Όναρ στις καρδιές

Όναρ στις καρδιές

Γιατί καμιά φορά δικαιούμαστε ένα όνειρο

«Κι όλοι αυτοί που είπαν πως τέλειωσε η γενιά σου, μικρές νεράιδες που έκλεψαν, που πήραν τη χαρά σου»… ναι. Μελωδίες, φωνές, λόγια, λέξεις, μουσικές σιωπές, απουσίες, ερχομοί γεμάτοι νέα τραγούδια. Μιλάω με τον Βασίλη από τους Όναρ. Σκέφτομαι όλο αυτό που πέρασε το ελληνικό τραγούδι τις τελευταίες δεκαετίες. Απ’ την απενοχοποίηση του ρεμπέτικου, τον κολασμό του σκυλάδικου, την παντοκρατορία χωρίς την αθωότητα και την τιμιότητα της εθνικής, στις μεγάλες πίστες, τη μνήμη των αγίων πια συνθετών μας, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, του Σαββόπουλου, του Λοΐζου. Μορφών για εικονοστάσια, που μας βάφτισαν στην ωραιότητα πριν πεταχτούμε στην αγριάδα του «πειραγμένου» ήχου, της ξεβρακωσιάς με σοβαροφάνεια, της κάθε ντίβας, αρσενικής – θηλυκής, με προθέσεις Κάλλας και εμφάνιση στριπτιζούς χωρίς τιμιότητα στόχου.
Μιλάω με τους Όναρ και σκέφτομαι στίχους βάλσαμο και μουσικές επούλωσης ψυχών. Σκέφτομαι τη χαμένη ωραιότητα, που κανονικά αφοπλίζει κακίες, οπλίζει με αντοχές, καθαρίζει εσωτερικά τοπία. Και κολλάει η ωραιότητα. Ομορφαίνει το μέσα μας. Γίνεται επιδημία και μετρά πανδημία. Κι όμως φροντίζει το μουσικό μας έλος, ο βαλτότοπος της επίδειξης των πρώτων τραπεζιών πίστας, με τα σπασμένα έπιπλα, τα ξηλωμένα μαξιλάρια, τα βουνά από άοσμα γαρύφαλλα, τις νοικιασμένες αγαπητικιές, να μας εμβολιάζει ενάντια στην ωραιότητα. Στη σωτηρία της μουσικής. Εκείνου του πρώτου ήχου ανθρώπων, της πρώτης μας έκφρασης. Γιατί πρώτα τραγουδήσαμε και μετά μιλήσαμε οι άνθρωποι.

Παρηγοριά, ερωτική έκφραση και κάλεσμα, παράπονο, θρήνος για τους θανάτους μας, εμψύχωση για πόλεμο, έπος για να θυμόμαστε ήρωες, για αποχωρισμούς, ξενιτιές, απογοητεύσεις, συννεφιασμένες Κυριακές και ματωμένες Δευτέρες, για τη σπουδαία ποίησή μας, για τους αγώνες των ανθρώπων, τις φτωχογειτονιές, τα σπίτια με τα μωσαϊκά, τους χορούς μας και τα εφηβικά πάρτι, τις καψούρες –ναι, και πώς αλλιώς;– και τις παλιές αγάπες, τις γενιές και τις ήττες ή τους –σπάνιους– θριάμβους και τόσα άλλα, που θα πιάνανε σελίδες επί σελίδων για να τα απαριθμήσουμε, να τα ανακαλέσουμε…

Όλα αυτά έρχονται απάνω μου σαν θλιμμένο χαμόγελο, απ’ τη συνάντηση με τον Λευτέρη, που επιμένει στη χαμένη μας ωραιότητα σαν ένα όναρ, πραγματικά, σε ύπνο καλοκαιρινό πλάι σε θάλασσα, να σε δροσίζει αεράκι το μεσημέρι. Με χαρά μου λέει πως έρχονται στο νησί. «Η Κύπρος στις καρδιές μας», «το Όναρ της Κύπρου» μου λέει ανάμεσα στα άλλα, για τη χαρά αυτών των συναντήσεων που έχει, σαν ερωτικό ραντεβού, θα ‘λεγες. «Πού θα πάτε;», ρωτάω, για να ακούσω τις πόλεις της ομορφιάς, νυν και αεί. Λάρνακα, Πέμπτη 9 του μήνα, Άβαλον. Παρασκευή 10, Λευκωσία, Εξάντας. Σάββατο 11, Λεμεσό, Βινίλιο.

Δεν προλαβαίνω τη στήλη, σκέφτομαι. Ούτε είναι και τέτοιου ύφους η στήλη, αλλά τι σημασία έχει; Θέλω να τους παινέψω. Να πω πως υπάρχει και αυτό, ακόμα. Και αντιστέκεται. Το τραγούδι της ωραιότητας. Οι καλλιτέχνες που διαλέγουν κοινό να τους μοιάζει και δεν εκχωρούνται, δεν ενοικιάζονται, δεν οπισθοχωρούν… Είναι πια κάτι σαν ασκητές σε κόσμο όλο φασαρία και χάσιμο. Δεν περνάνε απ’ το ταμείο των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών του. Για το ελληνικό τραγούδι που επιμένει. Τον Νταλάρα, τον Περίδη, τον Πλιάτσικα, τη Χαρούλα μας, τη Βιτάλη, τις Μελίνες, τον Δεληβοριά… τους Όναρ.

Γιατί όσο κι αν η μόλυνση της ευκολίας των συνδυασμών σε κομπιούτερ και οι κονσέρβες των στίχων σουξέ επιβάλλονται, άλλο τόσο η απλότητα, η ειλικρίνεια, το ένθεο ταλέντο, θα μας κάνουν εμβόλια και θα τραγουδάμε … «κι όλοι αυτοί που είπαν πως τέλειωσε η γενιά σου, μικρές νεράιδες που έκλεψαν, που πήραν τη χαρά σου»… ναι.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *