Πωλείται (;) το «Ritz»

Πωλείται (;) το «Ritz»

Πωλείται (;) το «Ritz»

Μετά το Brexit, το «απογοητευτικό» ζευγάρι Harry-Meghan και τους «τριγμούς» ανάμεσα στα μέλη της βασιλικής οικογένειας, οι Βρετανοί δοκιμάζουν ακόμα ένα σοκ: το εμβληματικό «Ritz» του Λονδίνου, πωλείται. Άλλο ένα κομμάτι της ιστορίας τους, εκποιείται.

Από την Κάλλια Καστάνη

«Είχε μια εξαιρετική, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, το δε Palm Court, γέμιζε πάντα, πριν το γεύμα με “society beauties”, νεαρές ντεμπιτάντ και τους συνοδούς τους, διάσημους ηθοποιούς, άντρες και γυναίκες – αν και οι τελευταίοι σπάνια έτρωγαν εκεί. Πλούσιες Αμερικανίδες κυρίες, φορτωμένες κοσμήματα, συνήθιζαν να βηματίζουν βιαστικά, πάνω κάτω στο διάδρομο, περιμένοντας τους καλεσμένους τους. Το “Ritz” ήταν περισσότερο ένα club και λιγότερο ένα ξενοδοχείο – ήταν περίπου αναμενόμενο πως θα ‘βλεπες τους φίλους σου εκεί. Το “ραντεβού στο Ritz” ήταν η προφανής επιλογή. Ο χώρος συνδύαζε κομψότητα και άνεση, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν πάντα χαρούμενη – αυτό, ξεκινούσε και από το προσωπικό. Όλοι οι σερβιτόροι ήξεραν τους πάντες, είχαν προσωπικές σχέσεις με τους πελάτες τους..» – ποιος καλύτερος να μιλήσει για το λονδρέζικο «Ritz», από έναν αυθεντικό Άγγλο βαρονέτο; Ο sir Michael Duff, είναι (ή μάλλον ήταν για πολλά χρόνια) αυτό που θα έλεγε κανείς «a regular», στα σαλόνια του «Ritz». «Πριν τον πόλεμο, το “Ritz” είχε μια ευγένεια και μια φινέτσα που δεν συναντούσες σε κανένα άλλο ξενοδοχείο. Ήταν “σπίτι”, με έναν τρόπο που δεν ήταν κανένα άλλο μέρος».


Κι όμως το «σπίτι» των εστέτ -και «διαμάντι» της πόλης του Λονδίνου- ενδέχεται να πωληθεί. Ήδη, τον τελευταίο μήνα, πύκνωσαν οι φήμες που θέλουν τους επιχειρηματίες ιδιοκτήτες του, τους δίδυμους μεγιστάνες David και Frederick Barclay να δέχονται πολλές, εξαιρετικά ελκυστικές προσφορές από υποψήφιους αγοραστές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται κάτι τέτοιο. Τα διευθυντικά στελέχη του «Ritz» είχαν δηλώσει πριν από μερικούς μήνες ότι εκτιμούσαν πως η αξία της ξενοδοχειακής μονάδας ανέρχεται σε 888,7 εκατ. ευρώ, χάρη στην εγγύτητά της στα Ανάκτορα του Σεντ Τζέιμς και του Μπάκιγχαμ, την πολυτελή κατασκευή της, την άδεια για λειτουργία καζίνο που διαθέτει και, φυσικά, την παγκόσμια φήμη της. Το 2018, η επιχείρηση είχε τζίρο 47 εκατομμύρια στερλίνες (περί τα 52 εκατ. ευρώ) και λειτουργικό κέρδος 15 εκατ στερλίνες (16,6 εκατ. ευρώ). Αν και οι αδελφοί Barclay -που είναι και ιδιοκτήτες της βρετανικής εφημερίδας «Daily Τelegraph»- αρνήθηκαν να σχολιάσουν τις φήμες περί πώλησης, ο οικονομικός Τύπος επιμένει πως το «Ritz», σύντομα, θα αλλάξει χέρια. Η αναζήτηση νέου ιδιοκτήτη, λένε, έχει ανατεθεί σε γνωστό γραφείο, το οποίο βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με γκρουπ διεθνών επενδυτών. («Κυρίως από τη Μέση Ανατολή, την Ασία αλλά και λίγες οικογένειες από την Αμερική και την Ευρώπη»). Μαζί με το «Ritz», πωλείται και παρακείμενο οίκημα, το οποίο θα ανακαινιστεί και θα προστεθεί στο κεντρικό κτίριο, ως νέα πτέρυγα. Δείγμα μιας νέας εποχής…

ΕΡΓΟ ΤΟΥ «ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΩΝ»
Το «Ritz» του Λονδίνου άνοιξε για πρώτη φορά τις θύρες του στις 24 Mαΐου 1906 (έξι χρόνια μετά τα εγκαίνια του ομώνυμου ξενοδοχείου στο Παρίσι), από τον Ελβετό ξενοδόχο César Ritz, πρώην διευθυντή του «Savoy». Τον «βασιλιά των ξενοδόχων και ξενοδόχο των βασιλιάδων», όπως ήταν γνωστός. Ένας πρώην -αποτυχημένος- σομελιέ, ο Ritz ανέβηκε ταχύτατα τα σκαλιά της ιεραρχίας, από σερβιτόρος σε μετρ και από κει σε maitre d’hotel και διευθυντή ξενοδοχείου, επειδή ήταν γρήγορος, ευφυής, και ήξερε πώς να κερδίζει το rich crowd που σύχναζε στα ευρωπαϊκά θέρετρα, παρέχοντας εξαιρετικές υπηρεσίες. Π.χ. σε μια περίπτωση, όταν χάλασε η κεντρική θέρμανση, ήταν ο πρώτος που φρόντισε να αποζημιώσει τους πελάτες του ξενοδοχείου του, παρέχοντάς τους δωρεάν, απεριόριστη διαμονή σε σουίτες. Η φιλοσοφία του -όπως συνήθιζε να λέει στους υπαλλήλους του- ήταν απλή: «Βλέπε τα πάντα χωρίς να κοιτάς. Άκου τα πάντα χωρίς να κρυφακούς. Γίνε εξυπηρετικός χωρίς να είσαι δουλοπρεπής. Πρόβλεψε χωρίς να είσαι αυθάδης. Κι αν ένας πελάτης παραπονεθεί για το φαγητό ή το κρασί, άλλαξέ το αμέσως χωρίς ερωτήσεις»!


Έτσι κάπως, προς τα τέλη του 18ου αιώνα, ο Ritz κατάφερε να ανοίξει το δικό του ξενοδοχείο στις Κάννες, αλλά και ένα εστιατόριο στο Mπάντεν-Μπάντεν, όπου συνεργάστηκε με τον κορυφαίο chef της εποχής Auguste Escoffier. Οι δυο τους, ως «δημιουργική ομάδα», έφτιαξαν -πρώτα στο Savoy Hotel και στη συνέχεια στα Ritz του Παρισιού και του Λονδίνου- κάτι μοναδικό: ένα «στέκι». Ένα μέρος πολυτελές αλλά και οικείο. Ένα «σπίτι», όπου συνέρρεε η παγκόσμια ελίτ για να απολαύσει το φαγητό, το τσάι της και την παροιμιώδη φιλοξενία του César Ritz..

ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΕΡΕΣ, Η ΠΕΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ
Σχεδιασμένο από τους Charles Frederick Mewès και Αrthur Davis, (τους αρχιτέκτονες του παρισινού «Ritz»), το London Ritz στο Πικαντίλι, δεν είναι το πιο τυπικό δείγμα βρετανικής αρχιτεκτονικής. Εξωτερικά, το κτίριο έχει εμφανείς επιρροές από τη γαλλική παράδοση της μπελ επόκ και της Αμερικής του μεσοπολέμου. Τα τεράστια, χάλκινα λιοντάρια, δεξιά και αριστερά από την αψίδα της στέγης, είναι, ίσως το πιο γνωστό, εμβληματικό χαρακτηριστικό του. Όσο για το εσωτερικό, ήταν -όταν χτίστηκε- η επιτομή του πολυτελούς hoteling: τεράστιοι, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, Louis XVI διακόσμηση, ταπετσαρίες, πανάκριβες αντίκες, μεταλλικά κρεβάτια (ώστε να καθαρίζονται ευκολότερα), ευρύχωρα δωμάτια που διέθεταν τζάκι, μπάνια, με ζεστό νερό και θερμαινόμενα towel bars. Καθετί νέο, ενδιαφέρον, πρωτοποριακό, ήταν διαθέσιμο στους επισκέπτες του Ritz, ανεξάρτητα από το κόστος.

Κι ωστόσο τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, το ξενοδοχείο δεν ήταν κερδοφόρο. Για τη μεσαία τάξη το κόστος του ήταν απαγορευτικό, ενώ η υψηλή κοινωνία το σνόμπαρε, θεωρώντας το μάλλον κραυγαλέο. Έγινε a la mode, χάρη στον -μελλοντικό- βασιλιά Εδουάρδο Ζ’, ο οποίος σύχναζε εκεί, επειδή λάτρευε τα μικρά κέικ που έφτιαχνε ο pastry chef. Ο ίδιος, συνήθιζε να λέει στον César Ritz. «Ξέρεις καλύτερα από μένα τι θέλω. Φτιάξε μου, λοιπόν, ένα γεύμα της αρεσκείας μου!»

Οι rich and famous, οι καλλιτέχνες, οι αστέρες, οι διανοούμενοι, πρίγκιπες, βασιλιάδες, πρωθυπουργοί και πρόεδροι κρατών – όλοι τους πέρασαν από το «Ritz». Ο Winston Churchill γευμάτιζε τακτικά στο εστιατόριό του – εκεί, μάλιστα συναντήθηκε και με τους Dwight Eisenhower και Charles de Gaulle, προκειμένου να συζητήσουν για τις κινήσεις των στρατευμάτων τους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Aga Khan ήταν ένας από τους διάσημους πελάτες του. Το ίδιο και ο μεγιστάνας J.P. Getty. Η διάσημη μπαλαρίνα Anna Pavlova χόρεψε στο ξενοδοχείο το 1912. Ο Charlie Chaplin κατάφερε να φτάσει ως εκεί με τη βοήθεια ισχυρής αστυνομικής δύναμης που κλήθηκε να τον προστατέψει από το πλήθος θαυμαστών του. Έμεινε στη βασιλική σουίτα του πρώτου ορόφου και φωτογραφήθηκε να πετάει γαρύφαλλα στον κόσμο από το μπαλκόνι της Arlington Street. Ο Νoel Coward έγραψε πολλά από τα τραγούδια και τα θεατρικά του έργα στο «Ritz», ενώ η Jackie Kennedy περιέγραφε τη διαμονή στο μυθικό ξενοδοχείο ως «διανυκτέρευση στον παράδεισο». Στο βραβευμένο με αστέρι Michelen εστιατόριο του «Ritz» η βασίλισσα Elizabeth διοργάνωσε πάρτι προς τιμήν του πρίγκιπα Charles για τα 54α γενέθλιά του. Στο ξενοδοχείο, πάλι, και συγκεκριμένα στο «William Kent House», γιόρτασε και η ίδια τα 80ά της γενέθλια, ενώ σε σουίτα του «Ritz» πέρασε τις τελευταίες ημέρες της, η -κάποτε- πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Μargaret Thatcher, το 2013.

To 2002, το διάσημο ξενοδοχείο έγινε το πρώτο που τιμήθηκε με το βραβείο Royal Warrant for Banqueting and Catering Services από τον πρίγκιπα Charles, διάδοχο του βρετανικού θρόνου, για τις υπηρεσίες εστίασης που προσέφερε. Όταν αγοράστηκε από τους αδελφούς Barclay, τον Οκτώβριο του 1995, το κτίριο ανακαινίστηκε ριζικά. Οι εργασίες διήρκεσαν οκτώ χρόνια, στοίχισαν 40 εκατομμύρια λίρες και αποκατέστησαν τη λάμψη του. Αυτή τη στιγμή, το ξενοδοχείο διαθέτει 111 δωμάτια και 25 σουίτες. Αγαπημένοι χώροι, ανοιχτοί στο κοινό – πέρα από το «Palm Court», όπου συνεχίζει να σερβίρεται τελετουργικά, κάθε απόγευμα, το περίφημο αγγλικό τσάι – είναι το art deco bar «Rivoli», το οποίο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να θυμίζει το θρυλικό bar του «Orient Express». Στο υπόγειο, επίσης, λειτουργεί το καζίνο «Ritz Club».

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 637

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *