Προσκυνήστε το είδωλο

Προσκυνήστε το είδωλο

Watching TV

Δεκαεφτά χρόνια σε αυτό το επάγγελμα, είδαν πολλά τα μάτια. Δημοσιογράφους να παρατάνε την καριέρα τους και να μεταναστεύουν σε άλλη χώρα, να πηγαίνουν κόντρα στο σύστημα και από υπάλληλοι να φοράνε το κοστούμι του εκδότη, άλλοι να τσακώνονται και η κόντρα τους να οδηγείται στα δικαστήρια, άλλοι να εγκαταλείπουν την οικογένειά τους, άλλοι να περνούν τα σίδερα των κεντρικών σε διά βίου φυλάκιση, με την κατηγορία του φόνου εκ προμελέτης και άλλοι να «τρελαίνονται».

Και σίγουρα κανένας από αυτούς, τους γνωστούς αγνώστους τρελούς, δεν πέρασε την πύλη του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αθαλάσσας. Ζουν ανάμεσά μας και εξαπλώνονται όπως τα αναρριχώμενα φυτά που αν δεν τα κλαδέψεις θα σε τρυπήσουν με τα αγκάθια τους.

Κάποτε, θυμάμαι, που μου μιλούσαν για το βρώμικο παιχνίδι της τηλεόρασης. Κανένας διαχωρισμός στο φύλο. Άνδρες γυναίκες, ένα και το αυτό. Κανένας από όλους αυτούς/αυτές που εντάχθηκαν στο δυναμικό του οποιουδήποτε καναλιούδεν κατάφεραννα βγουν αλώβητοι/ες ή έστω ο εαυτός τους.

Γλυκάθηκαν, βλέπετε, από την πρόσκαιρη δόξα, τη δημοσιότητα, τα εξώφυλλα, τις συνεντεύξεις, τους «στημένους» παπαράτσι, τα χιλιάδες likes στις διάφορες αναρτήσειςτους, τους δεκάδες κλαρινογαμπρούςπου στηνόντουσαν με τις αμαξάρες τους για να τις γοητεύσουν και τις γνωστές άγνωστες νύφες που έστηναν καρτέρι για να αρπάξουν το «θήραμά» τους.

Ελάχιστες είναι λοιπόν οι περιπτώσεις παρουσιαστών που βγήκαν στον αέρα και παρέμειναν προσηλωμένοι/ες στο έργο τους. Οι υπόλοιποι/ες, έπεσαν θύματα της ματαιοδοξίας και της ανάγκης τους για αυτοπροβολή. Και με τις πλάτες τρίτων εισέβαλαν ως «εξολοθρευτές» στα κανάλια «επιβάλλοντας» ετσιθελικά την κυριαρχία τους. Με το σύνθημα «θάνατός σου η ζωή μου» απείλησαν όλους όσοι μπήκαν εμπόδιο στην επαγγελματική «ανέλιξή» τους και με το κλάμα κορόμηλο ζητούσαν υποσχέσεις ότι κανείς δεν μπορεί να τους/ις μετακινήσει από τη θέση τους.

Και κείνο που με λυπεί περισσότερο είναι ότι όλοι αυτοί/ες, που κάποτε ζητούσαν τη στήριξή μας και παρακαλούσαν για ένα εξώφυλλο ή έστω ένα μονόστηλο κάπου στο περιοδικό μας, για να αντεπεξέλθουν στο δύσκολο αυτό παιχνίδι που αποφάσισαν να «τρυπώσουν», ζητούν σήμερα, μέσω τρίτων, τη φίμωσή μας γιατί με τα γραφόμενά μας, λένε, πληγώνεται ο εγωισμός τους, καταστρέφεται η εικόνα τους και κινδυνεύουν να χάσουν το «βασίλειό» τους. «”Πω-πω, σκόνη που σήκωσα!”, είπε η μύγα που καθόταν στο πίσω μέρος του άρματος».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *