Ο Κωνσταντίνος είναι ο καλύτερος κολυμβητής της Κύπρου!

Ο Κωνσταντίνος είναι ο καλύτερος κολυμβητής της Κύπρου!

Ο Κωνσταντίνος Χατζηττοουλής του «Ναυτικού Ομίλου Λάρνακας» είναι ο κορυφαίος κολυμβητής της Κύπρου για το 2017, μετά τη βράβευση που έγινε την προηγούμενη Τετα΄ρτη από την «Κυπριακή Ομοσπονδία Κολύμβησης». Κι είναι μόνο 18 χχρονών!

Τα Χριστούγεννα του 2017 ήταν μία συνηθισμένη μέρα για τον Κωνσταντίνο – το ίδιο θα συμβεί και το Πάσχα: Ξύπνησε στις 6 η ώρα το πρωί, προγευμάτισε, έφυγε από το σπίτι όσο οι γονείς του και τα δύο του αδέλφια κοιμόντουσαν και κατευθύνθηκε στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Λάρνακας, δίπλα από το Γ.Σ.Ζ, για την καθημερινή του προπόνηση, μαζί με τον προπονητή του, Φοίβο Δουκανάρη. «Δεν έχει αργίες για μένα, ούτε χωρίζω τις μέρες σε Κυριακές και Δευτέρες. Αλλά είναι κάτι που το θέλω. Δεν με πειράζει. Θέλω να γίνομαι καλύτερος και να ξεπερνώ τον εαυτό μου». «Μα, είσαι μόνο 18 χρόνων, Κωνσταντίνε!». «Αυτά είναι μόνο στα χαρτιά». «Τόση πίστη και θέληση… Πώς;». «Μη νομίζεις. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να τα παρατήσω. Κυρίως όταν ήμουν πιο μικρός. Πολλές φορές έφτανα στα όριά μου. Πολλές φορές χτυπούσα τη γροθιά μου στα πλακάκια της πισίνας κι έλεγα “ώς εδώ, θέλω να ζήσω μια συνηθισμένη ζωή. Θέλω να βγω το βράδυ της Παρασκευής με τους φίλους μου. Δεν θέλω να έχω πρωινό ξύπνημα. Θέλω να κάνω ό,τι κάνουν και οι συμμαθητές μου στο σχολείο”. Τώρα όλα ισορρόπησαν». «Και τι σε κράτησε τότε;». «Οι γονείς μου καταρχήν, στους οποίους οφείλω πολλά. Ο προπονητής μου. Οι γιατροί μου. Η αθλητική ψυχολόγος μου». «Οι φίλοι σου;». «Δεν έχω πολλούς. Οι φίλοι θέλουν χρόνο. Ο χρόνος μου είναι ελάχιστος». «Πότε χρειάστηκες την αθλητική ψυχολόγο;». «Φέτος. Είχα περάσει μια αρρώστια και δεν ήμουν καλά. Είχα πάθει λοιμώδη μονοπυρήνωση. Ένιωθα ο πιο άχρηστος κολυμβητής που υπάρχει!».

Ο Κωνσταντίνος βούτηξε για πρώτη φορά στο νερό όταν ήταν τεσσάρων χρόνων – όχι με προοπτικές αθλητικής καριέρας, αλλά για να μάθει να κολυμπά στην παραλιακή πόλη που μεγάλωσε. Ο πατέρας του κατάγεται από την Κάτω Ζώδια, είναι τραπεζικός υπάλληλος και η μητέρα του από την Κώμη Κεπήρ, η οποία έχει κατάστημα νυφικών στη Λάρνακα – καμία σχέση με τον αθλητισμό, ούτε με το κολύμπι. Ταλέντο εκ φύσεως: Έχει αναδειχθεί ως ο πρώτος κολυμβητής στην Κύπρο που έσπασε πέρσι το φράγμα των τεσσάρων λεπτών στα 400 μέτρα ελεύθερο, ενώ μέχρι σήμερα έχει σαρώσει όλα τα παγκύπρια μετάλλια, στο ελεύθερο, στα 800, 200, 400 και 1500 μέτρα, με αργυρό μετάλλιο στους Βαλκανικούς αγώνες στα 400 μέτρα, χρυσά και χάλκινα στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης στα 200, 400, 1500 και στα 4 Χ 200 – «είναι πολλά, ίσως κάνω λάθος», του λέω καθώς μου τα απαριθμεί. «Για ένα διάστημα είχα σταματήσει. Στα οκτώ μου. Είχα ξεκινήσει το ποδόσφαιρο τότε. Αλλά επανήλθα δριμύτερος. Όταν ξαναβούτηξα στο νερό ήμουν βέβαιος: Εγώ γεννήθηκα για να κολυμπώ!».

Όταν βουτάς μέσα στο νερό τι αισθάνεσαι;
Ελεύθερος. Εκείνη την ώρα δεν σκέφτομαι τίποτ’ άλλο. Δεν έχω σκέψεις.

Την πρώτη φορά που έπεσες μέσα στο νερό είχες φοβηθεί;
Όχι. Το θεώρησα φυσικό. Άλλα μωρά έκλαιγαν. Εγώ δεν έκλαιγα.

Όταν πέρσι ανέβηκες στο βάθρο για το χρυσό μετάλλιο που κέρδισες στους Α.Μ.Κ.Ε, κοιτούσες την κυπριακή σημαία πιο ψηλά απ’ όλες τις άλλες και άκουγες τον εθνικό μας ύμνο, έκλαψες;
Συγκινήθηκα. Σκεφτόμουν τους γονείς μου εκείνη την ώρα. Τους χρωστούσα αυτό το μετάλλιο! Σκεφτόμουν την Κύπρο. Μην ξεχνάς ότι κατάγομαι από τα κατεχόμενα… Είναι ωραίο να ανεβαίνει η κυπριακή σημαία πιο πάνω από οποιαδήποτε άλλη – το Λουξεμβούργο, το Λίχτενσταϊν, όπως συνέβη. Άξιζαν οι θυσίες μόνο και μόνο για να νιώσω αυτό. Είναι ανατριχιαστικό!

Τι γράφει στο στήθος σου;
Είναι μία λατινική φράση: «Non ducor, duco». Σημαίνει: «Δεν οδηγούμαι, ηγούμαι». «Χτυπήσαμε» το ίδιο μαζί με τον αδελφό μου.

Όταν κοιμάσαι ονειρεύεσαι μετάλλια;
Όχι μετάλλια. Αγώνες, ναι. Και πάντα ονειρεύομαι να έρχομαι πρώτος, να είμαι ο νικητής.

Έχει σημασία για σένα να είσαι ο νικητής;
Ναι! Θέλω να βελτιώνω τους χρόνους μου, να ξεπερνώ τον εαυτό μου, αλλά όταν είμαι μέσα σε έναν αγώνα ο στόχος μου είναι ένας: Να μην είμαι δεύτερος. Δεν δέχομαι να με ξεπεράσει ο δίπλα! Μπορεί να μην πετυχαίνει πάντα, μπορεί να μην είμαι στη μέρα μου, μπορεί ο άλλος να είναι πιο γρήγορος, αλλά αυτό σκέφτομαι. Αυτό θέλω.

Τι χρώμα θα είχε το νερό, αν δεν ήταν άχρωμο;
…Κόκκινο.

Γιατί κόκκινο;
Γιατί είναι ένα χρώμα που έχει πάθος, που έχει χαρά!

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *