Πώς είναι να βλέπεις να συμβαίνει το «θαύμα» 10 χιλιάδες φορές;

Πώς είναι να βλέπεις να συμβαίνει το «θαύμα» 10 χιλιάδες φορές;

Από το 1971 μέρι το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε, η μαία Ανδριανή Σουρή είναι από τις παλαιότερες επιστημονικά καταρτισμένες μαίες στην Κύπρο και η πρώτη, μετά το 1974, που βοήθησε την κόρη της να γεννήσει στο σπίτι.

«Ανέκαθεν ήθελα να γίνω μαία. Να φανταστείς, από παιδί, ξεγεννούσα τα ζώα του σπιτιού. Μεγάλωσα στο Πραστειό Αμμοχώστου. Μετά το Λύκειο, το 1964, είχα ακούσει μία διαφήμιση στο ΡΙΚ, όπου ζητούσαν από νέες κοπέλες να υποβάλουν αίτηση για να πάνε στην Αγγλία και να γίνουν sisters – από τις πρώτες που θα έκαναν ολοκληρωμένη κολεγιακή μόρφωση επάνω στην επιστήμη της νοσηλευτικής-μαιευτικής. Ήμουν στην πρώτη εκείνη φουρνιά. Συνήθως οι τοκετοί, πριν από το 1974, γινόντουσαν στα σπίτια – υπήρχαν, μάλιστα και μαίες που έμεναν στα χωριά και παρακολουθούσαν τις εγκύους. Αν η έγκυος ήταν καλά, θα γεννούσε στο σπίτι με τη μαία, αν παρουσίαζε προβλήματα θα κατευθυνόταν σε κάποιο νοσοκομείο. Εγώ θυμάμαι τρεις τοκετούς της μητέρας μου στο σπίτι μας. Κι ήταν όλοι υπέροχοι!».

«Όταν ήμουν στην Αγγλία και φοιτούσα, μου συνέβησαν δύο αποβολές. Έχασα δύο παιδιά. Κανονικά, θα έπρεπε να ήμουν ράκος, αλλά κάτι μέσα μου μού έλεγε “θα κάνεις παιδιά, θα ξαναπροσπαθήσεις!” – κι έτσι έφτασα να κάνω τέσσερα. Αυτό λέω σήμερα και στις νέες γυναίκες που ίσως να έχουν κάποιες ατυχίες: Να έχετε πίστη! Το λέμε παντού, το αναφέρουμε συνεχώς και στην οργάνωση του “birth forward”, όπου είμαι από τα ιδρυτικά μέλη, γιατί ο καθένας μας έχει το δικαίωμα στην κατάλληλη ενημέρωση και εκπαίδευση για τη δημιουργία οικογένειας».

«Δεν θυμάμαι την πρώτη εκείνη φορά που ξεγέννησα μία γυναίκα. Όμως είναι πάντα η ίδια αίσθηση: Είναι το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου αλλά, συγχρόνως και το πιο φυσιολογικό! Πάνε μαζί αυτά. Το επιβεβαίωσα όταν έμεινα κι εγώ η ίδια έγκυος, όταν ήρθε και η δική μου ώρα να γεννήσω πρώτη φορά. Εκεί καταλαβαίνεις ότι ο ρόλος σου ως γυναίκα, έχει πάει καλά».

«Η μαιευτική θα έλεγα πως είναι η πιο “φυσιολογική” γνώση μιας κατάστασης. Όμως, ουαί κι αλίμονο, αν κάτι πάει λάθος. Γιατί εκεί δεν έχεις έναν άνθρωπο, έχεις δύο! Το να θεωρήσεις πως έχεις “συμβάλει” σε μία τέτοια τραγωδία, το να συμβεί μία αναποδιά, τι τη θέλεις τη ζωή με τη σκέψη πως έγινε εξ υπαιτιότητάς σου αυτό το λάθος; Πώς μπορείς να ζήσεις μετά, στη σκέψη πως “εγώ φταίω που χάθηκε ένας άνθρωπος;”. Γι’ αυτό, όμως, υπάρχει η επιστήμη της μαιευτικής, γι’ αυτό πρέπει να είσαι καταρτισμένος, να έχεις εμπειρία, να είσαι προικισμένος και να καταλάβεις πότε τα πράγματα δεν θα πάνε όπως έχουν προγραμματιστεί».

«Ήμουνα μαία για 35 συναπτά έτη. Όπως καταλαβαίνετε, στην Αμμόχωστο, στη Λάρνακα, στη Λευκωσία, έχω επιβλέψει αλλά και έχω ξεγεννήσει χιλιάδες γυναίκες – αν σκεφτείτε πως γεννιούνται περίπου χίλια μωρά κάθε χρόνο και τις περισσότερες φορές ήμουν σε υπηρεσία, κάντε τον υπολογισμό. Σίγουρα θα έχω δει να γεννιούνται περί τα 10 χιλιάδες μωρά. Θα σας πως το εξής: Όταν ακούς το πρώτο κλάμα του μωρού το πρώτο συναίσθημα είναι “δόξα σοι ο Θεός, επήαν ούλλα καλά!”. Αυτό. Και δεν είναι ποτέ “συνήθεια” αυτό το πράγμα – είναι μία κορύφωση της αγωνίας, της συμπαράστασης και της γνώσης. Έχω συναντήσει πολλές γυναίκες που με σταματάνε, πολύ συχνά οφείλω να ομολογήσω και μου λένε “εσείς με ξεγεννήσατε” – κι εγώ τους απαντώ “επροσπάθησα να κάνω το καλύτερο!”. Ήρθε πρόσφατα μια γυναίκα και μου είπε “κυρία Σουρή, δεν με ξέρετε, αλλά σας χρωστώ τη ζωή του γιου μου, γιατί είχα κάποια προβλήματα στη γέννα του”. Τη ρώτησα “μα πού;” γιατί φαινόταν μία γυναίκα μεγάλης ηλικίας. Όταν μου είπε “στο Βαρώσι!”, συγκινήθηκα! Θυμάμαι, επίσης, το καλοκαίρι του 2006, που μου ανέφερε η κόρη μου “μάμα, θέλω να γεννήσω στο σπίτι, μέσα σε νερό” – ξαφνιάστηκα και φοβήθηκα. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει στην Κύπρο, μετά το 1974. Τελικά, όμως, κατάλαβα πως αυτό είναι το πιο φυσιολογικό και μαγικό, συγχρόνως, συναίσθημα που μπορεί να νιώσει μία γυναίκα, φτάνει να έχει προηγηθεί πολύ αυστηρή μελέτη για την ασφάλειά τους! Να φανταστείτε, είμαι 73 ετών και μέχρι σήμερα, πηγαίνω στα Λύκεια και μιλώ στις τελειόφοιτες. Και τονίζω πόσο ικανό είναι το σώμα της γυναίκας, φτάνει να το έχει σεβαστεί μέχρι εκείνη τη στιγμή!».

Είναι δουλειά η μαιευτική;
Όχι, δεν είναι δουλειά. Ζεις το θαύμα! Η μαιευτική είναι λόγος για να είσαι ευτυχισμένος! Κι εγώ ήμουν πάντα ευτυχισμένη στη ζωή μου. Υπήρχε ισορροπία μέσα μου.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *