Ποιος «σκότωσε» τον Κώστα Ταχτσή;

Ποιος «σκότωσε» τον Κώστα Ταχτσή;

Τον είχα ρωτήσει δύο φορές – και τις δύο μπροστά από τον φούρνο «Βενέτη», στην Ομόνοια, εκεί όπου, όπως μου εξιστορούσε, κάποτε του ‘χε κάνει ο Τσαρούχης μια αξιομνημόνευτη φιλοφρόνηση για τα ξανθά κοντά του μαλλιά με τις αραιές τρίχες σε χρώμα ροζ που ήταν σαν περούκα: «Εσύ σκότωσες τον Ταχτσή;».

Σπάνια ταραζόταν από την αιωνόβιά του πια, γέρική του ηρεμία – ακόμη κι όταν έβριζε παλιά, το έκανε περισσότερο για «θεατρικούς» λόγους, για να μπορέσει να επιβληθεί στις γυναίκες που διακινούσε στην Καβάλας τα βράδια των μεγάλων εξάψεων των αθηναϊκών λεωφόρων με τα μακρόστενα φορτηγά που σταματούσαν στα πίσω πάρκιν για ένα γρήγορο μισάωρο σωματικής «πείνας» ή για την αστυνομία που είχε μετατρέψει το τμήμα, στο τέρμα της Μαρίκας Κοτοπούλη, σε δεύτερό του «σπίτι», συνήθως για αφορμές που θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει σε δευτερόλεπτα, αν ήταν πιο νηφάλιος. Αλλά σε ό,τι αφορούσε στον συγγραφέα του «Τρίτου Στεφανιού», η Αλόμα άλλαζε ρότα: «Εμένα δεν θα μου κάνεις τέτοια τερτίπια. Το θέμα του Ταχτσή έχει λήξει για μένα! Αλλού αυτά!».

Από κάποιες παλιές εφημερίδες του 1988 -κυρίως από το «Έθνος» και την «Ελευθεροτυπία», που βρίσκονταν αρχειοθετημένες στην Ακαδημίας, στο κτήριο της παλιάς βιβλιοθήκης- είχα βγάλει με το κινητό μου φωτογραφία τους τίτλους που αναφέρονταν σε 50 «φίλους του συγγραφέα» που «ανακρίνονται για τη δολοφονία της 25ης Αυγούστου» –ανάμεσά τους «και η Αλόμα, κατά κόσμον Χαράλαμπος Ταμουτσίδης, εκδιδόμενο πρόσωπο της νύχτας, με τον οποίο είχαν διαφορές». Του το έδειξα και (ξανά) διάβασε ολόκληρο το άρθρο. Πρώτη φορά μου ζήτησε να τον καταγράψω: «Εγώ φονιάς δεν είμαι! Ο Κώστας ήταν ένα άτομο καλλιεργημένο, αλλά είχε αυτή την ιδιαιτερότητα: Πήγαινε στις πιάτσες τις δικές μας και ικανοποιούσε το κέφι του. Το ’77 αποφασίσαμε με τον Θεοδωρακόπουλο και τον Βελισσαρόπουλο να κάνουμε ένα άτυπο κίνημα με πορείες και διαμαρτυρίες. Μια μέρα, διαβάσαμε στα “Νέα” ένα γράμμα του Ταχτσή εναντίον μας, στο οποίο μας αποκαλούσε “κατακάθια”. Εγώ το είδα ως μια άδικη επίθεση και ένα βράδυ, όταν συναντηθήκαμε, μου έβρισε τη μάνα. Αυτό ήταν το πιο ιερό μου. Πήρα ένα τελάρο και τον χτύπησα στο κεφάλι! Ήρθε η Αστυνομία και πήγαμε στα δικαστήρια. Δικηγόρος μου, τότε, ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, μετέπειτα πρόεδρος του Συνασπισμού. Μετά τα βρήκαμε με τον Κώστα, αλλά πάντοτε ο ίδιος αισθανόταν ανωτέρου επιπέδου άνθρωπος και μας απέφευγε». «Πώς εξηγείς τη δολοφονία του;». «Ό,τι κι αν γράφουν οι φυλλάδες, ό,τι κι αν λένε οι άλλες, εγώ φονιάς δεν είμαι!». «Δεν είναι αλήθεια ότι, πολλές φορές, τον είχες χτυπήσει;». «Συνέβαιναν πολλά στην πιάτσα! Αλλά τι φταίω εγώ που δεν κατάφεραν να βρουν πώς πέθανε! Ο Κώστας το διακινδύνευε. Άρχισε αυτό το πράγμα στα γεράματά του, έβαλε στήθος, μαλλιά φυτευτά… Η αλλαγή του από άντρας σε γυναίκα γινόταν με λεπτομέρεια και με διαφορετικό τρόπο από εμάς τους υπόλοιπους. Τον έλεγαν “Λίνα” και είχε μεγάλη επιτυχία, διότι, σε αντίθεση με εμάς, περιποιούνταν πολλή ώρα τον πελάτη – το ζούσε! Όσοι νεαροί πήγαιναν μαζί του δεν ήξεραν ότι έχουν να κάνουν με τον γερο-Ταχτσή. Όπου πήγαινε, πήγαινε μόνος του, ενώ εμείς λειτουργούσαμε σαν ομάδα, με αδελφοσύνη. Μετά, άρχισε να ξεφεύγει, να μην ελέγχει την κατάσταση, να παίρνει δυο-δυο και τρεις-τρεις. Όλοι μαζί. Ύστερα από ένα χρόνο, έμαθα για τη δολοφονία του… Αυτά και τέρμα η συζήτηση!».

Λίγες μέρες αφότου πέθανε ο Μπάμπης (ήταν το μόνο όνομα που ήθελε να χρησιμοποιεί όταν φορούσε αντρικά ρούχα, μου απαγόρευε το «Αλόμα») είχα πάει στο σπίτι της Πάολας Ρεβενιώτη, στο Σταθμό Λαρίσης – εκείνη είχε αναλάβει τον επικήδειό του, στο Γ’ Νεκροταφείο της Νίκαιας – θρυλικό πρόσωπο και avant garde προσωπικότητα, εκδιδόμενη αλλά και ποιήτρια του δρόμου. Μου το είπε στην είσοδο του σπιτιού της: «Δεν ήταν δολοφονία. Ήταν έξυπνος άνθρωπος ο Ταχτσής. Δεν ήταν από τους ανθρώπους που θα κουβάλαγε στο σπίτι του κάποιον τυχαίο. Η Αλόμα μπορεί να είχε του κόσμου τα κακά, αλλά δεν θα σκότωνε ποτέ τον Ταχτσή. Δεν θα έφτανε μέχρι εκεί!». «Γιατί τόσο μυστήριο με το θάνατο του Ταχτσή; Παραμένει ανεξιχνίαστος ο θάνατος του, δεκαετίες μετά…». «Ό,τι και να έγινε, δολοφονία είμαι σίγουρη πως δεν υπήρξε. Η θεωρία μου είναι αυτή: Έδωσαν στον κόσμο αυτό που ήθελε τότε να ακούσει. Πως “με τη ζωή που έκανε, τέτοιο τέλος θα είχε!”».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *