Prince Philip: Η αλαζονεία του πρίγκιπα

Prince Philip: Η αλαζονεία του πρίγκιπα

Prince Philip: Η αλαζονεία του πρίγκιπα

Γιατί οδηγεί στα 97 του; Είναι ένας αγενής, κακότροπος γέρος ή ένα δυσλειτουργικό παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ; Ο prince Philip γλίτωσε την τιμωρία της δικαιοσύνης, αλλά μπήκε στο στόχαστρο των βρετανικών tabloids.

Από την Κάλλια Καστάνη

Αυτή η νίκη ήταν του λαού. Μετά από ένα «πογκρόμ» σχολίων, διαμαρτυριών και θυμωμένων πρωτοσέλιδων, ο prince Philip υποχώρησε. Πριν από μερικές μέρες, ο 97χρονος Prince Consort, κατάπιε την περηφάνια του και παρέδωσε έκων άκων, το τελευταίο σύμβολο της άγριας, ανεξαρτησίας του: το δίπλωμα οδήγησης. Επιπλέον, εξέφρασε -έστω και με δεκαήμερη καθυστέρηση- την «βαθιά λύπη του» για τον τραυματισμό της Emma Fairweather, του «θύματός» του στο πρόσφατο τροχαίο ατύχημα (σ.σ. Ως γνωστόν, στις 17 Ιανουαρίου, το LandRover που οδηγούσε ο prince Philip συγκρούστηκε, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες με ένα Kia που οδηγούσε μια 28χρονη γυναίκα κοντά στο Sandringham, στο εξοχικό της βασιλικής οικογένειας. H γυναίκα τραυματίστηκε ελαφρά στο γόνατο, ενώ η 46χρονη Fairweather, που καθόταν στη θέση του συνοδηγού, υπέστη κάταγμα στον καρπό της. Στο αυτοκίνητο επέβαινε και ένα αγοράκι 9 μηνών, το οποίο, ευτυχώς, δεν τραυματίστηκε).

«Ήμουν λίγο ταραγμένος μετά το ατύχημα, αλλά ανακουφίστηκα ειλικρινά όταν έμαθα πως καμία από σας δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Καθώς, στον τόπο του ατυχήματος συγκεντρωνόταν κόσμος, οι αστυφύλακες με συμβούλεψαν να επιστρέψω στο Sandringham. Έκτοτε, πληροφορήθηκα πως υποφέρετε από κάταγμα στο χέρι. Λυπάμαι ειλικρινά γι’ αυτόν τον τραυματισμό. Σας εύχομαι ταχεία ανάρρωση, απ’ αυτή την πολύ δυσάρεστη εμπειρία», σημειώνει ο πρίγκιπας στην επιστολή του, την οποία υπογράφει: «Ειλικρινά δικός σας Philip». Το γράμμα είναι σύντομο, ο τόνος του, ευθύς, προσωπικός, γλυκός, πολύ ευγενικός. Εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς, πως δεν γράφτηκε με πρωτοβουλία ή από το χέρι του prince Philip…

H αλαζονεία του 97χρονου πρίγκιπα έγινε θέμα ακόμα και στον φιλικό του Τύπο, ενώ τα tabloids επέκριναν έντονα την επιμονή του να οδηγεί, σε τόσο προχωρημένη ηλικία. O Pierce Morgan, o αρχισυντάκτης της «Daily Mail», υπέγραψε ένα άρθρο-κόλαφο για τον «αγενή πρίγκιπα», όπου, μεταξύ άλλων, σημείωνε: «Πέρα από όλα όσα συνέβησαν στο τροχαίο, αυτό που με σόκαρε ήταν το γεγονός ότι την επομένη ημέρα παρέλαβε ένα ολοκαίνουριο τζιπ και άρχισε ξανά να οδηγεί, χωρίς φυσικά να φοράει ζώνη. Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο: “Δεν θα με σταματήσετε να οδηγώ. Είμαι τόσο πλούσιος, ώστε να παίρνω ένα καινούριο αυτοκίνητο όποτε μου αρέσει και δεν με νοιάζει και να υπακούω στους νόμους”. Και ειλικρινά με έπιασε το στομάχι μου. Τι φοβερή αλαζονεία! Και πόσο μεγάλη απρέπεια στους ανθρώπους των οποίων διέλυσε το αυτοκίνητο πριν λίγες ώρες. Φαντάζεστε να είχε κάνει κάτι τέτοιο κάποιος διάσημος, όπως ο David Beckham; Θα τον είχε σταυρώσει ο Τύπος και η κοινή γνώμη. Και θα είχε υποστεί και τις συνέπειες του νόμου. Όμως, ο prince Philip έλαβε μόνο μια φιλική προειδοποίηση από την Αστυνομία…».

ΓΚΑΦΕΣ ΚΑΙ «ΛΕΚΤΙΚΑ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ»
Αλλά, είναι αλαζονεία ή κάτι άλλο; Μες στα χρόνια του δημόσιου βίου του, στο πλευρό της βασίλισσας (ως το 2017, οπότε παραιτήθηκε επισήμως από την άσκηση των καθηκόντων του), ο δούκας του Εδιμβούργου επέδειξε πολλά, ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά: αποφασιστικότητα και σθένος, για αρχή. Μια εντυπωσιακή αίσθηση του καθήκοντος. Κι επίσης ακατάπαυστη ενεργητικότητα (η οποία, στο παρελθόν εκτονωνόταν στην ενασχόληση με διάφορα σπορ, από πόλο και ιστιοπλοΐα ως το πιλοτάρισμα αεροπλάνου και το αθλητικό carriage driving), εκρηκτικό ταμπεραμέντο, αυταρχισμό και ωμότητα, καθώς και μια εντυπωσιακή έλλειψη τρόπων, κατά καιρούς, ανεξάρτητα από το σε ποιον απευθύνεται. Το τελευταίο, βαπτίζεται συνήθως «ιδιορρυθμία» – το Web βρίθει από τέτοιες «ιδιορρυθμίες», λεκτικά ατοπήματα ή μνημειώδεις γκάφες του Philip. Λέγεται π.χ. πως κατά την επίσκεψή του στην Κίνα, το 1986, είπε απευθυνόμενος σε Βρετανούς φοιτητές, πως «αν μείνετε για πολύ καιρό ακόμη εδώ θα γίνετε σχιστομάτηδες». Αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στην Αυστραλία είχε ρωτήσει έναν ιθαγενή Αβορίγινα αν «εξακολουθούν να ρίχνουν δόρατα ο ένας στον άλλον». Το 2001, απάντησε σε ένα 13χρονο αγόρι που του εκμυστηρεύτηκε πως ήθελε να γίνει αστροναύτης πως είναι «πολύ παχύς» για να τα καταφέρει. Και το 2000, στη διάρκεια ενός επίσημου δείπνου στη Ρώμη, που συνοδευόταν από τα καλύτερα κρασιά της χώρας, ακούστηκε να αναφωνεί: «Φέρτε μου μια μπίρα. Δεν με νοιάζει τι μάρκα, απλά φέρτε μου μια μπίρα».


«Δεν είμαι παρά μια αναθεματισμένη αμοιβάδα. Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος σε όλη τη Βρετανία που δεν μου επιτρέπεται να δώσω το όνομά μου στα παιδιά μου», ακούστηκε να λέει, το 1952, μετά την ενθρόνιση της Elizabeth, όταν κρίθηκε πως το όνομα του βασιλικού οίκου θα παρέμενε το «Windsor».

Αυτό, λοιπόν, που ο περισσότερος κόσμος ερμηνεύει ως φριχτή αγένεια, έλλειψη ενσυναίσθησης ή ακόμα και αλαζονεία, στην περίπτωση του prince Philip, είναι -ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται όσοι τον ξέρουν καλά- μια ντροπαλότητα στρεβλή, παθολογική, κάτι σαν εγγενής δυσλειτουργία. Ένας στενός του φίλος, εκμυστηρεύτηκε κάποτε σε έναν δημοσιογράφο πως «ο Philip μερικές φορές ενεργεί σαν να του λείπει κάποιου είδους συναισθηματικό κέντρο. Νομίζω πως αυτό πηγάζει από βαθιά ανασφάλεια…».

 

ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΠΑΙΔΙ, ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ

Πράγμα, όχι και τόσο περίεργο, αν δει κανείς το πώς μεγάλωσε. Ο νεαρός πρίγκιπας -κάποτε- της Ελλάδας βίωσε μια άκρως μοναχική παιδική ηλικία. Η μητέρα του Αλίκη ήταν άρρωστη, καταθλιπτική, κλεισμένη σε κλινικές της Ελβετίας ή αφοσιωμένη στα θεία. O πρίγκιπας Ανδρέας, ο πατέρας του διαρκώς απών, οι αδελφές του το ίδιο. Ο Philip μεγάλωσε μόνος, περιπλανώμενος πότε στην Αγγλία, πότε στη Γερμανία, αλλάζοντας σχολεία και εξαρτώμενος από τη φιλανθρωπία των συγγενών του – ένα τσούρμο ευγενικών ξένων, που φρόντιζαν πώς θα τραφεί, θα ντυθεί ή θα μορφωθεί, αλλά δεν του έδιναν το μοναδικό πράγμα για το οποίο λιμοκτονούσε: αγάπη. Λέγεται πως, όταν κάποτε, ρωτήθηκε τι γλώσσα μιλούσαν στο σπίτι του, εκείνος απάντησε: «Τι εννοείτε “στο σπίτι”;». Ανήκε σε όλους και παντού – ο ίδιος δεν είχε ταυτότητα («Σκεφτόμουν τον εαυτό μου ως Σκανδιναβό. Συγκεκριμένα Δανό. Στο σπίτι μιλούσαμε αγγλικά. Οι άλλοι μάθαιναν ελληνικά, εγώ καταλάβαινα κάποια. Αλλά, μετά η συζήτηση γύρναγε στα γερμανικά επειδή τα ξαδέλφια μου ήταν Γερμανοί. Αν δεν μπορούσα να σκεφτώ μια λέξη σε κάποια γλώσσα τη σκεφτόμουν σε άλλη»). «Όταν χρειαζόταν έναν πατέρα, δεν υπήρχε κανείς για εκείνον», δηλώνει ο Michael Parker, πρώην στέλεχος του Πολεμικού Ναυτικού ο οποίος εργάστηκε ως ο πρώτος γραμματέας του prince Philip.


Στις 17 Ιανουαρίου, το LandRover που οδηγούσε ο prince Philip (φωτο κάτω) συγκρούστηκε, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες με ένα Kia που οδηγούσε μια 28χρονη γυναίκα κοντά στο Sandringham, στο εξοχικό της βασιλικής οικογένειας. H γυναίκα τραυματίστηκε ελαφρά στο γόνατο, ενώ η 46χρονη Fairweather, που καθόταν στη θέση του συνοδηγού, υπέστη κάταγμα στον καρπό της.

Ως τα 26 του, την εποχή που παντρεύτηκε την Elizabeth, ο Philip δεν είχε και πολλά. Αμέσως μετά, είχε ακόμα λιγότερα, μιας και για να κάνει αυτό τον γάμο, απαρνήθηκε την εθνικότητα, τη θρησκεία, το όνομα, τον τίτλο και τα δικαιώματά του στον θρόνο της Ελλάδας. Κι επίσης μερικά -ίσως λιγότερο σημαντικά για άλλους, αλλά πολύτιμα για κείνον πράγματα- όπως π.χ. μια καριέρα στο Ναυτικό, που υπεραγαπούσε. Την ελευθερία του. Την πρωτοκαθεδρία, μες στην οικογένειά του. Ως σύζυγος ενός μονάρχη και πατέρας ενός άλλου, έπρεπε να συμβιβαστεί με την ιδέα πως, στο εξής η θέση του θα ήταν πάντα δύο βήματα πίσω από κείνη της γυναίκας του και του γιου του. «Δεν είμαι παρά μια αναθεματισµένη αμοιβάδα. Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος σε όλη τη Βρετανία που δεν µου επιτρέπεται να δώσω το όνομά µου στα παιδιά µου», ακούστηκε να λέει, το 1952, μετά την ενθρόνιση της Elizabeth, όταν κρίθηκε πως το όνομα του βασιλικού οίκου θα παρέμενε το «Windsor». Ως αντίβαρο, προκειμένου να διατηρείται μια λεπτή ισορροπία δυνάμεων μες στον γάμο η βασίλισσα φρόντιζε πάντα να παραχωρεί στον απρόθυμο σύζυγό της, μερικά «χατίρια» ή «μικρές ελευθερίες». Το δίπλωμα οδήγησης ήταν μια απ’ αυτές.

Στο πλευρό της, είναι αλήθεια, ο prince Philip βρήκε, επιτέλους, κάτι που χρειαζόταν πολύ: μια οικογένεια, ασφάλεια, σταθερότητα, την αίσθηση πως ανήκε κάπου. Σε αντάλλαγμα -και παρά τις φήμες για απιστίες, στα νιάτα του- εκείνος της πρόσφερε την πλήρη αφοσίωσή του. «Το πρώτο μου, δεύτερο και ύστατο καθήκον μου είναι να στηρίζω πάντα τη βασίλισσα», είναι το motto του. Ανταμείβοντας τον «χρυσό πρίγκιπα» που ερωτεύτηκε στα 13 της και με τον οποίο την ενώνουν, πια, 70 (!) χρόνια κοινού, συζυγικού βίου, η Elizabeth δήλωσε το 2011: «Ο Philip είναι ο βράχος μου. Υπήρξε απλά η δύναμή μου και το στήριγμά μου».

 

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 641

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *