ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

BEAUTY

NEWSΠαγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Το προφίλ της Κύπριας και αγώνες για τα...

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Το προφίλ της Κύπριας και αγώνες για τα αυτονόητα

ΓΥΝΑΙΚΑ 2021

Εργάζεται αλλά πληρώνεται λιγότερο και έχει ελάχιστες πιθανότητες ανέλιξης. Είναι εκτεθειμένη στην σεξουαλική παρενόχληση, την ενδοοικογενειακή βία, τον βιασμό και τον καθημερινό σεξισμό. Είναι φορτωμένη σχεδόν εξολοκλήρου τις ευθύνες του σπιτιού και των παιδιών και η φωνή της δεν ακούγεται στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Μεγαλώνει με στερεότυπα για το πώς να ντυθεί, πώς να φερθεί και πώς να ζήσει. Αυτό είναι το προφίλ της Κύπριας γυναίκας. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών, ρίχνουμε το φως στα καυτά ζητήματα (αν)ισότητας.

Από την Τώνια Σταυρινού

Αν διαβάσουμε τα σχόλια στα social media κάτω από περιστατικά βιασμών, αν ακούσουμε τη γλώσσα που έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς πολιτικοί άντρες για τις γυναίκες, αν  θυμηθούμε περιστατικά στη βουλή και στο διπλανό μας γραφείο, αν φέρουμε στο νου πώς κατανέμονται οι ρόλοι στο κυριακάτικο τραπέζι, αν δούμε τα συνθήματα στους τοίχους κι ακούσουμε τους εαυτούς μας πώς χαρακτηρίζουμε ένα κορίτσι που διεκδικεί και πόσο επιεικείς είμαστε με το αγόρι, τότε θα διαπιστώσουμε ότι ο σεξισμός είναι παντού γύρω μας. Εκτός από την κοινωνία όμως, οι διακρίσεις αποτυπώνονται και στις νομοθεσίες μας, την εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης και προπαντός στα σπίτια μας.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΣ

* Όταν σχολάσει από τη δουλειά της κάθε μέρα προσφέρει το 81,3% του χρόνου της στη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών και των ηλικιωμένων.

* Αμείβεται 16% λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους της για την ίδια ακριβώς εργασία. Έτσι από τις 3 Νοεμβρίου και μετά είναι σαν να συνεχίζει να εργάζεται χωρίς να αμείβεται.

* Παρόλο που υπερέχει σε πτυχία και μεταπτυχιακά σε σύγκριση με τους άντρες, όταν αποκτά οικογένεια πατάει χειρόφρενο στην επαγγελματικής της ανέλιξη. Οι ανύπαρκτες δομές συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες που κρατάνε τις Κύπριες μακριά από θέσεις εξουσίας.

* Μία στις τρεις Κύπριες έχουν υποστεί σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση σε κάποια φάση της ζωής τους. Ο αριθμός αφορά γυναίκες και κορίτσια άνω των 15 χρονών.

* Σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία δηλώνουν ότι βιώνουν 2 στις  10 γυναίκες. Παρόλο που το υπουργείο εργασίας έχει ειδικά κλιμάκια για διερεύνηση περιστατικών, το 80% επιλέγει να μην καταγγείλει.

* Η φωνή της απουσιάζει από όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων! Στα 20 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπήρξε ποτέ γυναίκα πρόεδρος, ενώ από τους 227 που διετέλεσαν υπουργοί, μόλις 11 ήταν γυναίκες. Ελάχιστες οι γυναίκες στη βουλή, την τοπική αυτοδιοίκηση, στα διοικητικά συμβούλια οργανισμών και τραπεζών.

ΒΙΑ

Το 33 % των γυναικών στην ΕΕ έχουν υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία! Αυτό σημαίνει ότι μία στις τρεις γυναίκες από την ηλικία των 15 ετών και άνω θα βιώσει στη ζωή της σωματική κακοποίηση.

ΕΞΟΥΣΙΑ

Στην Κύπρο το ποσοστό των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων κυμαίνονται από 0% έως 20%.

  • Στο υπουργικό συμβούλιο 17%
  • Στη βουλή 20%
  • Στα δημοτικά συμβούλια 15%
  • Στην Ευρωβουλή 0%
  • Στα διοικητικά συμβούλια μεγάλων εταιριών 8%
  • Στο διοικητικό συμβούλιο της Κεντρικής Τράπεζας 14%
  • Στο εκτελεστικό συμβούλιο της Κυπριακής Ολυμπιακής Επιτροπής 14%

ΣΟΦΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ

«Αισθάνομαι σαν να έφυγε ένα βάρος από επάνω μου που κουβάλαγα χρόνια», λέει σήμερα η Σοφία Μπεκατώρου, η χρυσή Ολυμπιονίκης της Ιστιοπλοΐας που τον Δεκέμβριο του 2020 κατήγγειλε δημόσια τον βιασμό της από τον αντιπρόεδρο της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Η αποκάλυψη οδήγησε σε μια σειρά από καταγγελίες αθλητριών που αποκάλυψαν βιασμούς και σεξουαλική παρενόχληση από προπονητές, παράγοντες και αθλίατρους. Το ελληνικό #MeToo οδήγησε σε ένα δεύτερο κύμα καταγγελιών από γυναίκες στο χώρο του θεάτρου, μεταφέρθηκε με καταγγελίες στην Κύπρο και η διερεύνηση των αποκαλύψεων βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. «Το θετικό είναι ότι όσο βλέπω να δημιουργούνται κοινωνικές αλλαγές και να αλλάζουν οι θεσμοί, μου δίνει περισσότερο κουράγιο», λέει η Μπεκατώρου. «Το #Metoo δεν είναι ένα κίνημα που αφορά τη δημοσιότητα σε μια έξαρση ψυχολογικής εκτόνωσης. Έχει να κάνει περισσότερο με την αναγκαιότητα να εκσυγχρονιστούν οι νόμοι και οι δομές που έχουμε στη χώρα μας, ώστε να συμβαδίζουμε με τις ανάγκες του 21ου αιώνα». Η γυναίκα που ανάγκασε την κοινωνία και την πολιτεία, να ακούσουν και να αντιδράσουν στην έμφυλη βία μίλησε στη συνέντευξή της για κάθε κορίτσι εκεί έξω: «Τα μικρά παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τα στερεότυπα. Μέσα από τη νοοτροπία που αναπτύσσεται, ακόμη και χωρίς να ακούν τους μεγαλύτερους να εκφράζονται, με μη λεκτικές συνήθειες, παρατηρούμε ότι η γυναίκα όλο και περισσότερο μαζεύεται και στο τέλος φτάνει να νιώθει ότι δεν είναι ικανή και δεν μπορεί να προχωρήσει. Πρέπει να αλλάξουμε αυτό το κατεστημένο, ο αθλητισμός μας δίνει την δύναμη να παλεύουμε ακόμα και όταν ο αγώνας είναι άνισος». 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ  ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Το «Σπίτι της Γυναίκας» λειτούργησε την 1η Δεκεμβρίου 2020 και μέσα στον πρώτο μήνα χειρίστηκε 32 περιπτώσεις βίας σε βάρος γυναικών. Το κέντρο λειτουργεί ως «one stop shop» με την έννοια ότι όλες οι υπηρεσίες βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη και το θύμα μπορεί να δώσει μαγνητοσκοπημένη κατάθεση στην Αστυνομία. Οι γυναίκες θύματα βίας, σωματικής ή σεξουαλικής, χωρίς καμία διάκριση, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστριών και προσφύγων, λαμβάνουν ιατρική, ψυχολογική, νομική, οικονομική στήριξη και προστασία.

Εκστρατεία: «Ισότητα των Φύλων, Μέχρι το 100»

Γνωρίζατε ότι με τους σημερινούς ρυθμούς προόδου στην Ευρώπη, η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα θα επιτευχθεί σε… 60 χρόνια; Γνωρίζατε ότι οι γυναίκες αμείβονται 16% λιγότερα από τους άντρες; Αυτό σημαίνει ότι 58 ημέρες κάθε χρόνο δουλεύουν αμισθί; Κάθε 32 λεπτά μία κλήση για βοήθεια από θύματα ενδοοικογενειακής βίας δέχεται η Γραμμή 1440; Μία εργαζόμενη γυναίκα περνάει το 85% του ελεύθερου της χρόνου στις δουλειές του σπιτιού και στη φροντίδα των εξαρτώμενων; Η Εκστρατεία «Ισότητα των Φύλων, Μέχρι το 100» από το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS) φέρνει στο προσκήνιο τα δικαιώματα των γυναικών διεκδικώντας την ισότητα χωρίς εκπτώσεις. «Μέσα από την εκστρατεία «Μέχρι το 100», το MIGS μας καλεί να σκεφτούμε το θέμα της ισότητας των φύλων και τα δικαιώματα των γυναικών, υπό το πρίσμα της αναζήτησης λύσεων για τα τεράστια πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που έφεραν οι συνέπειες της πανδημίας. Διεκδικώντας την εκπροσώπηση του 100% του ανθρώπινου δυναμικού στα κέντρα λήψης αποφάσεων, καλούμαστε να αναλογιστούμε πώς θα ήταν η δημοκρατία αν επιλέγαμε ηγέτες και ηγέτιδες για να στελεχώσουν τους σημαντικότερους τομείς της ζωής μας, χωρίς να αποκλείουμε το 50% του πληθυσμού με βάση το φύλο του».

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΙ STEM

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι σε μια εποχή που τα πανεπιστήμια είναι γεμάτα κορίτσια και αγόρια σε ίσους πάνω κάτω αριθμούς, έχουμε ξεπεράσει τα έμφυλα στερεότυπα. Δυστυχώς, όμως, αυτά αποδεικνύονται πανίσχυρα και καθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την ανέλιξη των γυναικών. Η επιστήμη, η τεχνολογία, η μηχανολογία και τα μαθηματικά (γνωστά με το ακρώνυμο STEM) είναι οι τομείς στους οποίους καταγράφεται η μεγαλύτερη ανισότητα των φύλων. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE)τα πράγματα αποτυπώνονται ξεκάθαρα στην αγορά εργασίας: οι γυναίκες που ακολουθούν επαγγέλματα STEM είναι μόλις 14%. Το ποσοστό των γυναικών αποφοίτων σε τομείς STEM κυμαίνεται από το 20% ως το 25% στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τα κορίτσια να εξακολουθούν να αποθαρρύνονται από τα κυρίαρχα πρότυπα και στερεότυπα. Αυτό θα επηρεάσει δραματικά το φύλο της ανεργίας στο μέλλον, καθώς αυτοί οι τομείς αναμένεται να απογειωθούν στα επόμενα χρόνια σε αντίθεση με τα επαγγέλματα -και τους μισθούς- στα παραδοσιακά «γυναικεία» επαγγέλματα. Η έλλειψη προτύπων είναι ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν τα κορίτσια σε νεαρές ηλικίες.

ΑΓΝΟΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ

Οι έφηβες και νεαρές γυναίκες είναι ελάχιστα ενημερωμένες για τη σεξουαλική και αναπαραγωγική τους υγείας. Δεν ξέρουν πώς να προφυλαχτούν αποτελεσματικά από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, δυσκολεύονται να θέσουν όρια στη σεξουαλική συμπεριφορά του συντρόφου τους με αποτέλεσμα να καταλήγουν συχνά σε ανεπιθύμητες σεξουαλικές συμπεριφορές αλλά και στον βιασμό. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης παραμένει μια πολύ σοβαρή έλλειψη στην κυπριακή εκπαίδευση με αποτέλεσμα τα παιδιά να πληρώνουν το κόστος ξεκινώντας τη σεξουαλική τους ζωή μέσα στην άγνοια, την παραπληροφόρηση και τους επικίνδυνους μύθους του διαδικτύου.

COVID ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η πανδημία επηρέασε διαφορετικά τα δύο φύλα στην Ευρώπη, εντείνοντας τις ανισότητες, αυξάνοντας την ενδοοικογενειακή βία και επηρεάζοντας περισσότερο τις θέσεις εργασίες των γυναικών. Σύμφωνα με τη νέα έκθεση του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας των Φύλων (EIGE):

  • Το πρώτο κύμα του ιού οδήγησε σε ένα μεγάλο κύμα ανεργίας. 2,2 εκατομμύρια γυναίκες και 2,6 εκατομμύρια άντρες έχασαν την εργασία τους αλλά η επιστροφή στην αγορά εργασίας από το καλοκαίρι δεν υπήρξε ίδια για τα δύο φύλα. Οι γυναίκες ξαναβρήκαν δουλειά μόνο στο μισό ποσοστό από τους άνεργους άντρες.
  • Οι γυναίκες κατά 45% και οι άντρες κατά 30% οδηγήθηκαν στην τηλεργασία. Οι συνέπειες όμως ήταν διαφορετικές με τις γυναίκες να φορτώνονται εκτός από τις ευθύνες της εργασίας και το μεγαλύτερο ποσοστό απλήρωτης εργασίας: φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών αλλά και την ευθύνη της τηλεκπαίδευση των παιδιών.
  • Η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας υπήρξε μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις στη ζωή των γυναικών με την πανδημία. Με τα lockdown σε όλη την Ευρώπη, οι Γραμμές στήριξης και τα καταφύγια για τα θύματα δέχθηκαν ένα κύμα έκκλησης για βοήθεια από γυναίκες που έμειναν κλεισμένες στο σπίτι με κακοποιητικούς άντρες.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΟΥ

«Η έμφυλη βία είναι στην καθημερινότητα μας.  Οι αριθμοί αυξάνονται συνεχώς και βλέπουμε τα θύματα να παίρνουν θάρρος και να σπάνε τη σιωπή τους για την σωματική, ψυχολογική, λεκτική ή σεξουαλική βία που βιώνουν.  Το έμφυλο στοιχείο στα θέματα βίας στην οικογένεια είναι έντονο αφού πέραν του 75% των θυμάτων είναι γυναίκες και κορίτσια. Το 2020 αυξήθηκαν οι καταγγελίες για περιστατικά βίας στην οικογένεια από 1288 το 2019, σε 1733. Τα αδικήματα αυτά έχουν το ψηλότερο σκοτεινό αριθμό εγκληματικότητας, αφού τα θύματα δεν καταγγέλλουν εύκολα, είτε λόγω φόβου για αντίποινα, εξευτελισμό, στιγματισμό, είτε λόγο ντροπής. Θεωρούμε ότι αυτές οι καταγγελίες είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου.  Στόχος όλων μας στην Αστυνομία Κύπρου είναι να σπάσουμε αυτό το παγόβουνο και να πάμε πιο βαθιά.  Έμπρακτα πλέον και αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες των θυμάτων, έχουμε επενδύσει στην εξειδίκευση των μελών που ασχολούνται με θέματα βίας στην οικογένεια και πλέον λειτουργούν Επαρχιακά Κλιμάκια Βίας στην Οικογένειας, τα οποία στελεχώνονται με έμπειρα και καταρτισμένα μέλη μας, ώστε η διερεύνηση αυτών των αδικημάτων να προσεγγίζεται με ευαισθησία και καταλληλόλητα. Ως γυναίκα, μητέρα και αστυνομικός κατανοώ την ανάγκη για στήριξη και ενθάρρυνση των θυμάτων βίας στην οικογένεια, ώστε να μπορέσουν να καταγγείλουν και να ξεφύγουν από το μαρτύριο που ζουν.  Είμαστε εδώ να σας ακούσουμε και να σας βοηθήσουμε να «αναπνεύσετε» ξανά.  Ζητώ να μας εμπιστευτείτε και εμείς συνοδοιπόροι σας, να βάλουμε ένα τέρμα στη βία»,

*Αστυνόμος Β – Εγκληματολόγος, Βοηθός Διευθύντρια Τμήματος Καταπολέμησης Εγκλήματος, Υποδιεύθυνση Προστασίας Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων

Αρχηγείο Αστυνομίας.

ΜΑΓΔΑΛΕΝΑ ΖΗΡΑ

«Αυτή τη στιγμή μιλάμε για το κίνημα #metoo στην Κύπρο. Είναι για εμάς στον χώρο των παραστατικών τεχνών μια αχτίδα φωτός. Αλλά με ενοχλεί η υποβάθμιση της έμφυλης διάστασης του θέματος στον δημόσιο λόγο, επειδή κάποιοι high-profile θύτες κακοποιούσαν άντρες. Η σεξουαλική παρενόχληση δεν εμφανίζεται στο κενό: οι θύτες είναι άντρες με εξουσία, τα θύματα είναι κυρίως γυναίκες. Επίσης, διευκολύνεται από την κουλτούρα σεξισμού και διακρίσεων που επηρεάζουν την ζωή και την επαγγελματική πορεία μιας γυναίκας, όπως η μισθολογική ανισότητα, η μη εκπροσώπηση στις θέσεις με εξουσία, ο αποκλεισμός, η προκατάληψη κι ένα σωρό καθημερινοί εξευτελισμοί που υφίστανται οι γυναίκες λόγω του φύλου τους. Στον χώρο του θεάτρου πάει χέρι-χέρι με την επιλογή ρεπερτορίου, την επαγγελματική ιεραρχία, τα πατριαρχικά πρότυπα στην κυρίαρχη αφήγηση. Η παράλληλη συζήτηση που γίνεται για το bullying στον ίδιο χώρο έχει κι αυτή έμφυλη διάσταση, γιατί σχετίζεται με φαλλοκρατικές αντιλήψεις για το τι είναι καλός ηγέτης και μεγάλος καλλιτέχνης: αυτός που δικαιούται να χρησιμοποιεί ως τακτικές τη βία, τον εκφοβισμό, την απόλυτη κυριαρχία. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους γιατί η πατριαρχία τόσους αιώνες ελέγχει την αφήγηση, έτσι οι απολογητές της έχουν γίνει ξεφτέρια. Από το «κυνήγι μαγισσών» μέχρι το «η σεξουαλική παρενόχληση δεν διαχωρίζει ανάμεσα στα φύλα», με κάθε hashtag και κάθε headline που διαγράφει τη γυναικεία εμπειρία, η ιστορία γράφεται από τους ισχυρούς.

*Σκηνοθέτιδα

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

«Οι ανισότητες σε βάρος γυναικών στον αθλητισμό είναι πρόβλημα που απορρέει από τον ανδροκρατούμενο χαρακτήρα του χώρου και την πατριαρχική κουλτούρα που κυριαρχεί στις στάσεις και συμπεριφορές των ανθρώπων του. Ενώ παρατηρείται κάποια βελτίωση στη γεφύρωση του χάσματος των ανισοτήτων, ακόμη και σήμερα, οι αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και τον αθλητισμό εξακολουθούν να υφίστανται. Αντιλήψεις, όπως η περιορισμένη φυσική ικανότητα των γυναικών, η άποψη ότι είναι καλύτερα τα κορίτσια να συμμετέχουν σε «γυναικεία» αθλήματα, καθώς και περιορισμένες ερμηνείες για την έννοια της «θηλυκότητας» και της «αρρενωπότητας» στον αθλητισμό. Ως συνέπεια αυτών των αντιλήψεων η συμμετοχή των γυναικών, κυρίως στον επαγγελματικό αθλητισμό, είναι μειωμένη. Το ίδιο παρατηρείται σε ρόλους προπονητριών με επακόλουθο την απουσία συμμετοχής γυναικών σε κέντρα λήψεως αποφάσεων. Δυσανάλογη είναι η προβολή γυναικείων πρωταθλημάτων στα ΜΜΕ καθώς και η παρουσία γυναικών δημοσιογράφων σε αγώνες. Τα στερεότυπα και οι ανισότητες οδηγούν και στην έμφυλη βία στον αθλητισμό. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν πως οι γυναίκες είναι αυτές που περισσότερο δέχονται βία εξαιτίας και του φύλου τους. Στην Κύπρο οι πρόσφατες καταγγελίες κατά παραγόντων και προπονητών από αθλήτριες για σεξουαλική βία, τα ζητήματα άνισης μεταχείρισης ως προς τον εξοπλισμό και τα επιδόματα, που έχουν δημόσια αναδείξει παίκτριες της γυναικείας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Κύπρου, αποδεικνύουν ότι για να υπάρξει ισότητα και δικαιοσύνη χρειάζεται πολιτική βούληση για εφαρμογή σφαιρικών θεσμικών παρεμβάσεων και στον αθλητισμό, γνώση και εκπαίδευση».

* MA, PhD, Μέλος της ομάδας Ευρωπαίων Εμπειρογνωμόνων για τη Σεξουαλική Βία στον Αθλητισμό του Συμβουλίου της Ευρώπης

ΡΙΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ

«Η εμπορία προσώπων στην Κύπρο δεν έχει παύσει ποτέ να αναπτύσσεται. Τα θύματα προέρχονται κυρίως από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, το Βιετνάμ, αλλά πλέον κι από την Κύπρο. Είναι οι κόρες και τα παιδιά κάποιων από εμάς. Η πλειονότητα των θυμάτων εμπορίας προσώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά και για οικιακή δουλεία είναι γυναίκες. Οι διακινητές προσελκύουν θύματα που βρίσκονται σε ευάλωτη θέση αλλά ακόμα και άτομα που απλώς αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Τα αποτελέσματα της εκμετάλλευσης στα θύματα είναι καταστροφικά, κυρίως στη ψυχική τους υγεία. Οι κοινωνίες που συντηρούν ή κρύβουν αυτά τα φαινόμενα νοσούν. Οι διακινητές σήμερα έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που έχουν επιβληθεί στη ζωή μας «στην εποχή του κορωνοϊού». Δηλαδή χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για τη στρατολόγηση, διαφήμιση και έλεγχο των θυμάτων. Οι διακινητές πετυχαίνουν ανωνυμία  μέσω του διαδικτύου και ο εντοπισμός τους είναι πολύ δύσκολος. Οι πελάτες λαμβάνουν τις υπηρεσίες που επιθυμούν ανώνυμα και πληρώνουν στην άνεση του σπιτιού τους. Υπάρχει ακόμη και η υπηρεσία της προβολής αυτούσιων ερωτικών πράξεων τις οποίες οι πελάτες μπορούν να παρακολουθούν από τα σπίτια τους. Φτάσαμε στην ώρα 0 για τη δράση μας. Όλα τα εργαλεία είναι στα χέρια μας για την καταπολέμηση του φαινομένου. Όποιος αγοράζει σεξουαλικές υπηρεσίες από θύμα, ανεξάρτητα αν γνωρίζει ότι είναι θύμα, είναι ποινικά υπεύθυνος. Λοιπόν, ας κάνουμε τη δουλειά μας. Το οφείλουμε στα θύματα».

* Διεθνής εμπειρογνόμωνας εμπορίας προσώπων

ΕΛΛΗ ΚΟΤΖΑΜΑΝΗ

Με βάση τον Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεντολογίας, ΜΜΕ και δημοσιογράφοι υιοθετούν, ως βασική, την αρχή της ισότητας. Κατοχυρωμένη ως θεωρία, πράξη ή και επιλογή, αυτή η αρχή επιβεβαιώνεται, αν και με εξαιρέσεις, όταν αναφερόμαστε στη γυναίκα ως εμφανιζόμενη ή προβαλλόμενη από τα ΜΜΕ, ως αναγνώστρια, τηλεθεάτρια ή ακροάτρια, ως διαφημιζόμενη ή καταναλωτή. Ειδικά την τελευταία δεκαετία, οι δημοσιογράφοι έχουν διανύσει μεγάλη απόσταση στην κατάκτηση του στόχου της ίσης αντιμετώπισης των φύλων. Και το αναγνωρίζουν φορείς που μελετούν ακόμα και τη γλώσσα στα ΜΜΕ, τα οποία πολεμούν τον γλωσσικό σεξισμό.

Παράλληλα αναγνωρίζεται ότι τα ΜΜΕ συμβάλλουν στην ευρύτερη κοινωνική προσπάθεια για πάταξη φαινομένων ανισότητας σε ευκαιρίες, σε συμμετοχή ή και μισθοδοσία, βίας εναντίον των γυναικών και σεξουαλικής παρενόχλησης.

Ωστόσο, σε επίπεδο ΜΜΕ, η εικόνα στην Κύπρο είναι πανομοιότυπη ή και χειρότερη από την εικόνα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

70% φοιτητών και αποφοίτων από δημοσιογραφικές σχολές είναι γυναίκες, όμως μόλις το 39% απορροφά η αγορά εργασίας, ενώ μόνο το 30% κατέχει διοικητικές θέσεις. Οι γυναίκες παραμένουν μειονότητα μεταξύ δημοσιογράφων και παρουσιαστών, ενώ αντιπροσωπεύουν μόλις το 20% εμπειρογνωμόνων και σχολιαστών για τους οποίους ακούμε ή διαβάζουμε στις ειδήσεις. Τα ΜΜΕ είναι, θεωρώ, καθρέφτης της κοινωνίας, και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τη στιγμή που θα έχουμε δικαίωμα στην επιλογή του καλύτερου στο χώρο, και όχι του ενός έναντι του άλλου λόγω φύλου.

*Δημοσιογράφος-Πρόεδρος Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας

ΣΧΕΤΙΚΑ

LIKE NEWS