Οι πρωταθλητές: Ομάδα Πόλο Ανδρών Μέσα Γειτονιάς  

Οι πρωταθλητές: Ομάδα Πόλο Ανδρών Μέσα Γειτονιάς  

Οι πρωταθλητές: Ομάδα Πόλο Ανδρών Μέσα Γειτονιάς   
Φωτογραφία: ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

Το «Down Town» βρέθηκε στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο Λεμεσού, τη μέρα κατάκτησης του δεύτερου συνεχόμενου πρωταθλήματος στην υδατοσφαίριση ανδρών από την ομάδα της Μέσα Γειτονιάς, και κατέγραψε εικόνες, γεγονότα, συναισθήματα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

Μοιάζει σαν όλα τα μικρά «θαύματα»: Μια ομάδα που δεν ανήκει στις (λεγόμενες) κυπριακές «ελίτ» καταφέρνει -για δεύτερη μάλιστα συνεχόμενη χρονιά- να κατακτήσει το πρωτάθλημα πόλο στους άνδρες και να μεταβάλει πολλά από τα «δεδομένα» που αφορούν στον αθλητισμό -σε κάτι που να προσομοιάζει περισσότερο σε «ιδεώδες»- παραπέμποντας, ενδεχομένως, στα αρχέγονα ποιήματα της Νέας Αθηναϊκής Σχολής και του Κωστή Παλαμά – όχι, δεν χρειάζονται (τελικά) οι μεγάλοι οικονομικοί πόροι για τη νίκη αν ενδυναμώνεται, κάθε χρονιά, η πίστη στην ομαδικότητα, στην καθημερινή δουλειά, στη θέληση, στο πάθος. Αλλά και στη φιλία μεταξύ των παικτών – φαινόταν, άλλωστε, από τις πρώτες μας λήψεις, εκείνο το κυριακάτικο μεσημέρι στη Λεμεσό, το «δέσιμο», το νοιάξιμο, αυτή η απροσδιόριστη μεταβλητή που δεν «διδάσκεται» ούτε «μαθαίνεται» μέσα σε μία μεγάλη πισίνα αφού είναι κάτι, περισσότερο, εσωτερικό. Είναι, όμως, εκείνο που διαφοροποιεί ομάδες, όπως αυτή της Μέσα Γειτονιάς, από τους καθαρόαιμους «επαγγελματίες».

Ο προπονητής της ομάδας, Κώστας Αντωνίου -αν και αποστρέφεται τα «βαρύγδουπα» που του αναφέρω για την διπλή σημαντικότητα της φετινής νίκης- είναι ο άνθρωπος εκείνος που, όχι μόνο με τις γνώσεις του, αλλά κυρίως με τη διαχείριση πολλών και διαφορετικών χαρακτήρων, νέων κυρίως παιδιών, αυτών που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» της ομάδας, κατάφερε, από την αρχή της δημιουργίας της, το 2008, να γίνεται ο φορέας των ζωντανών, σπάνιων παραδειγμάτων, όταν οι «μικροί» υπερνικούσαν τους «μεγάλους», έχοντας την πεποίθηση πως τα «θηρία» είναι -πρωτίστως- ζήτημα προσωπικοτήτων.

«Υπήρξα αθλητής κολύμβησης από το 1981 και από το 1983 συμμετείχα για πρώτη φορά σε παγκύπριους αγώνες», μου λέει καθισμένος σε έναν από τους βατήρες του Ολυμπιακού Κολυμβητηρίου Λεμεσού, λίγα λεπτά μετά την κατάκτηση -και τυπικά- του φετινού πρωταθλήματος, ευτυχισμένος για την εδραίωση της ομάδας του. «Όταν επέστρεψα από τις σπουδές μου, από το Πολυτεχνείο Βουκουρεστίου όπου σπούδαζα, ήταν δύσκολο να συνεχίσω στην αγωνιστική δράση κι έτσι, το 2000, μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω ως πολίστας στον “Ναυτικό Όμιλο Αμμοχώστου” – τότε, περίπου, που ξεκινούσε και επίσημα το πόλο στην Κύπρο. Από τον πρώτο καιρό αγάπησα το άθλημα! Συνδύαζε όλα εκείνα τα στοιχεία που έβρισκα συναρπαστικά: Τη δύναμη, την ταχύτητα, την αντοχή, τον ανταγωνισμό, την επαφή με τους συμπαίκτες, την πειθαρχία. Αυτά προσπαθώ να εμφυσήσω και στους σημερινούς αθλητές μας!».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

«Ο Όμιλος ξεκίνησε το 2008 – ουσιαστικά από το μηδέν! Ήταν μία πρωτοβουλία του τότε δημοτικού συμβούλου, μετέπειτα πρώτου εφόρου της ομάδας, Στέλιου Στυλιανού, και του δημάρχου Χρήστου Μέση. Έτσι, δημιουργήθηκε το τμήμα υδατοσφαίρισης του “Ναυτικού Ομίλου Μέσα Γειτονιάς”», μου εξηγεί ο Λουκάς Χριστοδούλου, έφορος της ομάδας. «Τότε, το τμήμα υδατοσφαίρισης αποτελείτο από 11 παίκτες, νεαρά παιδιά, οι οποίοι ήταν “αναγκασμένοι” να παίζουν και στις τρεις κατηγορίες: Των παίδων, των νέων και των ανδρών». «Τα πρώτα δύο-τρία χρόνια ήταν πολύ δύσκολα!», συνεχίζει ο «εμπνευστής» δημιουργίας της ομάδας, Στέλιος Στυλιανού. «Σκεφτείτε πως τότε δεν μας παραχωρούσαν καν χώρο τα κολυμβητήρια για να προπονηθούν οι αθλητές μας. Έτσι, ο πρώτος χώρος προπόνησης των υδατοσφαιριστών μας ήταν το “Κολυμβητήριο Χριστοφή” στη Μέσα Γειτονιά – μία πισίνα 18 X 10!».

«Θεωρώ πως το πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας μας, πέρσι, ήρθε φυσιολογικά, ύστερα από τόσα χρόνια δουλειάς και εμπειριών», αναφέρει ο προπονητής της ομάδας, Κώστας Αντωνίου. «Η φετινή χρονιά, όμως, ήταν ιδιαίτερη, γιατί “χάσαμε” από την αρχική μας ομάδα 7-8 άτομα, λόγω των σπουδών τους. Έτσι, όλοι περίμεναν πως η ομάδα της Μέσα Γειτονιάς, θα ήταν φέτος λιγότερο δυνατή – αλλά δεν συνέβη αυτό», μου λέει καθώς μου απαριθμεί και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν: «Πιστεύω πως η ομάδα της Μέσα Γειτονιάς είναι η πιο αδικημένη σε σχέση με τις υπόλοιπες, αφού προπονείται σε ένα κολυμβητήριο 25 μέτρων, μόνο μιάμιση ώρα, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κάποιος πως μέσα σε εκείνο το χρονικό διάστημα που μας δίδεται εμείς προπονούμε όλες τις ομάδες μας – μίνι παίδες, παίδες, έφηβους, άνδρες. Δυστυχώς, υπάρχουν κεκτημένα και κάποιοι δεν θέλουν να τα αφήσουν. Όμως, η δουλειά που κάνουμε είναι σοβαρή και έτσι καταφέρνουμε να βρισκόμαστε σε όλες τις κατηγορίες – και μάλιστα πολύ ανταγωνιστικά!», καταλήγει.

«Τι είναι, λοιπόν, αυτό που διαφοροποιεί την ομάδα της Μέσα Γειτονιάς από άλλα -ιστορικά, ενδεχομένως- σωματεία της Κύπρου;», ρωτάω τον Λουκά Χριστοδούλου. «Σκληρή προπόνηση, πειθαρχία και συνεχής επιμόρφωση των παικτών. Επίσης, τα παιδιά της Μέσα Γειτονιάς, ακριβώς επειδή δεν προέρχονται από τα λεγόμενα “μεγάλα σαλόνια”, έχουν ένα παραπάνω πάθος ώστε να αποδείξουν πως αξίζουν να είναι νικητές!», μου αναφέρει.

Αναρωτιέμαι, επίσης, αν πιστεύει πως υπάρχει μέλλον στο άθλημα. Δεν το σκέφτεται καθόλου: «Φυσικά! Το προσπαθούμε πολύ! Η ομάδα, όπως έχετε καταλάβει, εδώ και 10 χρόνια που υπάρχει, ουσιαστικά αυτοσυντηρείται. Κανείς δεν μας στηρίζει – όλα προέρχονται από πόρους υποστηρικτών της ομάδας, από τους γονείς των παικτών, από φίλους του σωματείου. Επίσης, σε αντίθεση με ό,τι ίσως να συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, οι αθλητές μας βιοπορίζονται από άλλες δουλειές και δεν είναι η κύρια δουλειά τους η υδατοσφαίριση για τα προς το ζην: Άλλος είναι λογιστής, άλλος μάγειρας, άλλος εκτελωνιστής, ενώ υπάρχουν και πολλοί μαθητές, στρατιώτες, φοιτητές. Κι όλο αυτό χρειάζεται συντονισμό!». «Γίνονται πολλές θυσίες για το άθλημα», συμπληρώνει ο Στέλιος Στυλιανού. «Όχι μόνο θεωρούμε, όμως, πως θα έχει μέλλον το άθλημα της υδατοσφαίρισης στην Κύπρο, αλλά θα αναβαθμίζεται συνεχώς!», καταλήγει.

 

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Συναντώ τους πρωταθλητές στη μικρότερη πισίνα του Ολυμπιακού Κολυμβητήριο Λεμεσού, δίπλα από το Δασούδι, φορώντας τα μαγιό με το έμβλημα της ομάδας της Μέσα Γειτονιάς κι έχοντας στο κεφάλι τους τα χαρακτηριστικά σκουφάκια στα οποία αναγράφονται τα ξεχωριστά νούμερα των θέσεών τους – χαρούμενοι πια για την κατάκτηση και του φετινού πρωταθλήματος αφού, όπως μου εξηγεί ο αρχηγός της ομάδας, Θεόδωρος Νετέλτσιεφ: «Αυτό που συνέβη ήταν αποτέλεσμα πολλής δουλειάς και θυσιών από όλους εμάς, ειδικότερα όμως από την “ψυχή” της ομάδας μας, τον προπονητή μας, Κώστα Αντωνίου». Όπως οι περισσότεροι συναθλητές του, έτσι κι εκείνος ξεκίνησε από την κολύμβηση, αλλά στη συνέχεια «ανακάλυψε» την υδατοσφαίριση αφού την βρήκε πιο συναρπαστική – αναζητώντας περισσότερη δράση, ένταση, περισσότερη αδρεναλίνη και ενεργή δραστηριότητα. «Πιο πολύ ευχαριστιόμουν μια προπόνηση με τους συναθλητές μου, παρά μια άσκοπη βόλτα για καφέ στον μόλο της Λεμεσού – στον αθλητισμό έβρισκα το νόημα! Κι ας είχε κόπο, τρέξιμο, ελάχιστες ελεύθερες μέρες και πολλή -πάρα πολλή!- δουλειά», μου λέει. Τον ρωτάω για την «ευθύνη» που ενδεχομένως έχει ως αρχηγός: «Ο “αρχηγός” δεν είναι ο καλύτερος παίκτης. Είναι εκείνος που με τον χαρακτήρα και τις ενέργειές του έχει την ευθύνη τού να έχει δεμένη την ομάδα. Στη “Μέσα Γειτονιά” ήμασταν ένα, κανείς μόνος του!», μου διευκρινίζει.

Ο Διαμαντής Μονιούδης, ο μεγαλύτερος ηλικιακά αθλητής της ομάδας, είναι 38 ετών, αγωνίζεται στη θέση του φουνταριστού και εργάζεται ως εκτελωνιστής σε δικό του γραφείο. «Όταν αγαπάς τον αθλητισμό γενικότερα, πάντα θα βρίσκεις χρόνο ώστε να κάνεις το χόμπι σου και να ξεφεύγεις, να καθαρίζει το μυαλό σου. Έτσι, όχι μόνο δεν είναι δύσκολος ο συνδυασμός με την εργασία, τα μαθήματα ή οτιδήποτε άλλο κάνει κάποιος αθλητής, αλλά θα έλεγα ότι είναι αναγκαίος για την προσωπικότητα και την περαιτέρω ολοκλήρωσή του», μου αναφέρει.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον 26χρονο Ορέστη Σαλάχα, που αγωνίζεται στη θέση του περιφερειακού, είναι παράλληλα και προπονητής στον «Αθλητικό Ναυτικό Όμιλο Γλυφάδας», στην Ελλάδα, ενώ ξεκίνησε το πόλο από πολύ μικρός, σε μια από τις καλύτερες ακαδημίες της Ελλάδας, τη «Βουλιαγμένη». «Κάθε κούπα είναι σημαντική, αλλά πέρσι χάρηκα διαφορετικά την κατάκτηση του πρωταθλήματος απ’ ό,τι φέτος. Ίσως επειδή καταφέραμε και παραμείναμε στην κορυφή!», μου λέει βουτώντας στο νερό.

Κοιτώντας τον 25χρονο Alexandru Trusico, ο οποίος κατάγεται από τη Μολδαβία αλλά μένει μόνιμα στην Κύπρο τα τελευταία τρία χρόνια, του λέω πως μοιάζει πολύ με μοντέλο ιλουστρασιόν περιοδικών – ό,τι πιο συνηθισμένο με αθλητές του πόλο, κυρίως ευρωπαϊκών χωρών. Γελάει. «Είμαι αθλητής του πόλο από τα οκτώ μου χρόνια και έχω αγωνιστεί μέχρι σήμερα στην Εθνική ομάδα πόλο της Μολδαβίας, αλλά και σε ομάδες της Ρουμανίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας. Θεωρώ πως το πόλο στην Κύπρο θα έχει μέλλον – ειδικά αν δει κάποιος το πάθος των συναθλητών μου, δεν έχουν κάτι να ζηλέψουν από υδατοσφαιριστές άλλων χωρών!», μου λέει. Τον ρωτάω τι σημαίνει το μεγάλο τατουάζ στο αριστερό του χέρι. «Τη δυναμικότητα που απαιτείται και στο πόλο. Το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς και αφορά τους νικητές!», μου εξηγεί χαμογελώντας.

Ο Κωνσταντίνος Χαραλάμπους, που αγωνίζεται στη θέση του φουνταριστού, είναι μόλις 16 χρόνων – ο μικρότερος αθλητής της ομάδας ανδρών Μέσα Γειτονιάς. «Είναι αρκετά δύσκολο όλο αυτό που κάνω, γιατί πρέπει να συνδυάζω τις ώρες του σχολείου και των φροντιστηρίων μου με το πόλο. Αλλά πάντα προσπαθώ να βρίσκω μια λύση», μου λέει. Το ίδιο συμβαίνει και με τον 17χρονο -επίσης μαθητή- Νικόλα Ιωάννου: «Δεν είναι εύκολο να συνδυάζω τα μαθήματά μου με το άθλημα. Αυτό απαιτεί σωστό προγραμματισμό και σίγουρα λιγότερες βραδινές εξόδους, σε σχέση με τους συμμαθητές μου», μου εξηγεί. «Ειδικά τώρα που κι εγώ είμαι τελειόφοιτος, οι απαιτήσεις είναι πολλές!», συμπληρώνει ο 18χρονος Νικήτας Γεωργίου. «Αλλά αξίζει να κάνεις θυσίες για τα πράγματα που αγαπάς! Και η φετινή κατάκτηση του πρωταθλήματος σημαίνει πολλά, γιατί αποδείξαμε, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, τις ικανότητές μας στο κυπριακό πρωτάθλημα». «Σε πιο μικρή ηλικία προσπάθησα να ασχοληθώ με διαφορά αθλήματα, όπως το καράτε και το τένις, αλλά λόγω του ότι ήταν ατομικά δεν μου κράτησαν το ενδιαφέρον, σε αντίθεση με το πόλο το οποίο ενισχύει την ομαδικότητα, την επικοινωνία και τη συνεργασία με τους υπόλοιπους συμπαίκτες μου», θα μου πει και ο 17χρονος μαθητής Μόδεστος Δημοσθένους.

Το εντυπωσιακό είναι πως και ο τερματοφύλακας της ομάδας, Κωνσταντίνος Κονναρής -εκείνος που φοράει κόκκινο σκουφάκι για να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους- είναι επίσης μαθητής, μόλις 18 χρόνων. «Το πόλο με βοήθησε στη σωστή και υγιή αξιοποίηση του ελεύθερου μου χρόνου», μου λέει. «Το κυριότερο, όμως, αφορά στις φιλίες που δημιούργησα μέσα σ’ αυτό, στην παρέα που κάνουμε μεταξύ μας. Σκεφτείτε πως ανυπομονώ να έρθω στις προπονήσεις!», μου αναφέρει.

Ο 21χρονος φοιτητής Αλέξανδρος Ιωάννου από μικρός θυμάται να έχει ξεχωριστή αγάπη στον αθλητισμό – από τα έξι του χρόνια που ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση μέχρι τα 11 του που ασχολήθηκε με το kanoe kayak πέρασε από πολλά αθλήματα. «Στα 12 μου ανακάλυψα την αγάπη μου για την υδατοσφαίριση – βρίσκεσαι μέσα στο νερό, έχεις επαφή με τον αντίπαλο και κρατάς μια μπάλα για την οποία χρειάζεται μυαλό για να τη μετατοπίσεις από παίκτη σε παίκτη, μέχρι να καταφέρεις να τη βάλεις στο τέρμα. Η υδατοσφαίριση για εμένα είναι πολλά: Δεν θα ήμουν το ίδιο άτομο που είμαι τώρα και δεν θα γνώριζα τα ξεχωριστά άτομα που έχω δίπλα μου αν δεν ασχολιόμουν με το πόλο», μου εξηγεί.

«Το πόλο συνέβαλε στο να έχω μια υγιή ζωή, να αναπτύξω το σώμα μου, ενώ μου έδωσε και την ευκαιρία να γνωρίσω καινούριους φίλους. Παράλληλα με βοήθησε σε θέματα πειθαρχίας και σεβασμού», συμπληρώνει ο 18χρονος Νεόφυτος Παναγιώτου. Σε αυτό συμφωνεί και ο -επίσης 18χρονος- Αντρέας Κωνσταντίνου, ο οποίος υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία: «Αυτό που κάνει ξεχωριστό το πόλο από άλλα αθλήματα είναι η αδρεναλίνη που αισθάνεσαι τη στιγμή του αγώνα, η οποία συνδυάζεται με τον ενθουσιασμό και την ομαδικότητα. Αυτό σε κάνει να συνεχίζεις να κολυμπάς, χωρίς να σκέφτεσαι ούτε δευτερόλεπτο την κούραση!». «Πιστεύω πως το πόλο είναι ένα από τα δυσκολότερα αθλήματα, διότι χρειάζεται να έχεις αντοχή, δύναμη και ταχύτητα. Επιπλέον, είναι δύσκολο διότι ο διαιτητής είναι έξω από το νερό και δεν μπορεί να δει κάποια πράγματα που γίνονται μέσα σ’ αυτό», μου αναφέρει ο 17χρονος μαθητής του Λυκείου Κολοσσίου, Αντρέας Στυλιανού, χαμογελώντας σε σχέση με τον «μύθο» που λέει πως κάτω από την επιφάνεια του νερού στο άθλημα του πόλο γίνεται ένας μικρός «πόλεμος» – αλλά, κι αν συμβαίνει αυτό, η ομάδα της Μέσα Γειτονιάς απέδειξε, για άλλη μια χρονιά, πως μπορεί να υπερνικήσει με «πολεμοφόδιά» της όσα άλλες ομάδες θα θεωρούσαν ίσως «δεδομένα» και αυτονόητα.

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 600

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *