Ρούλα Κορομηλά: Λάβετε, φάγετε

Ρούλα Κορομηλά: Λάβετε, φάγετε

koromila

Με το δάχτυλο στη σκανδάλη πριν ακόμα εμφανιστεί στη μικρή οθόνη

Μια φορά και έναν τηλεοπτικό καιρό υπήρχαν φαντασμαγορικά θεάματα στην τηλεόραση. Φυσικά και δεν ήταν Ταρκόφσκι και Παραντζάνοφ, αλλά πόση «Νοσταλγία» και «Σολάρις» χωράνε σε μια μικρή οικιακή συσκευή κάτι λιγότερο από την ηλεκτρική κουζίνα; Ναι, για όλους τους περισπούδαστους που μοιάζουν να μισούν την τηλεόραση αλλά τη βλέπουν και την κρίνουν, η Ρούλα Κορομηλά δεν υπήρξε ό,τι για το κοινό, μια δική τους, ανθρώπινη, σάρκινη, ειλικρινής, αυθόρμητη, γήινη γυναίκα, που γέλιο τους χάριζε, τραγούδια και χαρά. Σκηνικά και πολυχρωμία, άψογοι φωτισμοί, πρωτοτυπία, ευρηματικότητα και φαντασία. Τραγουδιστές, μίμοι, χορευτές, ηθοποιοί, κωμικοί, ωραία φωτεινά πλάσματα που δεν είχαν ακόμα θέση στο φως, ταλέντα που δεν γνώριζαν πως υπήρχαν. Δημοσιογράφοι και προσωπικότητες σφιγμένες σε κοινωνικό προφίλ αφήνονταν στα χέρια της να δοκιμάσουν χορευτικά, τραγούδια, μιμήσεις σπουδαίων, αγαπημένων τους κινηματογραφικών σκηνών. Κάθε σόου της Ρούλας ήταν ένα δυναμικό, νέο έργο με πρωτοτυπία και θεαματικότητα. Ύστερα ήρθαν τα ξένα υπερθεάματα. «Big Brother», «Φάρμα», εκείνο με το νησί στη Μαλαισία, «The Wall», «Fame Story» και πολλά άλλα μετά σε φωτοτυπία, με στόχο τον ανταγωνισμό, την αντιγραφή προτύπων, την καλλιέργεια ονείρων για καριέρες που ξέφτιζαν στον επόμενο κύκλο παιχνιδιού.

Για κοστούμια, ρούχα, προβολή του έργου των Ελλήνων σχεδιαστών, ούτε λόγος να γίνεται. Εκτός απ’ τη Ζέτα Μακρυπούλια στο «Dancing with the Stars», που έκανε το ρούχο της θεατρικό κοστούμι κάθε φορά, και τη Ματθίλδη Μαγγίρα, που φορούσε ως ρόλο γκροτέσκ ρούχα για να γίνει κριτής στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο», δεν είδαμε κάτι ξεχωριστό, αλλά κοινοτυπία, γύμνια και σουσουδισμό, με δανεικές ξένες φίρμες που φάνταζαν παράταιρες στου Καραμάνου το πλατό και στα Σπάτα.

Αν η Ρούλα κάποτε μιλούσε με τον Χορν και τη Μαντόνα, τραγουδούσε με τον Έρος Ραματζότι, χόρευε με τον Ρουβά, γινόταν συντροφιά με τον Κραουνάκη, την Πρωτοψάλτη και τη Νικολακοπούλου γύρω από ένα πιάνο ή έκανε το πλατό Λας Βέγκας για χάρη του Ζαχαράτου, όλα αυτά έμειναν πίσω μας. Γιατί δεν υπάρχει χρήμα; Ίσως ένα πρόγραμμα αγορασμένο να κοστίζει από χέρι πολύ περισσότερα από ένα αντίστοιχο φτιαγμένο με μεράκι, εργατικότητα, φαντασία, κατάλληλους ανθρώπους στις κανονικές θέσεις τους, αξίες και τόλμη. Και αν μη τι άλλο, η Κορομηλά όλα αυτά τα έχει.

Παρόλα αυτά, με το που ανακοινώθηκε πως η Ρούλα θα κάνει μια σειρά από πολύωρα σόου στο «Ε», με τον δαιμόνιο και έμπειρο Βαγγέλη Περρή στο πλευρό της και την αφρόκρεμα των τεχνικών και δημοσιογράφων –που άλλωστε η ίδια σε ένα μεγάλο μέρος τους καθιέρωσε από παλιά– οι γκρίνιες άρχισαν. «Θα κάνει τα ίδια με αυτά πριν από 20 χρόνια;». «Δεν πρέπει να υπάρχουν φρέσκα πρόσωπα;». «Δεν είναι εποχές γι’ αυτά». Φυσικά και δεν θα κάνει το ίδιο με αυτό πριν από 20 χρόνια, γιατί δεν ζει πριν από 20 χρόνια. Και φυσικά οι εποχές είναι για χαμόγελα και όχι για αναζήτηση ειδώλων με τον ίδιο στόμφο σαν να ‘μαστε στο Μπελ Έαρ. Και τα πρόσωπα δεν είναι μαρούλια για να αναζητείς αν η αυθεντική τους σχέση με το κοινό έχει σφραγίδα με ημερομηνία συσκευασίας. Ας σκεφτούμε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν θέσεις εργασίας και περιθώρια έκφρασης δημιουργικότητας και ας αφήσουμε την γκρίνια για το αν το «X Factor» είναι το μοντέρνο και πως για πολλοστή φορά θα βγάλει κάνα νέο σταρ για την ανά δεκαπενθήμερο εμφάνισή του στα μπουζούκια. Ας δούμε και μετά ας πούμε.

Η Ρούλα, χρόνια τώρα, είναι διαρκείας και αντοχής και όχι γέννημα συγκυρίας. Αν μη τι άλλο, της οφείλουμε ώρες χαμόγελου και ανεμελιάς. Και ας περιμένει η σαρκοφαγία λίγες μέρες…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *