Ο Αντώνης που έγινε «ο Αντώνης όλης της Κύπρου».

Ο Αντώνης που έγινε «ο Αντώνης όλης της Κύπρου».

Όταν ανακοινώθηκε στη Χαρά Θωμά, τη μητέρ ατου 23 μηνών σήμερα Αντώνη, ότι το παιδί της πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία τύπου 1, δεν πίστευε ποτέ πως αυτό το «άτυχο» γεγονός θα έκανε όλη την Κύπρο να αγκαλιάσει το μωρό της σαν να ήταν παιδί του καθενός από μας. 

«Σήμερα που συναντηθήκαμε είναι Πέμπτη. Όπως κάθε μέρα, ξυπνήσαμε στις 7 η ώρα, ο σύζυγός μου, ο Χρήστος, ο οποίος εργάζεται ως καθηγητής νοσηλευτικής, περιποιήθηκε τον Αντώνη μας σε ό,τι αφορά την τραχειοστομία και τη γαστροστομία, ετοίμασα το γάλα του μωρού μας, κάναμε χαμόγελα, του έκανα μία σφικτή αγκαλιά, του μίλησα, του έδωσα όλη μου την αγάπη και πριν ξεκινήσουμε για τη δουλειά μας, η μητέρα μου θα αναλάμβανε να τον ετοιμάσει για να τον πάμε στη φυσιοθεραπεία του. Αυτή είναι, περίπου, η καθημερινότητά μας, η ρουτίνα μας – όλα περιστρέφονται γύρω από τον Αντώνη».

«Τη μέρα που μου ανακοινώθηκε η σοβαρότητα της κατάστασης του Αντώνη, είχα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου. Ο Αντώνης ήταν πέντε μηνών τότε. Θυμάμαι πολύ καλά τη μέρα εκείνη, αν και δεν καταλάβαινα πολλά από όσα μου εξηγούσαν οι γιατροί. Ήμουν στο δωμάτιο του παιδιατρικού του Μακάρειου νοσοκομείου, μαζί με τον Αντώνη και μας το είπαν. Για μένα, έμοιαζε δυσβάστακτο να το αντιμετωπίσω εκείνη τη στιγμή – και για αρκετές μέρες που ακολούθησαν. Η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή. Αλλά έπρεπε να φανώ δυνατή!».

«Στην αρχή φοβήθηκα. Πολύ. Μέχρι να σταθούμε στα πόδια μας, να πάρουμε τα μηχανήματα που χρειάζονταν για την υποστήριξη της φροντίδας του και να δρομολογηθούν αρκετά άλλα πράγματα, περνούσαν από το μυαλό μου όλα τα ενδεχόμενα. Τον Ιανουάριο, για παράδειγμα, θυμάμαι πως είχε παρουσιάσει ένα πολύ σοβαρό επεισόδιο – η ζωή του κρεμόταν από μία λεπτή κλωστή. Αλλά μετά τη γαστροστομία, την τελευταία χειρουργική επέμβαση που έγινε, ο Αντώνης είναι πλέον σταθερός, δυναμώνει και η κατάσταση είναι πλέον διαχειρίσιμη. Θέλω να πιστεύω πως οδεύουμε προς το φως».

«Λύγισα πολλές φορές. Έπρεπε να διαχειριστώ δύσκολες καταστάσεις και σωματικά αλλά και ψυχολογικά – έβλεπα, για παράδειγμα, στην αρχή, να πνίγεται από τα σάλια το μωρό μου και δεν ήξερα τι να κάνω. Ήθελα, όμως, να έχει ο Αντώνης μία, όσο γινόταν, φυσιολογική ζωή. Αυτό προσπαθούσα. Αυτό προσπαθώ».

«Μπροστά στον Αντώνη είμαι “η δυνατή”. Του εκφράζω πολύ έντονα την αγάπη μου, τον θαυμασμό μου, το πόσο περήφανη με κάνει καθημερινά. Νομίζω πως αυτό που μεταφέρεις στο παιδί σου μεταδίδεται και στο ίδιο, το αφουγκράζεται και ενδυναμώνεται. Θαυμάζω τον Αντώνη! Θαυμάζω το θάρρος του, το πείσμα του, το γινάτι του, την επιμονή του, τη θετικότητά του, αυτό το τεράστιο χαμόγελο που έχει για όλους – γιατί είναι ένα παιδί πολύ θετικό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που περνά καθημερινά. Παρόλο που δεν μιλά, έχει πολύ έντονο το επικοινωνιακό χάρισμα και αυτό το αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα κάποιος από τις εκφράσεις του, από τα μάτια του. Τόσα περάσαμε, αλλά ο Αντώνης δεν τα βάζει κάτω, αγωνίζεται. Ο Αντώνης είναι ένα χαρισματικό παιδί!».

«Πανικοβληθήκαμε όταν συνειδητοποιήσαμε το υψηλό κόστος της γονιδιακής θεραπείας -περίπου 1,9 εκατομμύρια ευρώ- αλλά, όπως είχε βρει ο σύζυγός μου κάπου, η συγκεκριμένη θεραπεία πλησίαζε να εγκριθεί και να καλυφθεί οικονομικά από την Κυβέρνηση, πράγμα που τελικά συνέβη – και ευχαριστούμε όλους όσοι συνέβαλαν σ’ αυτό. Ωστόσο, μέχρι να συμβεί αυτό, έπρεπε να κάνουμε τα πάντα για να βρεθούν αυτά τα λεφτά! Τα πρώτα χρήματα ήρθαν από το χωριό των παππούδων του Αντώνη, την Παναγιά. Την Παρασκευή 9 Αυγούστου πήραμε την έγκριση για τον έρανο από το Υπουργείο Εσωτερικών, οι λογαριασμοί ανοίχτηκαν στις 13 Αυγούστου και τα πρώτα λεφτά μπήκαν μετά τη λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του χωριού, μέσα στους δίσκους του ναού που πέρασαν από τους πιστούς. Το βράδυ του 15αύγουστου, στο φεστιβάλ του χωριού, είχε μαζευτεί το πρώτο μεγάλο ποσό από τους συγχωριανούς και από τους απόδημους. Στη συνέχεια ξεκίνησε όλο εκείνο το μεγάλο ρεύμα -αρχικά μέσα από τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης- για ενίσχυση αυτής της προσπάθειας που κάναμε. Όλη η Κύπρος, όλοι οι άνθρωποι -κοινωνικά σύνολα, δήμοι, καλλιτέχνες- αισθάνθηκαν πως ο Αντώνης, ο Αντώνης μας, ήταν το δικό τους παιδί και έπρεπε να γίνει καλά! Ήταν συγκινητικό… Και, γι’ αυτό, θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο! Σε λίγες μέρες θα αναχωρήσουμε για το εξωτερικό, για τη θεραπεία και είμαι βέβαιη πως όλα θα πάνε καλά!».

Μέσα στην «ατυχία» σου το αισθάνεσαι και σαν «δώρο» αυτό που συνέβη;
Θα σας πω. Στην αρχή τα είχα βάλει με τον Θεό. Τον ρωτούσα: «Γιατί; Γιατί μου έστειλες τέτοιο σταυρό;». Αλλά Εκείνος ξέρει πού στέλνει τους αγγέλους του… Σήμερα, λοιπόν, έτσι όπως μιλάμε, καταλαβαίνω τη μεγάλη αυτή ευλογία που μου έστειλε. Ο Αντώνης είναι ένας άγγελος που μου δίνει μαθήματα ζωής, είναι ένα τεράστιο δώρο για όλους μας, μας ενδυναμώνει και έχει ανοίξει τους δρόμους και για την αποθεραπεία και άλλων παιδιών που θα αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα στο μέλλον. Ο Αντώνης μάς δίνει ελπίδα!

Πηγή : Φιλgood, τεύχος 237.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *