελάς σήμερα μ’ αυτό… Θυμάσαι και κάτι άλλο αντίστοιχο;
(χαμογελά) Ναι, θυμάμαι πως τότε κάποιοι σχολίαζαν ότι φορούσα μόνο μαύρα ρούχα…

Και για ποιο λόγο συνέβαινε αυτό;
Θα σου εξηγήσω. Γιατί τότε ήταν μεγάλη «πολυτέλεια» για μένα το να αγοράζω χρωματιστά ρούχα, επειδή θα έπρεπε να έχω κι άλλα για να τα συνδυάζω. Ενώ τα μαύρα ήταν μαύρα (χαμογελά).

Αναρωτιέμαι αν σου είχαν κάνει ποτέ σεξουαλική παρενόχληση, εκείνη την περίοδο… Ιδιαίτερα τότε που δούλευες ως μοντέλο…
Αυτό είναι σχετικό, γιατί πολλές φορές φτάνουμε και στην υπερβολή σ’ αυτό το θέμα, επειδή δεν είναι πάντα ευδιάκριτα τα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης από ένα απλό φλερτ. Όμως, ναι, μου έχει συμβεί μία φορά. Ο Θεός μού έδωσε πάλι τη δύναμη… Θυμάμαι πως είχα πάει σε έναν παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς, στις Φιλιππίνες, ήμασταν στις τελικές πρόβες και ήρθε κάποιος χορηγός, μεγάλος σε ηλικία και μου πρότεινε το βράδυ να περάσω απ’ το ξενοδοχείο του. Ήμουν ήρεμη. Παραδόξως. Δεν έδειξα ούτε πόσο πολύ είχα θυμώσει, ούτε πόσο είχα σοκαριστεί. Τον κοίταξα στα μάτια και τον ρώτησα: «Έχετε κόρη;». Μου απάντησε «ναι». «Πόσων ετών είναι;» συνέχισα. «Στην ηλικία σου», μου είπε. Περίεργο πώς, βρήκα το θάρρος και του είπα: «Πώς θα νιώθατε αν κάποιος έκανε την ίδια πρόταση στην κόρη σας;». Εκεί σταμάτησε.

Πάντα πίστευες τόσο πολύ στο Θεό; Τον έχεις επικαλεστεί ήδη τρεις φορές στην κουβέντα μας…
Ανέκαθεν. Πιστεύω στα θαύματά Του και πως με προσέχει. Θα σου δώσω ένα άλλο απλό παράδειγμα από το παρελθόν, για να καταλάβεις. Είχα, θυμάμαι, πέντε καθυστερημένες δόσεις για το αυτοκίνητό μου και έπρεπε επειγόντως να βρω 1000 λίρες. Έλεγα «πού θα τις βρω; Πού θα τις βρω;». Είχα αγχωθεί πάρα πολύ! Πώς έγινε, είχα βγει στο τότε «zoo» για ένα promotion, και μετά πήρα δύο λαχεία από έναν πλανόδιο λαχειοπώλη. Το ένα, λοιπόν, κέρδισε 1000 λίρες! Το πιστεύεις; Ήταν ακριβώς τα λεφτά που χρειαζόμουν για να σταματήσει η τράπεζα να μου στέλνει επιστολές, να με παίρνουν τηλέφωνα… Θέλω να σου πω πως, με κάποιο τρόπο, ο Θεός τα «φέρνει» στη ζωή μας. Όλοι έχουμε τον άγγελό μας! Φτάνει να τον αναγνωρίσουμε και να πιστέψουμε σ’ αυτόν!

Μου επιβεβαιώνεις πάντως, για άλλη μια φορά, την υποψία του απόλυτου «success story» που είχα στο μυαλό μου για σένα, προτού ακόμη σε γνωρίσω…
Κι όμως. Δεν ένιωσα ποτέ ότι έκανα κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να κάνει ο κάθε άνθρωπος. Δεν είμαι κάτι «ιδιαίτερο», Γιάννη μου. Απλώς έμεινα πιστή στον εαυτό μου. Και στα όνειρά μου. Γιατί τα όνειρά μου, ό,τι κι αν συνέβαινε, δεν τα εγκατέλειπα ποτέ! Κατά καιρούς, όλα αυτά τα χρόνια, μου έχουν καταλογίσει πολλά. Τέρατα! Αλλά δεν με απασχόλησε ποτέ κάτι, πέρα απ’ το φυσιολογικό – κατάφερα να μην αλλάξω ως χαρακτήρας, να μη γίνω καχύποπτη με τους ανθρώπους. Γιατί ήξερα ποια είμαι, από πού προέρχομαι, ποια είναι τα βιώματά μου. Και, κυρίως, με τι αρχές μεγάλωσα.

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 282

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *