Ο Δημήτρης Γιώτης σε μια εξομολόγηση καρδιάς: «Έζησα από θαύμα!»

Ο Δημήτρης Γιώτης σε μια εξομολόγηση καρδιάς: «Έζησα από θαύμα!»

Ο Δημήτρης Γιώτης σε μια εξομολόγηση καρδιάς: «Έζησα από θαύμα!»

Ο σεισμός της Αθήνας το 1999, που άλλαξε ολοκληρωτικά τη θεώρηση της ζωής του, ο γιος του, η επί δύο χρόνια θητεία του στο ποδόσφαιρο, ο «μέντοράς» του Τόλης Βοσκόπουλος, αλλά και η σημαντική διαδρομή του στη μουσική. Ο Δημήτρης Γιώτης σε μία εξομολόγηση καρδιάς περιγράφει άγνωστα κομμάτια της προσωπικής του πορείας.

Του Γιάννη Βίτσα

Ποια ήταν τα παιδικά όνειρά σου; 

Από πολύ μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο. Ακόμη και σήμερα παίζω ερασιτεχνικά. Ήθελα να γίνω μεγάλος ποδοσφαιριστής. Για δύο χρόνια ήμουν στην ομάδα του Αχαρναϊκού, που βρίσκονταν στη δεύτερη εθνική κατηγορία. Εν τέλει με κέρδισε μία ακόμη μεγάλη αγάπη μου, η μουσική.

Στα τέλη του 2012 έκανες μία τεράστια επιτυχία το «Ε, ναι το έχω» κι έκτοτε αγαπήθηκαν αρκετά τραγούδια σου…

Το «Ε, ναι το έχω» έκανε όντως τεράστια επιτυχία! Ακολούθησαν πολλά ακόμη τραγούδια που αγαπήθηκαν από το κοινό. Πριν μερικούς μήνες το ντουέτο μας «Το μαγαζί» με τον Γιώργο Τσαλίκη, επίσης, αγκαλιάστηκε με θέρμη από τον κόσμο. Δεν έχω παράπονο. Θεωρώ ότι έχω δημιουργήσει μία πορεία που πολλά νέα παιδιά επιθυμούν να κάνουν. Δεν είναι εύκολος δρόμος η μουσική. Απαιτεί αγώνα και συνεχή προσπάθεια!

Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική;

Στον στρατό! Πήγα ως μουσικός στην αεροπορία. Στη μονάδα ήταν ακόμη τέσσερις μουσικοί. Επειδή τραγουδούσα, πήρα και επίσημα τον ρόλο του τραγουδιστή της μπάντας. Ήταν ένα τεράστιο σχολείο. Απέκτησα τεράστιο ρεπερτόριο. Ολοκληρώνοντας τον στρατό ασχολήθηκα με τη βυζαντινή μουσική. Έκανα μαθήματα επί χρόνια με ένα παπά-δάσκαλο. Υπήρξαν φορές που το πρωί έψελνα στην εκκλησία και το βράδυ τραγουδούσα στα μπουζούκια. Το 2006 ξεκίνησε η επαγγελματική πορεία μου με την κυκλοφορία του πρώτου μου cd. Έχω δισκογραφήσει 80 τραγούδια.

Είναι τεράστια «περιουσία»…

Είναι η μικρή-μεγάλη προίκα μου. Πλέον ετοιμάζω τη νέα δουλειά μου. Προπομπός της είναι το «Βάλε χρώμα φαντασία». Κάθε τι στη ζωή μου, άλλωστε, εμπεριέχει χρώμα. Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος και επιδιώκω να χρωματίζω με χαρά την κάθε στιγμή. Η φαντασία επίσης αποτελεί την αρχή της δημιουργίας νέων ονείρων. Αυτό τον μήνα θα κυκλοφορήσει ένα ακόμη νέο τραγούδι μου, ενώ ακολουθεί ένα cd με 12 τραγούδια, όπου οι στίχοι και η μουσική είναι δικοί μου.

Συνεργάστηκες, παράλληλα, με τον Τόλη Βοσκόπουλο… 

Του έγραψα δύο τραγούδια! Ο Τόλης Βοσκόπουλος έχει μεγαλείο ψυχής… Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Θυμάμαι όταν βγήκε από το studio μου είπε: «Δημητράκη, άκουσε τα! Αν δεν σου αρέσουν θα τα ξαναπώ». Ένας καλλιτέχνης του εύρους του Βοσκόπουλου είχε αυτή την απίστευτη γενναιοδωρία απέναντι σε έναν νέο άνθρωπο που μόλις ξεκινούσε. Τον θυμάμαι με τεράστια αγάπη.

H πιο δύσκολη στιγμή στην πορεία σου;

Ήταν η περίοδος του μεγάλου σεισμού του 1999 στην Αθήνα. Γεννήθηκα και μέχρι σήμερα διαμένω στο Μενίδι. Μέσα σε ένα λεπτό είδα το πατρικό σπίτι μου να γκρεμίζεται. Ήταν σοκαριστικό. Έζησα από θαύμα. Επί δύο μήνες μέναμε με την οικογένειά μου σε σκηνή Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Όταν χάνεις το σπίτι σου αισθάνεσαι σαν να χάνεις ένα μέρος των αναμνήσεών σου. Βέβαια, ακόμη και τότε διατήρησα την αισιοδοξία μου. Όταν βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να πεθαίνουν, δε, μπορείς παρά να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για το ότι επέζησες. Στην περιοχή μου είχαν «χαθεί» 140 άνθρωποι. Ήταν τραγικό. Εύχομαι να μη βιώσει κανείς αυτόν τον πόνο.

Πόσο διάστημα απαιτήθηκε προκειμένου να ξεπεράσεις το σοκ που βίωσες;

Απαιτήθηκε μεγάλο διάστημα μέχρι να ξεπεράσω τον τρόμο του σεισμού. Έπειτα από δύο μήνες στη σκηνή μείναμε στο σπίτι της αδελφής μου, το οποίο είχε επισκευαστεί – γιατί το πατρικό μου είχε ολοκληρωτικά καταστραφεί. Θυμάμαι πως, τους πρώτους μήνες, κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή. Ζούσαμε υπό τον φόβο της επόμενης σεισμικής δόνησης.

Πόσοι μένατε στη σκηνή;

Επτά άτομα. Πέραν εμού, η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, τα ανίψια μου, η αδελφή μου και ο γαμπρός μου. Κάποια στιγμή εξαιτίας του ότι δεν ήταν εφικτό να ζήσουμε σε ένα τόσο μικρό χώρο αγοράσαμε ένα τροχόσπιτο. Ήταν «άγρια» περίοδος.

Αναθεώρησες τον τρόπο με τον οποίο έβλεπες τα πράγματα;

Φυσικά. Συνειδητοποίησα τη σημαντικότητα της ζωής. Έγινα καλύτερος άνθρωπος. Ένιωσα πόσο «μικροί» είμαστε. Η ζωή είναι ένα πέρασμα. Οφείλουμε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να δείχνουμε με κάθε τρόπο την αγάπη μας στους συνανθρώπους μας.

Είσαι παντρεμένος κι έχεις έναν γιο 14 ετών. Δεν έχεις δημοσιοποιήσει καθόλου την προσωπική ζωή σου…

Έχω δημιουργήσει μία ευτυχισμένη οικογένεια. Ο γιος μου, μου δίνει μόνο χαρές. Έχουμε υπέροχη σχέση. Είναι εξαιρετικό παιδί. Μου έμαθε τι σημαίνει η ολοκληρωτική και άνευ όρων αγάπη… Προσπαθώ να μας «δίνω» όσο περισσότερο χρόνο μπορώ. Ένα παιδί επανατοποθετεί τις αξίες και τα ιδανικά σου.

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 532

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *