ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

BEAUTY

OMIKRONΝατάσα Πηλείδου: Ήρεμη δύναμη

Νατάσα Πηλείδου: Ήρεμη δύναμη

Σε ένα από τα ελάχιστα διαλείμματα του βαρυφορτωμένου προγράμματός της, η υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας μάς σύστησε τη Νατάσα. Μια υπερδραστήρια μαμά δύο παιδιών, λίγο πριν από τα σαράντα, που αγαπά τη λογοτεχνία, τις ροκ συναυλίες και τις όμορφες γειτονιές της παλιάς Λευκωσίας.

Από την Τάνια Νεοκλέους

Μεγάλωνε με το «σύνδρομο της καλής μαθήτριας», με γαλλικά, πιάνο και με αμέτρητες ώρες ανάγνωσης βιβλίων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Όσο τα χρόνια περνούσαν, αυτό που συνειδητοποιούσε ότι μεγάλωνε τελικά μαζί της ήταν το όνειρό της να ζει «σε έναν πιο δίκαιο κόσμο», μου λέει, καθώς τοποθετεί πάνω στο τραπέζι μας δύο κούπες με ζεστό καφέ. Η μικρή Δέσποινα – Σοφία πηγαινοέρχεται στην αυλή ευτυχισμένη που «η μαμά είναι επιτέλους στο σπίτι». Το νεογέννητο αγοράκι κοιμάται στην αγκαλιά της γιαγιάς του, που έχει έρθει για «ενισχύσεις». Εκείνο το απόγευμα, στον καταπράσινο κήπο του αναπαλαιωμένου σπιτιού της Νατάσας Πηλείδου, στο Καϊμακλί, το σκληρό πρόγραμμα της υπουργού Ενέργειας μοιάζει να καταργείται. Το ίδιο και ο πληθυντικός ευγενείας, που είθισται να επικρατεί σε συνεντεύξεις με πρόσωπα, που κατέχουν υπουργικό αξίωμα. «Δεν ξέρω αν οι προκλήσεις είναι περισσότερες, λόγω του ότι εγώ είμαι μια υπουργός νεαρότερης ηλικίας», μου απαντά όταν της κάνω την πρώτη ερώτηση. «Το θέμα, νομίζω, είναι να διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις με ωριμότητα, προγραμματισμό και διαβούλευση με τους γύρω σου. Στην Κύπρο, δυστυχώς, είναι τέτοια τα δεδομένα, ακόμα και σήμερα που σε οποιονδήποτε ρόλο και να βρίσκεσαι ως γυναίκα πρέπει πάντα να κάνεις περισσότερα, για να αποδείξεις τις δυνατότητές σου».

Έχεις σκεφτεί με ποιον τρόπο η δική σου δράση θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά τους πολίτες της Κύπρου;
Έχω την εντύπωση ότι ειδικά στο υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να επηρεάσουν τον καθένα μας στον τρόπο που ζει, διότι πλέον η ενέργεια δεν περιορίζεται μόνο στην αξιοποίηση του φυσικού αερίου αλλά δημιουργεί πάρα πολλές άλλες δυνατότητες, οι οποίες έχουν να κάνουν με την πράσινη ανάπτυξη. Οι πολίτες είναι πολύ πιο ευαισθητοποιημένοι όσον αφορά το περιβάλλον, την εξοικονόμηση ενέργειας και την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας.

Αυτήν την περίοδο τι βρίσκεται πιο ψηλά στην ατζέντα σου;
Όλα τα θέματα του χαρτοφυλακίου του υπουργείου είναι εξίσου ψηλά στην ατζέντα μου, γι’ αυτό προσπαθώ να αφιερώνω χρόνο στο καθένα ξεχωριστά. Είναι σίγουρα αρκετά και εύχομαι να έχω την ενέργεια να συνεχίσω, πάντα με τη βοήθεια των εξαιρετικών συνεργατών που έχω δίπλα μου, γιατί πιστεύω ότι η συλλογική προσπάθεια πάντα φέρνει θετικό αποτέλεσμα.

Η ανάληψη του υπουργείου, συνέπεσε χρονικά με τη γέννηση του δεύτερού σου παιδιού. Πρόλαβες να χαρείς το γεγονός δεδομένου ότι επέλεξες να μην κάνεις χρήση της άδειας μητρότητας;
Ναι, διότι στη δική μου περίπτωση η γέννηση του παιδιού ήρθε στις 20 Ιουλίου, μια περίοδο που οι δραστηριότητες είναι έτσι κι αλλιώς αρκετά μειωμένες, λόγω των καλοκαιρινών διακοπών. Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να έχω ένα κάπως πιο «χαλαρό» πρόγραμμα, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Επομένως, το γεγονός ότι δεν χρειάστηκε να κάνω χρήση της άδειας μητρότητας θα το χαρακτήριζα περισσότερο ως θέμα συγκυριών.

Τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό παρατηρούμε ολοένα και περισσότερες νεαρές πολιτικούς να θηλάζουν τα παιδιά τους ακόμα και στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ως γυναίκα, που βιώνει την εμπειρία του θηλασμού, πιστεύεις ότι η κυπριακή κοινωνία θα ήταν έτοιμη να δεχτεί κάτι αντίστοιχο;
Έχει τύχει αρκετές φορές να θηλάσω σε δημόσιους χώρους, όπως σε εστιατόρια ή οπουδήποτε αλλού είμαστε με το μωρό. Δεν έχω αντιληφθεί ποτέ -με εξαίρεση κάποια μεμονωμένα περιστατικά- να υπάρχει οποιοδήποτε αρνητικό κλίμα, το αντίθετο θα έλεγα. Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν και στην Κύπρο και η αλήθεια είναι πως είναι στο χέρι μας να τα αλλάξουμε με τη στάση μας.

Η μητρότητα επηρέασε τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο;
Οπωσδήποτε, γιατί με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικός και πόσο όμορφος είναι ο ρόλος του γονιού. Πλέον εκτιμώ περισσότερο τη σημασία της ζωής μου, γιατί νιώθω ότι έχω ευθύνη απέναντι στα παιδιά μου. Όταν γίνεσαι γονιός συνειδητοποιείς ότι πολλές από τις ανησυχίες που είχες είναι ασήμαντες, διότι πλέον είναι σημαντικό να προσφέρεις κάτι στην κοινωνία ώστε να μπορέσουν οι επόμενες γενιές να το αξιοποιήσουν και να χτίσουν πάνω του. Για μένα το πιο σημαντικό για ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι να έχει την αγάπη που χρειάζεται και από τους δύο του γονείς, με ίσο καταμερισμό ευθυνών από τον πατέρα και τη μητέρα. Όταν αυτό συμβαίνει, δημιουργείται μια υγιής σχέση μέσα στην οικογένεια και μπορούν και οι γονείς να διαχειρίζονται καλύτερα τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, που, χρειάζονται και εκείνες τον χρόνο τους.

Στα παιδιά σου βλέπεις δικά σου στοιχεία;
Όχι, γιατί θεωρώ ότι κάθε παιδί πρέπει να έχει τη δική του προσωπικότητα. Δεν έχω την αγωνία αν θα μου μοιάσουν είτε εξωτερικά είτε στον χαρακτήρα. Θέλω να είναι ο εαυτός τους.

Αλήθεια, εσύ πώς ήσουνα ως παιδί;
Ιδιαίτερα ντροπαλή και θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ η παρέα με τους μεγάλους, όπως και το να παρακολουθώ τις συζητήσεις τους. Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο εξωστρεφής γινόμουν, ενώ άρχιζα να αναπτύσσω μέσα μου την ανάγκη για δίκαιο χειρισμό των ανθρώπων. Γινόμουν πολύ αντιδραστική σε ό,τι είχε να κάνει με θέματα ρατσισμού ή δυσμενούς μεταχείρισης ατόμων που η κοινωνία έκρινε ότι δεν ενέπιπταν στον μέσο όρο. Είχα μεγάλο θέμα με τον όρο «κοινωνικά αποδεκτό», γι’ αυτό προσπαθούσα πάντα να μην είμαι αγενής, άδικη ή επικριτική προς κανένα άτομο.

Από το σχολείο τι θυμάσαι;
Στο σχολείο είχα το σύνδρομο της καλής μαθήτριας και ήμουν πολύ υπεύθυνη, όχι μόνο σε σχέση με τα μαθήματα αλλά γενικότερα. Παρακολουθούσα μαθήματα πιάνου από την τρίτη τάξη του Δημοτικού μέχρι το Πανεπιστήμιο. Επειδή με ενδιέφεραν αρκετά οι γλώσσες και η λογοτεχνία, εκτός σχολείου παρακολουθούσα και μαθήματα γαλλικών.

Με τους γονείς σου ποια ήταν η σχέση σου τότε;
Οι γονείς μου, θυμάμαι, δεν μου «επέτρεψαν» ποτέ να επαναστατήσω, γιατί από παιδί μού παρείχαν όλη την ελευθερία και την εμπιστοσύνη που χρειαζόμουν για να είμαι υπεύθυνη σε ό,τι κάνω. Το θεωρούσα μεγάλη προσβολή όταν καμιά φορά με ρωτούσαν αν διάβασα, γιατί για μένα ήταν δεδομένο ότι το είχα κάνει. Νιώθω απίστευτη ευγνωμοσύνη απέναντί τους, γιατί πάντα με ενθάρρυναν να κυνηγήσω μια καριέρα σύμφωνα με εκείνα που ήθελα εγώ και όχι σύμφωνα με εκείνα που προϋπέθετε η κοινωνία.

Η ίδια πότε αποφάσισες τι ήθελες να κάνεις στη ζωή σου;
Αν είναι κάτι που μπορώ να σου πω με σιγουριά, είναι πως ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Στο σχολείο είχα μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία και τις γλώσσες, γι’ αυτό ακολούθησα αυτήν την κατεύθυνση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ ακολούθως έκανα σπουδές στη λογιστική. Οι σπουδές ήταν μια περίοδος που με έκανε να διευρύνω τις γνώσεις μου, για να υιοθετήσω μια πιο κριτική σκέψη. Τα χρόνια στο πανεπιστήμιο μού έδωσαν την αυτοπεποίθηση να κάνω τα επόμενα βήματα.

Με τον Μανώλη, τον σύζυγό σου, σε ποια φάση γνωριστήκατε;
Η πρώτη γνωριμία μας έγινε όταν ήμασταν και οι δύο παιδιά, γιατί οι γονείς μας ήταν οικογενειακοί φίλοι. Πηγαίνοντας σχολείο δεν είχαμε ιδιαίτερη επαφή, ούτε κάναμε παρέα. Συναντηθήκαμε τυχαία ξανά το 2014 και ήταν αρκετά περίεργο γιατί ουσιαστικά ήταν σαν να γνωριζόμασταν για πρώτη φορά. Καθώς ξεκινήσαμε να βγαίνουμε, αρχίσαμε να διαπιστώνουμε το πόσο άνετα νιώθαμε ο ένας με τον άλλο και έτσι τα πράγματα ήρθαν σαν μια φυσιολογική εξέλιξη και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Ζωή πέρα από την πολιτική υπάρχει σήμερα στη…ζωή σου;
Πλέον δεν έχω την πολυτέλεια να κάνω πολλά πράγματα, διότι θέλω τον ελεύθερο χρόνο μου να τον αφιερώνω στην οικογένειά μου. Με τον Μανώλη ευτυχώς έχουμε τις ίδιες μουσικές αναφορές και ειδικά μέχρι πριν από μερικά χρόνια απολαμβάναμε πολύ να πηγαίνουμε σε φεστιβάλ και σε συναυλίες.

Σε ποιες συναυλίες έχεις βρεθεί;
Η πρώτη μεγάλη συναυλία που πήγα στο εξωτερικό ήταν στον πρώτο χρόνο του πανεπιστημίου, όταν ήρθε ο Bon Jovi να μας μιλήσει στο Oxford Union και μας κάλεσε δωρεάν. Μετά τη συναυλία χαθήκαμε στο Λονδίνο και η στιγμή που καταφέρομε να γυρίσουμε πίσω ήταν τα ξημερώματα. Έκτοτε πήγα σε διάφορα φεστιβάλ όπως στα Sziget, Isle of Wight, Coachella κλπ και σε πολλές συναυλίες από ACDC, Prodigy, Faith no More, Red Hot Chilli Peppers και Pulp, μέχρι Tom Jones, Justin Timberlake και Lady Gaga. Το τελευταίο live που παρακολούθησα ήταν η αποχαιρετιστήρια συναυλία του Elton John στην Ουαλία, πέρσι το καλοκαίρι.

Ακούγονται αρκετά «εναλλακτικά» όλα αυτά σε σχέση με την εικόνα, που έχουμε για το υπουργικό lifestyle… Είναι σε αυτό το πλαίσιο και η επιλογή σου να ζεις στο Καϊμακλί;
Η αλήθεια είναι ότι την εποχή που είχα την τύχη να μετακομίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου στο Καϊμακλί, μετά τις σπουδές μου, ο κόσμος αντιμετώπιζε την περιοχή με αρκετή προκατάληψη. Εγώ αυτό που έβλεπα ήταν μια πανέμορφη γειτονιά, που μου εξασφάλιζε μια ήσυχη και ήρεμη ζωή. Στεναχωριέμαι όταν βλέπω γύρω μου σπίτια εγκαταλειμμένα και πραγματικά εύχομαι, στο πλαίσιο και της πράσινης ενέργειας και της εξοικονόμησης πόρων ότι ο κόσμος θα αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει ανάγκη να χτίζουμε συνέχεια. Τα παλιά σπίτια έχουν μια ξεχωριστή ομορφιά και μπορούν να αναβαθμιστούν ενεργειακά. Δεν ξέρω αν αυτό ακούγεται «εναλλακτικό» στις μέρες μας, είναι, όμως, σίγουρα κάτι που το πιστεύω.

Τα σαράντα, που πλησιάζουν, σε έκαναν να αναθεωρήσεις πράγματα;
Όχι, γιατί δεν είμαι το στυλ του ανθρώπου, που μου αρέσει η μοιρολατρία, εκτιμώ πολύ τη ζωή. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι πλέον αποδέχτηκα περισσότερο το γεγονός ότι μεγαλώνω. Παρόλο που περνά πάρα πολύ γρήγορα ο χρόνος έμαθα να τον εκτιμώ και να θέλω να ζω ακόμα καλύτερα.

Αν αύριο ξυπνήσεις και είσαι 80, τι θα ήθελες να προλάβεις να ζήσεις;
Δεν ξέρω στα 80 τι θα ήθελα να αισθάνομαι. Αυτό που ξέρω, είναι πως αν αύριο πεθάνω, θα ήθελα να μην υπάρχει τίποτα για το οποίο να μετανιώνω. Να έχω καθαρή τη συνείδησή μου πως έκανα ό,τι μπορούσα για να είναι η ζωή μου όσο πιο εποικοδομητική γινόταν, για μένα, για την οικογένειά μου, για την κοινωνία.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Δημήτρης Βαττής
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-STYLING: Shona Muir
MAKE UP: Ira Bescorovalinaia (Ilona Make Up)

*Ευχαριστίες στην κυρία Δέσπω Πηλείδου για την ευγενή παραχώρηση του χώρου φωτογράφησης.

Περιοδικό “Omikron”, τεύχος 289.

ΣΧΕΤΙΚΑ

LIKE NEWS