Πνιγμένος λυγμός σαν τέλος

Πνιγμένος λυγμός σαν τέλος

Πιθανόν η Κασσάνδρα -με την ιερή της τρέλα και την κατάρα των θεών κανείς να μην πιστεύει τους χρησμούς της- να δεχόταν πληροφορίες με κάποιο… ηλεκτρονικό τρόπο όπως εμείς σήμερα;

Οι τίτλοι περνάνε από μικρές οθόνες κινητών, μεγάλων λάπτοπ ή τάμπλετ, συνεχώς, ακόμα και αν δεν είσαι μέσα στα σάιντ που παρακολουθείς, ή ως πληροφορίες απ’ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάθε αντίστασή σου ατονεί απ’ την υπερ-προσφορά χρήσιμων και άχρηστων πληροφοριών. Βομβαρδισμός με λέξεις: «Κάποιοι απ’ τους Διάσημους έκαναν σεξ στη ζούγκλα στον Άγιο Δομίνικο», «Τι να φορέσεις για να τους εντυπωσιάσεις όλους (μα όλους) στο κοκτέιλ μετά το γραφείο», «Τα οπίσθια της Καρντάσιαν είναι σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι», «Στο Μετ Γκαλά εντυπωσίασε η τολμηρή Κένταλ Τζένερ χωρίς εσώρουχα», «Αποκάλυψη βόμβα για το Survivor», «Η ενόχληση της Ιωάννας στο Super Star Academy», «Ποιος σταρ δήλωσε πως ως κριτής θα είναι ο εαυτός του;», «Στον Ριζοσπάστη η αγγελία γάμου στη Μύκονο της Δούκισσας Νομικού» (σ.σ.: πληροφορίες πως οι σελίδες αγγελιών της εν λόγω εφημερίδας αυτοαναφλέγησαν με λέξεις όπως Μύκονος, Κηφισιά, Γλυφάδα και πλούσιος γαμπρός θεωρούνται άκρως ανακριβείς), «Ποιοι μπαίνουν στο στόχαστρο με το νέο μνημόνιο», «Ο πρίγκιπας Αλβέρτος ο Β’ είδε το Μονακό – Γιουβέντους» (σ.σ.: να έβλεπε το Πλατανιάς – Διαγόρας Ρόδου, να λέγαμε!), «Πετρουτσέλι – Γούτος: Φουντώνει ο έρωτάς τους», «Πάχυνε η Σπυροπούλου: Δεν κλείνει το περσινό σορτσάκι της», «Φουρέιρα: Θα πρέπει να κάνω συνεχώς εξαντλητική γυμναστική για να μπορώ να τραγουδάω και να χορεύω»…

Εν τω μεταξύ, σε ένα παράλληλο σύμπαν, παραδίπλα, η ζωή απλά τυχαίνει… Ένα παιδί, ένα λουλουδένιο κοριτσάκι, με κάτι μάτια προβολείς νυχτερινοί, δολοφονείται απ’ τον ίδιο τον πατέρα της, που την πετά στα σκουπίδια και μετά πέφτει για ύπνο. Ένα δίχρονο αγγελάκι από φως, σαν όλα τα παιδιά των ανθρώπων, σακατεύεται απ’ την κτηνώδη, σαδιστική, θηριώδη βία του πατέρα του, που σβήνει τα πούρα στο κορμάκι του. Ένα συμβόλαιο θανάτου εκτελείται με πυροβολισμούς έξω από ένα σχολείο, μπροστά στα μάτια των μαθητών του δημοτικού, ενώ μια σφαίρα εξοστρακίζεται και βρίσκει στον ώμο μια μητέρα που κρατά από το χεράκι το παιδί της για να το πάει να μάθει γράμματα ελληνικά. Μια γυναίκα, προφανώς κακοποιημένη, έχει εξαφανιστεί. Μια άλλη έφευγε απ’ το σπίτι της, αλλά έπεσε στη θάλασσα και πάει.
Η ζωή απλά τυχαίνει. Και μοιάζει αξία να μην έχει καμιά. Να είναι αφημένη, παραδομένη στο έλεος συγκυριών που δαιμονικά σχεδόν χορεύουν καταστροφή δίπλα μας. Πόσο να πνίξεις την πληροφορία του θριάμβου του κακού γύρω μας –και κάποτε μέσα μας– μέσα σε εκείνη του άχρηστου, του περιττού, του ανούσιου; Πόσο να επιλέξεις να χαθείς στη μοναχικότητα της ελαφράδας, όταν η φρίκη λυσσομανά, ανεξάντλητη παντού, και φτάνει σε κύματα μανιασμένα πάνω σε όλους μας;

Και αν δεν προσέχουμε οι κοινωνίες τα παιδιά μας, αν δεν τα αγαπάμε, δεν τα προστατεύουμε σαν λουλουδάκια, δεν τα προσέχουμε να μεγαλώσουν, να ανθίσουν, να γεμίσουν χρώμα και ευωδιά, τότε είμαστε προγραμματισμένοι όλοι μας για χαμό. Για όλεθρο. Για αφανισμό. Και αυτός συμβαίνει, οδυνηρά αργά, για να πονάει ακόμα περισσότερο. Να μη λυτρώνει με το ξαφνικό και το ακαριαίο. Με δάνειο βολικό και πικρά σοφό, οι φράσεις του Καβάφη κάνουν επίλογο, γιατί όλα τα ‘χουν πει οι ποιητές μας, και μόνο αυτοί, φτιάχνοντας τον κόσμο μας με λέξεις-σύμπαντα: «Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα το Τραπεζούντιον, με την παράξενή του γλώσσα, και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη…». Ακόμη;

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *