Ο εθελοντής-γιατρός

Ο εθελοντής-γιατρός

Τον Αντρέα Κάουρο τον συνάντησα τυχαία, σε μια εξέταση για το «Πρόγραμμα Πρόληψης Καρδιαγγειακών Νοσημάτων». Κάπως έτσι ξεκίνησε να μου αφηγείται ιστορίες από την τελευταία αποστολή στο Μπαγκλαντές, τον περασμένο Απρίλιο. 

«Στο Μπαγκλαντές πήγαμε δώδεκα άτομα από την Κύπρο -πέντε γιατροί, τέσσερις νοσηλευτές, μία μαία, ένας δικηγόρος για νομικά θέματα και μία φωτογράφος που κάλυπτε το φωτορεπορτάζ- για να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες της εθνικής μειονότητας Ροχίνγκια της Μιανμάρ, οι οποίοι έχουν εγκλωβιστεί στα σύνορα του Μπαγκλαντές με τη Μιανμάρ, στην ανατολική περιοχή της χώρας. Αυτή τη στιγμή, διαμένουν εκεί σχεδόν 690.000 μουσουλμάνοι Ροχίνγκια, οι οποίοι είχαν διαφύγει από τη Μιανμάρ, τον Αύγουστο του 2017, όταν ο στρατός της χώρας επιχείρησε εναντίον τους – ο ΟΗΕ χαρακτήρισε την επιχείρηση αυτή “εκστρατεία εθνοκάθαρσης”. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καν ταυτότητα, αλλά μία τυποποιημένη των Ηνωμένων Εθνών επάνω στην οποία είναι γραμμένα τα ονόματα των μελών όλης της οικογένειάς τους, ώστε να μπορούν να λαμβάνουν τροφή ή να επισκέπτονται τον γιατρό. Δεν έχουν δικαίωμα μόρφωσης, ούτε διακίνησης – ελέγχονται από το στρατό. Όπως καταλαβαίνετε, ζουν σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης – σκεφτείτε πως τα σπίτια τους είναι προκατασκευασμένα από ένα είδος πλαστικού, παρόμοιο με τον τσίγκο. Άρα είναι και ευάλωτοι σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, λόγω των μουσώνων που υπάρχουν στην περιοχή – πολύ εύκολα πλημμυρίζουν, καταρρέουν και γκρεμίζονται οι υποτυπώδεις κατοικίες τους και, επομένως, μένουν άστεγοι. Πόσιμο νερό υπάρχει μόνο για ορισμένες ώρες της μέρας, αλλά -και γι’ αυτό- περιμένουν στην ουρά μέχρι να το μαζέψουν με τις κανάτες τους. Το πλύσιμο των ρούχων τους, το μπάνιο, οτιδήποτε άλλο, γίνεται σε λίμνες, σε έλη. Παντού βρωμιά, παντού σκουπίδια, δεν υπάρχουν ρούχα, ούτε παπούτσια, δεν υπάρχει τίποτα που να θεωρείται “δεδομένο”, όπως στο δυτικό κόσμο. Σχεδόν όλες τις μέρες βρισκόμασταν όλοι σε κατάσταση σοκ – “πώς το ανέχεται αυτό ο λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος;”».

«Οι εικόνες είναι πολύ συγκεκριμένες: Το παιδί των πέντε ετών βοηθά και συντηρεί -κρατώντας συνεχώς στα χέρια του- το αδελφάκι του των δύο ετών, μία μάνα που φτάνει στο ιατρείο κρατώντας στην αγκαλιά της το υποσιτισμένο παιδί της των είκοσι ημερών ζητώντας ελάχιστο γάλα και έχοντας χάσει -λίγες μέρες πριν- το δίδυμο αδελφάκι του, άνθρωποι που αισθάνονται ευγνωμοσύνη απλώς επειδή υπάρχεις εκεί, οι οποίοι νιώθουν ασφαλείς που έχουν εγκατασταθεί στον τόπο τους -με ένα αντίσκηνο- κάποιοι που δείχνουν να ενδιαφέρονται γι’ αυτούς, γυναίκες και άντρες φτωχοί, ταλαιπωρημένοι και πεινασμένοι, που πεθαίνουν μπροστά στα μάτια σου, που πνίγονται, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να το αλλάξεις αυτό, γιατί δεν υπάρχει διαθέσιμη τροφή. Γιατί, δυστυχώς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από αυτό που σου δίδεται ως δυνατότητα – την κακή διαβίωση δεν μπορεί να τη “γιατρέψει” η ιατρική. Ούτε την πείνα».

«Κυρίως κινηθήκαμε στον δεύτερο σε μέγεθος καταυλισμό της περιοχής, Ναγιαπάρα – από τους μεγαλύτερους που υπάρχουν στον κόσμο, με εξαθλιωμένους ανθρώπους. Με κάποιους κρατήσαμε επαφή και περιμένουν να πάμε πίσω. Θυμάμαι, μία μέρα, είχε έρθει στο ιατρείο ένας μεσήλικας άντρας, ο οποίος, μετά από τσακωμό, είχε δύο τραύματα στο αριστερό του χέρι, και κομμένο τον τένοντά του. Προσπαθήσαμε να τον βοηθήσουμε. Ζητήσαμε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο – δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα και μου είπαν πως θα τον έραβαν οι ίδιοι. Προτίμησα να το κάνω εγώ, πήρα αυτό το ρίσκο, με ό,τι μέσα είχα: Τρεις ραφές πάνω στον τένοντα, τέσσερις εσωτερικές ραφές και γύρω στις είκοσι εξωτερικές. Ευελπιστώ ότι το χέρι πάει καλά… Η μαία που ήταν μαζί μας βοήθησε στο να γεννηθεί ένα μωρό. Και πάλι κάτω από αντίξοες συνθήκες – το να ξεγεννάς μία γυναίκα στο πάτωμα, χωρίς αντισηπτικά ή οποιαδήποτε απαραίτητα υλικά, είναι σοκαριστικό. Αλλά, αυτή είναι η ζωή τους!».

Γιατί το κάνεις όλο αυτό;
Είναι κάτι που με γεμίζει, που με ευχαριστεί, που με εντάσσει στο «ανθρώπινο είδος» – δεν το κάνω για δική μου «αναγνώριση». Ευχαριστιέμαι να αισθάνομαι ότι προσφέρω κάτι στον συνάνθρωπό μου.

Δεν πληρώνεσαι…
Δεν θέλω λεφτά. Θέλω να προσφέρω! Κανένας δεν πληρώνεται από τους «Εθελοντές γιατρούς». Ό,τι κάνουμε γίνεται καθαρά από τον ελεύθερό μας χρόνο. Εξάλλου, κάθε Σάββατο σχεδόν, βρισκόμαστε σε κάποιο μέρος της Κύπρου, σε κάποιο χωριό, για δωρεάν εξετάσεις. Και, συχνά, πηγαίνουμε σε περιοχές του πλανήτη όπου υπάρχει πραγματικά μεγάλη ανάγκη.

Το κέρδος σου είναι μόνο το «ευχαριστώ» του κόσμου;
Το χαμόγελο του κόσμου. Αυτό. Μπορεί να μη μιλάς με τον άλλον την ίδια γλώσσα, αλλά βλέπεις στα μάτια του πόσο ευχαριστιέται που τον βοήθησες, που πρόσφερες χωρίς αντάλλαγμα, πως «κάτι έγινε» και ίσως να έδωσες παράταση στη ζωή του. Αυτό με κάνει να κοιμάμαι κάπως ήσυχος τα βράδια.

Εθελοντές Γιατροί-Κύπρος, τηλ: 70009990, 22452390, officeadmin@volunteerdoctors.org.cy

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *