Νίκος Πολυδερόπουλος: The sexiest serial killer

Νίκος Πολυδερόπουλος: The sexiest serial killer

Νίκος Πολυδερόπουλος: The sexiest serial killer
Φωτογραφία: Πάνος Γιαννακόπουλος (Studio 13)

Ο πιο μανιακός δολοφόνος της ελληνικής τηλεόρασης είναι τόσο sexy όσο δείχνει.

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη

ΤΟ «ΤΑΤΟΥΑΖ», Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΠΡΟΥΣΚΟ»
«Μία μέρα, λίγο πριν ολοκληρωθεί το “Μπρούσκο”, με φώναξε ο Ανδρέας Γεωργίου και μου είπε “του χρόνου θα κάνεις τον δολοφόνο. Πρόκειται για έναν serial killer!”. Εγώ έμεινα, δεν ήξερα τι να πω. Κι όμως, μου εξήγησε κάποια πράγματα για τον ρόλο, μου έδωσε πολύ λογικά επιχειρήματα και στο τέλος με έπεισε. Κατάλαβα ότι είχε δίκιο κι αυτό το είδα και εκ των υστέρων, αφού ο Ορφέας που υποδύομαι φέτος στο “Τατουάζ”, είναι ένας ρόλος που απολαμβάνω».

Φοβήθηκες μήπως «καείς» παίζοντας συνέχεια σε καθημερινό σίριαλ;
Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά και δεν ισχύει παράλληλα. Εννοώ πως όταν κάνεις κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα, μοιραία ταυτίζεσαι στα μάτια του κόσμου με τον ρόλο που υποδύεσαι και είναι δύσκολο να του αλλάξεις την εικόνα που έχει για σένα. Στη δική μου περίπτωση όμως, αυτό δεν έγινε, επειδή παίζω έναν τελείως διαφορετικό ρόλο. Από το άσπρο πήγα στο μαύρο. Από τον γλυκό και καλοκάγαθο «Μύρο», υποδύομαι έναν κατά συρροή δολοφόνο.

Έχεις πάει ποτέ αδιάβαστος στα γυρίσματα;
Θες να με εκθέσεις; (γελάει). Κάθε βδομάδα παίζονται 4 διπλά επεισόδια, ο όγκος των κειμένων είναι τεράστιος, όμως όχι, δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Προσπαθώ πάντα, ακόμα και σε τόσο απαιτητικά γυρίσματα, να είμαι σωστός στις απαιτήσεις του ρόλου μου.

Τι κοινά έχεις με τον «Ορφέα»;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν σκοτώνω γυναίκες! (γελάει). Κάποιο από τα πράγματα που μπορώ να πω ότι έχουμε κοινό, είναι το χαρακτηριστικό όπου, πολλές φορές, για να μην τον καταλάβουν, γίνεται «τετράγωνος», πολύ λογικός. Ως Νίκος έχω πολλή λογική και δεν παρεκκλίνω, έχω μεθοδικότητα. Ο Ορφέας «διαβάζει» τις κινήσεις του, αντίστοιχα κι εγώ κινούμαι έτσι στη ζωή μου. Είμαι βέβαια και εκρηκτικός, αλλά ποτέ δεν ξεσπάω στους άλλους, ακόμα κι αν φταίνε. Συνήθως τα βάζω με τον εαυτό μου!

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΛΛΑΞΕ Η ΖΩΗ ΤΟΥ
«Εγώ αυτός που ήμουν πριν γίνω γνωστός, είμαι ο ίδιος και σήμερα. Ο ίδιος κι απαράλλαχτος – με τα καλά μου και τα στραβά μου. Εντάξει, το μόνο που άλλαξε, είναι ότι πλέον με αναγνωρίζουν στο δρόμο μερικοί άνθρωποι. Τίποτε άλλο. Όταν έπαιζα τον “Μύρο”, ήμουν το “καλό παιδί” για όλους. Φέτος, είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Τις προάλλες, ήμουν σε ένα πολυκατάστημα και, όπως πήγαινα να πληρώσω στο ταμείο, μου λέει η ταμίας “μη μου γουρλώνεις εμένα στα μάτια, όπως κάνεις σε αυτές που θες να σκοτώσεις!” – με τρόλαρε κανονικά. Μια άλλη φορά, ήμουν στο σούπερμάρκετ, κι όταν κοίταξα πίσω μου είδα μία κυρία από την ουρά, η οποία με αναγνώρισε και “πάγωσε”. Της έπεσαν οι τσάντες, έσπασαν τα μπουκάλια, της πέσαν κάτω όλα τα πράγματα και φώναξε “αυτός είναι ο δολοφόνος!”. Έφυγα. Έκανα μεταβολή κι άρχισα να κόβω βόλτες μέσα στο μαγαζί παίζοντάς το αδιάφορος, αν και είχα κοκκινίσει. Ντράπηκα, παρόλο που, τώρα που στο αφηγούμαι, γελάω. Βλέπεις ότι υπάρχει κόσμος που ταυτίζεται πραγματικά. Έχουν εντρυφήσει στο σενάριο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η τηλεθέαση ανεβαίνει ολοένα και πιο πολύ και βρίσκεται στην κορυφή, άσχετα με τον ανταγωνισμό που υπάρχει απέναντι. Δεν παρακολουθώ με μανία τα νούμερα, τα μαθαίνω όμως. Δεν είναι αυτή η δουλειά μας, όμως, χαίρομαι να ξέρω ότι ο κόσμος μας στηρίζει και μας αγαπά. Ξέρω επίσης ότι, όπως σήμερα με αναγνωρίζουν πολλοί, αύριο ίσως να με θυμούνται αμυδρά. Μπορεί να είμαι εκτός ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Δεν είχα πάντως όνειρο ζωής το να γίνω γνωστός. Για εμένα κινητήριος δύναμη ήταν και είναι να κάνω αυτό που αγαπώ. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να εξελιχθώ καλλιτεχνικά, όσο μπορώ».

ΠΕΡΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΑ…
«Δεν είχα πάντα “ειρήνη” μέσα μου. Κάποτε είχα τον εαυτό μου μεγάλο αντίπαλο. Έχω κι εγώ τις παραξενιές μου, πολλά “πρέπει”, πολλά “κουτάκια”, τα οποία έβαζα μόνος μου – αλλά τα ξεπέρασα. Και είμαι τελειομανής. Πλέον, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που πρέπει, για να είμαι ευτυχισμένος. Όταν ήρθε το “Μπρούσκο” στη ζωή μου, ήθελα να μάθω την Κρητική κουλτούρα και να μελετήσω τον ρόλο του “Μύρου”. Έτσι, πριν από τρία περίπου χρόνια, πήγα το καλοκαίρι και το πέρασα στην Κρήτη, στα Σφακιά, ήθελα να έρθω σε επαφή με τους Κρητικούς και να μάθω τη κρητική διάλεκτο. Το ίδιο έκανα και για τον ρόλο του “Ορφέα” – πήγα στη Γαύδο για 12 ημέρες, έμεινα ολομόναχος σε ένα βουνό, διαβάζοντας βιβλία για serial killers και πραγματικές ιστορίες που έχουν συμβεί. Ήθελα να μπω στο πετσί του ρόλου. Όλα αυτά γιατί, όπως σου ανέφερα και πριν, έχω μια τελειομανία σε ό,τι κι αν κάνω. Επί τη ευκαιρία βρήκα και χρόνο για να περάσω με τον εαυτό μου. Όταν έρχομαι κοντά στη φύση, νιώθω ελεύθερος και όταν νιώθω ελεύθερος, είμαι ευτυχισμένος! Ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία! Είχα απομονωθεί από τον κόσμο, δεν έπιανε το κινητό μου, δεν είχα social media. Είχα μόνο μία κατσαρόλα, μία σκηνή όπου έμενα και ένα sleeping bag. Όλη την ημέρα ήμουν στη φύση και αυτό με βοήθησε στο να έρθω και σε καλύτερη επαφή με τον εαυτό μου».

Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΠΙΟ ΑΤΑΚΤΟΣ ΓΙΟΣ
«Ποτέ δεν έδωσα εξετάσεις τον Ιούνιο, όπως όλοι οι συμμαθητές μου – τις έδινα κάθε Σεπτέμβριο, επειδή ποτέ δεν διάβαζα και ήμουν μονίμως μετεξεταστέος. Μονίμως όμως! Όχι ότι έγραφα καλά τον Σεπτέμβριο, ήμουν όμως αγαπητός στους καθηγητές και ήταν επιεικείς μαζί μου. Εμφανιζόμουν μπροστά τους με ένα μπουκέτο λουλούδια που μάζευα ή τους έπλενα το αμάξι. Αλλιώς, ακόμα δεν θα είχα τελειώσει το σχολείο (γελάμε). Δεν το είχα με το διάβασμα! Όπως επίσης, ήμουν ο πιο άτακτος από όλα τα παιδιά, αλλά και από τους τρεις αδερφούς μου, τον Παρασκευά, τον Παναγιώτη, και τον Παντελή. Ειδικά η μάνα μου έχει να το λέει ακόμα. “Διάολος ήσουν!”, μου λέει. Στη γειτονιά δεν είχα αφήσει τζάμι για τζάμι στα σπίτια. Ακόμα και τις τζαμαρίες από τις μπαλκονόπορτες τις έριχνα κάτω με την μπάλα. Δεν καθόμουν ήσυχος. Θυμάμαι μία φορά, έπαιζα σε ένα στενό. Με φώναξε η μάνα μου να πάω ψωμί στη γειτόνισσα που έμενε εκεί. Της το πήγα και συνέχισα το παιχνίδι μου. Μετά από λίγο, επειδή έκανα φασαρία, βγήκε η γειτόνισσα και μ’ έδιωξε. Επειδή τσαντίστηκα, βρήκα την πόρτα της ανοιχτή, τρύπωσα στο σπίτι και της πήρα πίσω το ψωμί που της έδωσα πριν λίγο. Θυμάμαι τη χαρά με την οποία πήγα πίσω στην μάνα μου, με τη φρατζόλα στο χέρι και της εξηγούσα το περιστατικό. Η μάνα μου ακόμα έχει να το λέει και ντρέπεται! (γελάει). Με τα αδέρφια μου, όμως, ήμασταν τρομερά αγαπημένοι κι ακόμη και σήμερα έχουμε υπέροχη σχέση. Όταν ήμασταν πιο μικροί έπεφταν κάποιες ανάποδες, αλλά πάντα τα βρίσκαμε».

Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
«Πάντα είχα οικειότητα ή θάρρος ή θράσος με τις γυναίκες. Ακόμη και ως πιτσιρικάς, δεν είχα πρόβλημα να πάω να φλερτάρω. Έφαγα κι εγώ τις χυλόπιτές μου, βέβαια, αλλά είχα κι επιτυχίες. Όμως πάντα φερόμουν σαν πραγματικός κύριος». Του θυμίζω ένα περιστατικό που, ενώ είχε κοπέλα, κοιμόταν στο κρεβάτι του με μία άλλη, ο αδερφός του στον καναπέ, μέχρι που το πρωί, μπήκε μέσα η μέχρι τότε κοπέλα του και τον έπιασε επ’ αυτοφώρω στο κρεβάτι με την άλλη. «Ναι, έγινε ένας χαμός, αλλά αυτό δεν πιάνεται – ήμουν πολύ μικρός τότε. Εντάξει, τώρα πια δεν κάνω τέτοια! Είμαι κύριος με τις γυναίκες, σέβομαι τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, όσο σέβομαι και τον εαυτό μου. Αν και πρέπει να σου πω ότι σχέση δεν υπάρχει. Είναι, εξάλλου, τέτοια τα ωράρια της δουλειάς, που δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για προσωπική ζωή, αν και πιστεύω ότι μπορούν να συνδυαστούν τα πάντα. Αν προκύψει κάτι, σίγουρα θα προσπαθήσω να βρω ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικής ζωής. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα ο έρωτας και, φυσικά, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της οικογένειας. Εμείς είμαστε 4 αδέρφια κι η μάνα μου προέρχεται από μία οικογένεια με 11 αδέρφια. Καταλαβαίνεις ότι κι εγώ θα ήθελα να κάνω πολλά παιδιά! Τα λατρεύω και πιστεύω θα είμαι και καλός πατέρας».

Grooming: Πετρούλα Δουράμπεη 

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 620

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *