Ντόρα Μακρυγιάννη: Έχω ανάγκη τον ρομαντισμό

Ντόρα Μακρυγιάννη: Έχω ανάγκη τον ρομαντισμό

Ντόρα Μακρυγιάννη: Έχω ανάγκη τον ρομαντισμό
Φωτογραφία: Στέφανος Παπαδόπουλος

Από ασφαλίστρια, πρωταγωνίστρια στην TV

Η πρωταγωνίστρια του σίριαλ «Γυναίκα χωρίς όνομα» του ΑΝΤ1, ποζάρει στο «Down Town» πρώτη φορά με μαγιό, στην πιο σέξι εκδοχή της, και αφηγείται, με διάθεση εξομολογητική, τα σημαντικότερα στάδια της ζωής της.

Από τον Γιώργο Πράσινο

Μπαίνοντας στον χώρο της πισίνας του «Hilton Athens», διακρίνω την Ντόρα περιτριγυρισμένη από μια ομάδα νεαρών θαυμαστών της. «Κάθε απόγευμα παρακολουθούμε το σίριαλ μαζί με τη μαμά και τη γιαγιά», ακούω να λέει ένας νεαρός που κοκκινίζει καθώς βγάζει φωτογραφία με τη δική του αγαπημένη σταρ – και μάλιστα φορώντας μαγιό! Εκείνη φαίνεται να το απολαμβάνει, δίχως ίχνος σνομπισμού. Αναμφισβήτητα, είναι από τα πιο όμορφα πρόσωπα της τηλεόρασης. Από κοντά, ακτινοβολεί ακόμη περισσότερο. Χάρη στα μακριά ξανθά μαλλιά της, οι φίλοι της την πειράζουν και τη φωνάζουν «Αλίκη». Περισσότερο ως κομπλιμέντο, παρά ως πείραγμα, το εκλαμβάνει. Όντως, έχει πάρει από τη γλύκα και την τσαχπινιά της Βουγιουκλάκη. Καμία σχέση με το τηλεοπτικό της alter-ergo, την καταταλαιπωρημένη «Μαρίνα». Καθώς η φωτογράφηση ξεκινάει, η Ντόρα ποζάρει και θυμίζει έντονα μια άλλη ηθοποιό, την οσκαρική Margot Robbie. «Μου το λένε συνέχεια, αλλά δεν νομίζω πως της μοιάζω», θα μου εξηγήσει. Είναι πολύ αδύνατη, αλλά δεν είναι skinny, το χαμόγελο δεν φεύγει από το πρόσωπό της, όπως και το ηλεκτρονικό τσιγάρο από το χέρι της.

Πρώτη φορά σε βλέπουμε τόσο σέξι!
Chic sexy θα έλεγα. Ε, δεν θεωρώ πως ήταν προκλητική αυτή η φωτογράφηση. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω φωτογραφηθεί ξανά με μαγιό, και ήταν κάτι που το απόλαυσα. Γιατί, με κάνατε εσείς να αφεθώ – ήταν πολύ ωραία η ομάδα. Δεν χρειάζεται πάντα ένα ωραίο σώμα να βγαίνει και ως προκλητικό. Κι αυτό είναι άσχετο με τα κιλά, το ύψος, το δέρμα…

Είσαι, γενικά, άνετη με το σώμα σου;
Ναι. Ήμουν πάντα άνετη. Πέρασα φάσεις που πήρα παραπάνω κιλά, έχασα και κιλά, και απλά το δεχόμουν. Όταν δεν ήμουν στα σωστά κιλά, το αντιμετώπιζα και επανέκαμπτα. Το να είσαι άνετος με το σώμα σου είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου. Ας πούμε, η Ashley Graham, που έχει πολλά κιλά για τα δεδομένα των μοντέλων όπως τα ξέρουμε, είναι απίστευτα σέξι.

Μήπως μιλάς εκ του ασφαλούς; Όταν κάποιος δει αυτές τις φωτογραφίες θα πει ότι το σώμα σου είναι από τα καλύτερα στη showbiz…
Δεν είμαι στα καλύτερά μου. Έχω να γυμναστώ ενάμιση χρόνο, λόγω των γυρισμάτων. Αν με έβλεπες όταν τελείωσα τη δραματική, θα έλεγες «να ένα κορίτσι, με ένα ωραίο γυμνασμένο σώμα!» Εννοείται πως είμαι τυχερή, λόγω κληρονομικότητας. Επίσης, δεν είμαι από τις γυναίκες που κάνουν εξαντλητικές δίαιτες. Λατρεύω τα McDonald’s, δηλαδή μπορεί να με ρίξει ένας άντρας πηγαίνοντάς με εκεί. Έχει συμβεί. Έχω ερωτευτεί έτσι.

Μετά την τεράστια επιτυχία του «Γυναίκα χωρίς όνομα», βγαίνεις άνετα στην παραλία, όπως και πέρσι που δεν σε ξέραμε ή έχεις τον φόβο μη σε πετύχει κάποιος παπαράτσι;
Όχι, καλέ. Γιατί, και να με πετύχει τι θα γίνει; Αλήθεια στο λέω. Μπορεί να μας παρακολουθεί ο κόσμος μέσω της τηλεόρασης, αλλά όλοι είμαστε από τον ίδιο πλανήτη. Ok, είμαι γυναίκα, και μπορεί να έχω κυτταρίτιδα… Γιατί να νιώσω έτσι;

Για να δω… Ούτε ίχνος κυτταρίτιδας! Αυτήν την ωραία αυτοπεποίθηση, την πήρες από το σπίτι;
Δεν ξέρω αν την πήρα από το σπίτι, μάλλον θα μου το εμφυσήσανε οι γονείς μου, με τον τρόπο τους και την αγάπη τους. Ποτέ δεν μου είπαν «αγάπη μου, πρέπει να αγαπάς το σώμα σου!» Με τον καιρό, δεν μου αρέσει πώς εξελίσσεται το πρότυπο της ομορφιάς με τα υαλουρονικά, τα χείλη σαν ροφού… Δεν μου αρέσει το πρότυπο που προωθούν οι Kardashians.

Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Όμορφα. Ήρεμα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αίγιο, με τους γονείς μου και τη μικρή μου αδελφή, τη Βίκυ, την οποία περνάω οκτώ χρόνια. Είναι το «παιδί» μου (χαμογελάει). Θυμάμαι πολύ παιχνίδι! Ήμουν τακτική, αλλά όταν έμπαινε η αδελφή μου στο δωμάτιο κατάστρεφε ό,τι παιχνίδι υπήρχε! Αυτή η διαφορά των οκτώ χρόνων, τότε ήταν τεράστια. Τώρα, τα βρίσκουμε πολύ καλύτερα. Επίσης, οι γονείς μας δεν ήταν οι υπερπροστατευτικοί γονείς, με την έννοια τού «μην κάνεις αυτό» ή «κάνε αυτό!». Ήξεραν πως αν δεν κάνουμε λάθη, δεν θα μάθουμε αλλιώς. Πάντα οι γονείς -όταν γίνονται γονείς- ξεχνάνε πως υπήρξαν και οι ίδιοι παιδιά. Και εγώ έχω αυτό το άγχος, για όταν κάνω παιδί: Να μην ξεχάσω πως υπήρξα και εγώ παιδί.

Στην εφηβεία σου βοηθούσες τον πατέρα σου στο ασφαλιστικό γραφείο που έχει… Σωστά;
Ναι. Τον βοηθούσα τα καλοκαίρια του Λυκείου. Τελειώνοντας το σχολείο, στα 18, το σπουδάζω και γίνεται η κανονική μου δουλειά.

Μέχρι που κάνεις την επανάστασή σου, και αφήνεις το ασφαλιστικό γραφείο για να γίνεις ηθοποιός… Πώς προέκυψε αυτό;
Εργάζομαι για τέσσερα χρόνια εκεί, και αποφασίζω να αφήσω το γραφείο και να μετακομίσω στην Αθήνα για να σπουδάσω υποκριτική. Ούσα σε μια ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου στο Αίγιο, αρχίζει και μου αρέσει το θέατρο. Έτσι, ανεβαίνω στην Αθήνα, και περνάω μια εβδομάδα με εξετάσεις σε πολλές σχολές υποκριτικής της Αθήνας. Ανάμεσά τους και το «Εθνικό Θέατρο». Συγκεκριμένα, η Δραματική του «Εθνικού» ήταν η πρώτη σχολή που πήγα να δώσω εξετάσεις – από εκεί ξεκίνησα. Ήταν Δευτέρα, και συνέχισα την υπόλοιπη εβδομάδα με τις εξετάσεις στις άλλες σχολές. Πέρασα στη δεύτερη φάση στο «Εθνικό», και εκεί με δέχθηκαν. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα άλλαζε τόσο πολύ η ζωή μου. Αρχικά, άλλαξε η καθημερινότητά μου, αλλά και οι υποχρεώσεις. Άρχισα να δουλεύω τα βράδια σε μπαράκια για να τα φέρω εις πέρας – δεν ήθελα να συντηρούμαι με χρήματα των δικών μου, από τη στιγμή που είχα πάρει μια δική μου απόφαση.

Ήθελες πάντα να γίνεις ηθοποιός;
Όχι, ποτέ. Έλεγα ότι θα γίνω ψυχολόγος και μετά νηπιαγωγός. Και ακόμα με ιντριγκάρει όλο αυτό το κομμάτι της ψυχολογίας.

Πηγαίνεις σε ψυχολόγο;
Όχι, αλλά είναι στα άμεσα σχέδια μου… Δεν θεωρώ πως πρέπει να υπάρχει λόγος για να πας σε ψυχολόγο. Η ψυχοθεραπεία είναι μια ωραία δουλειά με τον εαυτό σου. Κάτι σαν «δώρο».

Και το «Εθνικό Θέατρο» ήταν ένα «δώρο» για σένα; Άνοιξε ένας νέος κόσμος εκεί, για σένα;
Ναι. Βασικά με σκληραγώγησε. Είναι μια πολύ απαιτητική σχολή, η οποία ναι μεν είναι σχολή, αλλά σε δοκιμάζει αρκετά, υπερβαίνεις τα όρια σου και μαθαίνεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Από τις τόσες πολλές ώρες που είσαι εκεί, παθαίνεις μια ιδρυματοποίηση. Να φανταστείς ότι ενώ βούτηξα στα βαθιά με το σίριαλ -περνάμε πολλές ώρες γυρισμάτων εκεί- αλλά δεν μπήκα σε έναν καινούριο «κόσμο» έντονης δουλειάς και κόπωσης, γιατί είχα συνηθίσει από τη σχολή.

Γιατί πιστεύεις πως τα κανάλια ποντάρουν σε πρωτοεμφανιζόμενες πρωταγωνίστριες, όπως έγινε με την περίπτωσή σου;
Δεν νομίζω ότι είναι τόσο συχνό φαινόμενο αυτό. Θεωρώ πως είμαι τυχερή. Ακόμα και τα λεγόμενα «φρέσκα» πρόσωπα της τηλεόρασης, λίγο-πολύ έχουν παίξει κάπου. Εγώ ούτε σε διαφημιστικό δεν είχα παίξει! Γι’ αυτό, στην αρχή, είχα πολύ άγχος. Αυτούς που πίστεψαν σε εμένα, ήθελα να τους βγάλω ασπροπρόσωπους, δηλαδή την παραγωγή και τους ανθρώπους του ANT1.

Ποιοι σε βρήκαν; Είναι τόσο εύκολο;
Δεν είναι εύκολο. Σου είπα ότι είμαι τυχερή. Η υπεύθυνη μυθοπλασίας του ΑΝΤ1, η Θεανώ Κυριάκη, είχε έρθει στις πτυχιακές εξετάσεις του «Εθνικού Θεάτρου». Δεν την ήξερα, δεν με ήξερε, και δεν γνωριστήκαμε και ποτέ. Τη γνώρισα λίγους μήνες αφότου είχε ξεκινήσει το σίριαλ. Κάποιες μέρες μετά τις εξετάσεις, χτύπησε το τηλέφωνο μου από την εταιρία παραγωγής και ζήτησαν να με δουν. Πήγα, με είδαν, πέρασα δοκιμαστικό και με έκλεισαν. Μέχρι τότε δεν ήξερα ποιος με είχε δει και με προτείνει. Μετά από τρεις μήνες, δεν άντεξα, πήγα στην παραγωγή, και είπα «σας παρακαλώ, έχω περιέργεια. Έχει αλλάξει η ζωή μου και δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω!». Και τότε μου είπαν για τη Θεανώ.

Στη σειρά, η ηρωίδα που υποδύεσαι, η Μαρίνα, περνάει συνεχώς ακραία πράγματα στη ζωή της. Εσύ, έχεις περάσει κάτι τόσο ακραίο;
Μόνο νταλίκα δεν την έχει πατήσει ακόμη (γέλια). Δεν μπορώ να πω ότι έχω μια ήσυχη ζωή! Θυμάμαι ακόμη τις φίλες μου στο «Εθνικό», που αρκετά συχνά τους έλεγα σκηνικά και δεν το πίστευαν. Και δεν εννοώ γκομενικά απαραίτητα. Μια μέρα, θυμάμαι, άργησα δύο ώρες το πρωί να πάω στη σχολή, κι αυτό γιατί τσακωνόταν ένα ζευγάρι κάτω από το σπίτι μου. Πάνω στα νεύρα του, ο άνδρας έδωσε μια κλωτσιά και έσπασε τον κεντρικό σωλήνα του νερού του σπιτιού μου, και πλημμύρισε όλο το σπίτι! Άντε τώρα να το πεις στους καθηγητές και να σε πιστέψουν. Είχε σηκωθεί όλος ο Κεραμεικός στο πόδι!

Έχεις ανάγκη έναν σύντροφο;
Είναι ωραία η συντροφικότητα. Σε ποιον δεν αρέσει; Αλλά όταν βγαίνει αβίαστα και από τους δύο. Αν γίνει από καθαρή ανάγκη του ενός, τότε γαντζώνεται πάνω στον άλλον και δεν τον αφήνει ελεύθερο. Για μένα η ελευθερία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Το να σέβεσαι τα «θέλω» του άλλου. Σίγουρα, χρειάζονται και οι υποχωρήσεις, αλλά όταν πραγματικά θες τον άλλον. Γιατί, αλλιώς, θα υποχωρήσεις μια δυο φορές, και ύστερα θα φύγεις.

Είσαι ερωτευμένη;
Ναι, είμαι. Δεν είμαι σε σχέση όμως! (γέλια).

Πόσο ανάγκη έχεις τον ρομαντισμό;
Πολύ, όχι τον βεβιασμένο. Πολύ ωραίο θα ήταν κάθε μέρα να βλέπουμε ταινία και να χαζεύουμε το φεγγάρι ή το ηλιοβασίλεμα στην Οία. Ρομαντικό, όμως, είναι και το ηλιοβασίλεμα στον Κεραμεικό. Ρομαντικό μπορεί να είναι το να μη θέλει να αλλάξει τα σεντόνια, γιατί έχουν το άρωμά σου! Δεν είναι μόνο τα λουλούδια ένδειξη ρομαντισμού…

Σου έχει τύχει να μην αλλάζουν τα σεντόνια, για να μη χαθεί το αποτύπωμά σου;
Εννοείται. Γενικά, δεν τα μπορώ τα στερεότυπα. Για παράδειγμα, δεν θέλω να κάνω οικογένεια και να αφήσω τη δουλειά μου. Τι; Θα με συντηρεί ο άλλος; Όχι! Μου αρέσει να μοιράζομαι πράγματα, μου αρέσει το κέρασμα. Έχει να κάνει με τη διάθεση και το μέσα σου. Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι άνδρας ή γυναίκα…

Πόσο απαραίτητο είναι το σεξ στη ζωή σου; Έτσι, για να κλείσουμε την κουβέντα όπως την ανοίξαμε – με το σεξ!
Θεωρώ ότι είναι κομμάτι που δεν θέλω να λείψει ποτέ από τη ζωή μου. Φέρνει τις ισορροπίες, είναι πολύ όμορφο!

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 644

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *