Παύλος Κοντίδης: Ο άνθρωπος που ανέβασε την Κύπρο στην κορυφή σε μια σπάνια συνέντευξη

Παύλος Κοντίδης: Ο άνθρωπος που ανέβασε την Κύπρο στην κορυφή σε μια σπάνια συνέντευξη

Παύλος Κοντίδης: Ο άνθρωπος που ανέβασε την Κύπρο στην κορυφή σε μια σπάνια συνέντευξη
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής

Ο πρωταθλητισμός είναι μοναχικός, μπορεί να γίνει σκληρός, επίπονος. Λίγα πράγματα, όμως, σε  ανταμείβουν όσο το ανέβασμα σ’ ένα βάθρο. Ο Παύλος Κοντίδης, ο άνθρωπος που ανέβασε την Κύπρο στην πρώτη θέση της παγκόσμιας ιστιοπλοΐας στην κατηγορία του lazer, δίνει μια από τις σπάνιες προσωπικές συνεντεύξεις του και μιλάει για όλες τις στιγμές που στάθηκε κόντρα στον άνεμο, τη θάλασσα, τις παγίδες του ίδιου σου του μυαλού και τη δύναμη της αγάπης που σε κρατάει κάθε στιγμή από το μπράτσο.

Της Τώνιας Σταυρινού

Σεμνός. Είναι η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό σου μετά την πρώτη χειραψία. Πριν καν αρχίσει να μιλάει για όλες εκείνες τις ώρες στη θάλασσα, που κοιτάς μόνο μπροστά, στο τέρμα, με τ’ άλλα ιστιοφόρα γύρω σου να στοχεύουν στην ίδια κορυφή, η οποία όμως ανήκει μόνο στον καλύτερο. Έχει τον ίδιο προπονητή από τα 16 του, τότε που ξεκινούσε αυτό το μακρύ ταξίδι του πρωταθλητισμού. «Είμαστε μια ομάδα που έχουμε βρει πια τη σωστή φόρμουλα», μου λέει. «Πριν από κάθε αγώνα, η μετεωρολόγος θα μου δώσει την πρόβλεψη του καιρού και αναλόγως, αν θα υπάρχουν δυνατοί άνεμοι θα πρέπει να πιεστείς να βάλεις 1-2 κιλά πριν από τον αγώνα, ενώ αν θα επικρατεί άπνοια θα πρέπει να χάσεις 1-2 κιλά για να διευκολύνεις την κίνηση του σκάφους. Κι εδώ μπαίνει η διατροφολόγος».

Άρα το σώμα σου συντονίζεται με το σκάφος, τους ανέμους, τα κύματα, σαν να γίνεστε ένα; 

Ακριβώς έτσι, γίνεσαι ένα. Με το σκάφος, τη θάλασσα, τους ανέμους, τα στοιχεία της φύσης και πότε αισθάνεσαι να είσαι μέρος τους και πότε μόνος εναντίον όλων.

Πόσες ώρες περνάς κάθε μέρα στη θάλασσα;

Όταν βρισκόμαστε σε φάση προετοιμασίας περνάω τρεις με τέσσερις ώρες τη μέρα, έξι φορές τη βδομάδα. Το ρεπό μας είναι συνήθως την Κυριακή. Αν, όμως, δεν βγει η προπόνηση όπως τη θέλαμε, λόγω καιρικών συνθηκών, θα πάμε και την Κυριακή.

Είναι μοναχικός ο πρωταθλητισμός;

Είναι. Με την έννοια ότι περνάς αρκετό χρόνο μόνος σου, είτε είσαι στο εξωτερικό, είτε σε στιγμές που οι άλλοι χαλαρώνουν με παρέα εσύ είσαι στο «πόστο» σου. Αλλά είναι κάτι που μου αρέσει, θα έλεγα. Μετά από μια δύσκολη μέρα εξαντλητικής προπόνησης αποζητώ κάποιο χρόνο με τον εαυτό μου. Το έχω ανάγκη για να ξεκουραστώ και να βρω τις ισορροπίες μου.

Φαντάζομαι ότι το άθλημα σου πρέπει να έχει να κάνει πολύ με τη δύναμη της σκέψης; Τον τρόπο που καθοδηγείς το μυαλό σου;

Σίγουρα. Πιστεύω πολύ στη δύναμη του μυαλού. Μερικές φορές είναι το μόνο που θα κρίνει αν θα καταφέρεις κάτι ή αν θα αποτύχεις. Περνώντας χρόνο με τις σκέψεις σου, σίγουρα μαθαίνεις να τις καθοδηγείς. Να τις κάνεις πιο ωφέλιμες. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Περνούν χιλιάδες σκέψεις ανά δευτερόλεπτο από το μυαλό μας κι είναι αδύνατο να τις συγκρατείς. Αυτό που μπορείς να μάθεις και να εφαρμόσεις είναι να ξεχωρίζεις σε ποιες θα δώσεις βαρύτητα και ποιες θα αγνοήσεις. Το να αφήνεσαι να σε καταπίνουν οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να σου καταστρέψει κάθε καλή δουλειά.

Νιώθεις να σε άλλαξε η μοναξιά; Σε βοήθησε να εξελιχθείς;

Όχι η μοναξιά, ο πρωταθλητισμός. Ξέρεις ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του παζλ της επιτυχίας είναι η ψυχολογία του πρωταθλητή. Ο έλεγχος είναι πολύ σημαντικός. Μικρότερος δεν το είχα αυτό και ενώ είχε τύχει να βρίσκομαι κοντά σε μεγάλες επιτυχίες, δεν τα κατάφερα λόγω ψυχολογίας. Το εντόπισα, το δούλεψα και κατάφερα να γίνω πιο δυνατός νοητικά.

Πρόσφατα βρέθηκες στο νούμερο ένα παγκοσμίως στην κατηγορία με τα σκάφη τύπου laser. Τι κάνεις μετά από μια τέτοια επιτυχία; Σταματάς να το χαρείς;

Σταματάς για μια μέρα, άντε και για την επόμενη. Μετά ξαναπέφτεις στην προσπάθεια. Στην ουσία, το πιο έντονο συναίσθημα που βιώνεις σε μια επιτυχία είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα που ανεβαίνεις στο βάθρο και ακούς τον εθνικό ύμνο καθώς κυματίζει η κυπριακή σημαία. Δεν περιγράφεται με λόγια. Κι είναι γι’ αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που πασχίζεις ολόχρονα κι αγωνίζεσαι τόσο σκληρά. Είναι αυτά που αξίζουν για όλα όσα περνάς, για όσα δουλεύεις τόσο πολύ όλη σου τη ζωή.

Πόσο απουσιάζεις από την Κύπρο;

Είμαι εκτός Κύπρου το μεγαλύτερο μέρος της ζωή μου. Τους εννέα από τους δώδεκα μήνες τον χρόνο, περίπου.

Πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις σχέσεις και φιλίες όταν είσαι τόσο λίγο εδώ;

Δεν είναι εύκολο αλλά είναι εφικτό. Και το λέω με σιγουριά γιατί το ζω, έχω δεσμό με κοπέλα που ζει στην Κύπρο. Νιώθω την αγάπη της και την στήριξή της όπου και να πάω. Το ίδιο την αγαπώ και τη στηρίζω κι εγώ και σίγουρα χρειάζεται μεγάλη υπομονή και από τις δύο πλευρές. Το ίδιο κι οι φιλίες. Έχω στενούς φίλους από τότε που ήμουνα έξι χρονών. Έχω τα δυο μου αδέρφια και φυσικά τους γονείς μου, που χωρίς την υποστήριξή τους θα είχα πολύ μικρές πιθανότητες επιτυχίας. Ο λόγος που μπορούμε να βιώνουμε υγιείς σχέσεις, είτε ερωτικές, είτε φιλικές, είτε οικογενειακές, είναι γιατί κατανοούν το όνειρό μου και το περιβάλλουν με όλη αυτή τη στήριξη και την αγάπη τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ο βράχος μου και τη στιγμή που έχω μια επιτυχία ξέρω ότι νιώθουν μέσα τους ότι πετυχαίνουν μαζί μου.

Πώς νιώθεις που όλα σ’ αυτό τον τόπο περιστρέφονται γύρω από το ποδόσφαιρο;

Σίγουρα το ποδόσφαιρο τυγχάνει της μεγαλύτερης προσοχής. Πέρα από τις ευθύνες της Πολιτείας θα έλεγα ότι πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν και τα μέσα ενημέρωσης. Λένε ότι προβάλλουν περισσότερο το ποδόσφαιρο γιατί αυτό πουλά. Δεν συμφωνώ. Πουλάει περισσότερο αυτό που προωθείς περισσότερο. Καλλιεργείται αυτό το πράγμα. Δεν λέω ότι είναι κακό το ποδόσφαιρο, αλλά και στατιστικά να το δεις, δεν θα βγάλουμε Μέσι και Ρονάλντο. Ενώ αν επενδύσουμε σε άλλα αθλήματα, έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να χτυπήσουμε κορυφαίες επιδόσεις. Κι είναι ένα από τα όνειρά μου να δημιουργηθεί ιστιοπλοϊκή παιδεία στην Κύπρο. Έχουμε τη θάλασσα, έχουμε τις καιρικές συνθήκες, είναι καιρός να καλλιεργήσουμε και την παιδεία.

Οι μεγάλοι μας αθλητές, με διεθνείς διακρίσεις, έχουν μιλήσει κατά καιρούς για την απουσία του κράτους όταν είχαν ανάγκη να τους στηρίξει. Το βίωσες αυτό;

Είναι γνωστό ότι αυτό ισχύει και στη δική μου την περίπτωση. Πριν το 2012 που ήρθε το ολυμπιακό μετάλλιο στο Λονδίνο, το μεγαλύτερο οικονομικό βάρος το επωμιζόταν η οικογένεια μου. Μετά το μετάλλιο με στήριξε και με στηρίζει τόσο ΚΟΑ όσο και ο Ναυτικός Όμιλος Λεμεσού. Με την ευκαιρία οφείλω να ευχαριστήσω τους χορηγούς μου ΟΠΑΠ Κύπρου, Λεβέντειο Ίδρυμα, RCB Bank και Petrolina.

Λες, όμως, ότι η στήριξη έρχεται κάπως αργά;

Έρχεται μετά το μετάλλιο. Μέχρι εκεί, δεν σε στηρίζει κανένας. Πώς θα φτάσουν, όμως, τα νέα παιδιά στην επιτυχία αν δεν τα βοηθήσεις; Αυτό που δεν έχουμε και είναι απαραίτητο είναι ένα σύστημα αξιολόγησης που να εντοπίζει αυτά τα παιδιά τα οποία ξεχωρίζουν και έχουν την προοπτική για επιτυχίες, ώστε να προωθούνται. Πρέπει να βρεθούν τρόποι, μηχανισμοί, ώστε να ανιχνεύονται νωρίτερα τα παιδιά που μπορούν να πετύχουν και να στηρίζονται.

Εσένα, η ιστιοπλοΐα πότε μπήκε στη ζωή σου;

Ξεκίνησα σε ηλικία εννέα χρονών. Δεν θα ξεχάσω το βράδυ που πήγα σπίτι μετά την πρώτη μου φορά, που έπεσα στο κρεβάτι και νόμιζα ότι κουνιόταν. Λες κι ήμουνα μέσα στο σκάφος. Ήταν μια ήσυχη μέρα, είχε άπνοια, ωστόσο ήταν αρκετό για να μου μείνει η αίσθηση του νερού μέχρι να κοιμηθώ.

Ήταν έρωτας με την πρώτη φορά;

Ναι, θα έλεγα. Σε ηλικία 12-13 χρονών όταν όλοι ήθελαν να πάνε διακοπές με τις οικογένειες τους, εγώ προτιμούσα να μένουμε στη Λεμεσό για να μη χάνω προπόνηση. Στα 15 ξεκίνησα, πλέον, να το βλέπω σοβαρά, με τρεις προπονήσεις τη μέρα, να ξυπνάω πριν το σχολείο στις πέντε για ποδήλατο και μετά το σχολείο προπόνηση στη θάλασσα μέχρι να βραδιάσει.

Ήξερες ότι θα έφτανες εδώ;

Το ήθελα, το στόχευα, το ονειρεύτηκα και ήξερα ότι είχα την προοπτική και τις πιθανότητες.

Πότε κατάλαβες ότι πας για κορυφή;

Το 2007 έγινε ένα κλικ στο μυαλό μου, όταν κέρδισα το παγκόσμιο νέων 17 χρονών. Ένας προπονητής της παγκόσμιας ομοσπονδίας, Άγγλος, έλεγε ότι τα άτομα που παίρνουν αυτό τον τίτλο δεν είναι καθόλου απίθανο να χτυπήσουν και ολυμπιακά μετάλλια. Νομίζω ότι τότε κατάλαβα ότι μπορώ. Μπόρεσα να το πιστέψω.

Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Υπήρξαν κάποιες πολύ δύσκολες στιγμές. Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν με τον τραυματισμό μου στη μέση, το 2010. Ήμουνα στην Κροατία κι ένιωσα κάποιες έντονες ενοχλήσεις. Με είδε ο γιατρός, ένας κορυφαίος καθηγητής νευρολογίας που ζούσε στις ΗΠΑ κι έτυχε να είναι εκεί και η διάγνωση του ήταν αυτή: Σταματάς την ιστιοπλοΐα. Με τη σκέψη και μόνο έπεσα σε κατάθλιψη. Κι έτσι αποφάσισα να αλλάξω γιατρό. Πήγα σε διάφορους μέχρι να μου πουν αυτό που ήθελα να ακούσω. Πέρασα μια επίπονη διαδικασία με ατέλειωτους πόνους, δεν μπορούσα να βάλω ούτε τα παπούτσια μου. Σιγά-σιγά, όμως, τα κατάφερα και επέστρεψα. Επομένως, όχι, δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω.

Ποιος είναι ο χειρότερος καιρός που σου έτυχε σε αγώνα;

Το πιο δύσκολο πράγμα είναι το κρύο. Και ο πιο κρύος καιρός που βίωσα ποτέ στη ζωή μου μέσα στη θάλασσα ήτανε το Μάιο του 2012 σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Β. Γερμανία και συγκεκριμένα στην πόλη Μπόλντεν Xάγκεν. Η θάλασσα ήταν στους 7 βαθμούς και η θερμοκρασία του αέρα ήταν στους 6. Με το που τελειώσαμε έτρεξα στη σάουνα και μπήκα όπως ήμουν με τα ρούχα για μισή ώρα να συνέλθω.

Υπήρξαν φορές που έγινε επικίνδυνη η θάλασσα;

Ναι, σε φάσεις που τα κύματα είναι 5-6 μέτρα κι όταν βρίσκεσαι μέσα στο κύμα δεν βλέπεις ούτε το σκάφος που είναι δίπλα σου. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο ακραίο, αλλά όταν το βιώνεις μπορεί να γίνει αρκετά τρομακτικό. Κάθε ιστιοπλόος έζησε τέτοιες στιγμές στη ζωή του και είναι αυτές που επεκτείνουν τα όρια σου.

Υπήρξε στιγμή που πραγματικά φοβήθηκες;

Το 2006 στη θάλασσα του νησιού Jeju στην Κορέα. Τα κύματα ήταν τεράστια και κάποιες στιγμές ένιωθες ότι έχανες τον έλεγχο του σκάφους. Ήμουνα και μικρότερος τότε και πιο άπειρος. Όσο αποκτάς εμπειρία και επιδεξιότητα, αποκτάς καλύτερο έλεγχο στις δύσκολες καταστάσεις.

Πόσο μεγάλος εχθρός του αθλητή είναι η έπαρση;

Ίσως είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του. Έχουμε αρκετές περιπτώσεις πρωταθλητών που φτάνουν πολύ ψηλά και τυφλώνονται από την επιτυχία, με αποτέλεσμα εκεί να ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Η παγίδα είναι να ξεχάσεις πώς κατάφερες να φτάσεις εκεί. Είναι κάτι που πρέπει συνέχεια να έχεις στο μυαλό σου. Αλλιώς, αν επαναπαυτείς στις δάφνες σου, θα πέσεις και θα πέσεις απότομα.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *