Στέλιος Θεοχάρους: Είμαι δυνατός και πάντα ήμουν!

Στέλιος Θεοχάρους: Είμαι δυνατός και πάντα ήμουν!

Στέλιος Θεοχάρους: Είμαι δυνατός και πάντα ήμουν!
Φωτογραφία: Δημήτρης Βαττής

Ο λατρεμένος «Φουσιέκκας» στην πιο αναπάντεχη εξομολόγηση

Θα τον θυμάσαι σίγουρα ως «Φουσιέκκα» από την «Αίγια Φούξια» ή ως «Γώρο» από το «Την Πάτησα». Ο αγαπημένος ηθοποιός Στέλιος Θεοχάρους έχει αποσυρθεί εδώ και 7 χρόνια από τα τηλεοπτικά δρώμενα και όχι τυχαία. Η μάχη με την κατάθλιψη, που για πρώτη φορά εξομολογείται μέσα από αυτή τη συνέντευξη, ήταν ο λόγος που είδε αλλιώς τη ζωή. Σήμερα, δυνατός και αισιόδοξος μάς συστήνεται ξανά για να ανακαλύψουμε τον αληθινό Στέλιο. Εκείνη την πάντα ρομαντική ψυχή που προσπαθεί να είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.

Από την Αφροδίτη Γεωργίου
Styling: Γιώργος Χρυσοστόμου

Όταν τον πήρα τηλέφωνο, η έκπληξή του ήταν εμφανής. Αναρωτιόταν γιατί του ζητάμε συνέντευξη, καθώς πάνε πολλά χρόνια που έχει απομακρυνθεί από τα φώτα. Ο αγαπημένος κωμικός ηθοποιός που τα πρωινά δουλεύει σε τράπεζα, ανοίγει την ψυχή του και μοιράζεται μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα που κανείς δεν περιμένει όταν φέρει στο μυαλό τις ξεκαρδιστικές τηλεοπτικές του στιγμές.

Όταν πρωτομιλήσαμε μου είπες ότι ξέχασες πώς γίνονται οι συνεντεύξεις…
Πραγματικά έχω ξεχάσει! Η τελευταία φορά που έδωσα συνέντευξη ήταν το 2012! Πάνε εφτά χρόνια…

Πρώτη φορά μίλησα με συνεντευξιαζόμενο για να κλείσουμε τη συνέντευξη και ένιωσα τόσο έντονα να μη θέλει! (γέλια) Λες και βγήκες εντελώς από αυτή τη διάθεση…
Σοκαρίστηκα λίγο επειδή σκέφτηκα «για ποιο λόγο μου ζητούν συνέντευξη; Ποιος με έψαξε;» Στην αρχή νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα.

 

Οι ρόλοι σου έχουν λατρευτεί από τον κόσμο και είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις. Ο κόσμος που σε αγκάλιασε, όμως, πλέον έχει χάσει τα ίχνη σου… Θα θέλαμε να μάθουμε νέα σου λοιπόν… Αποσύρθηκες από δική σου επιλογή. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να τα παρατήσεις όλα έτσι ξαφνικά;
Είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω δημόσια γι’ αυτό το θέμα. Οι φίλοι μου, ο στενός μου κύκλος γνωρίζουν… Εγκατέλειψα τις τηλεοπτικές συμμετοχές όταν ξεκίνησε χημειοθεραπείες ο πατέρας μου. Ήθελα να είμαι δίπλα του συνέχεια, να τον στηρίζω και να περνώ όσο περισσότερο χρόνο γίνεται μαζί του και νιώθω πολύ περήφανος γι’ αυτή την επιλογή μου. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή το 2013… Τελείωσε η «Αίγια Φούξια» το 2011, το 2012 όταν ήμουν στις «Πατάτες Αντιναχτές» άρχισε χημειοθεραπεία ο μπαμπάς μου. Δυστυχώς, πιο μετά μας άφησε. Οι προτεραιότητές μου άλλαξαν αυτόματα και έδωσα άλλη ερμηνεία στη λέξη «ζωή». Όταν τον έχασα ένιωσα ότι έχασα τον κόσμο μου. Παραδέχομαι και δεν ντρέπομαι να το πω ότι πέρασα μια περίοδο της ζωής μου από κατάθλιψη. Κλειδώθηκα στον εαυτό μου, έχασα εμένα… Χρειάζεται χρόνος να επανέλθεις στην καθημερινότητά σου, να βρεις τα πόδια σου και να συνεχίσεις από εκεί που έμεινες. Ήμουν στις «Πατάτες Αντιναχτές» και έκανα τον πιλότο της «Πρώτης Σταγόνας» και ενώ ο πιλότος ήταν στο editing μάς ανακοινώνει ο γιατρός ότι ο πατέρας ξεκινά χημειοθεραπείες. Είπα μέσα μου «κι αν τον χάσω τώρα; Αν, αν…» Και επειδή ήθελα να ήμουν μαζί του όσο χρόνο γινόταν -το πρωί εγώ εργάζομαι σε τράπεζα- λέω τα απογεύματα θα τα αφιερώσω για τον πατέρα μου. Όταν τον έχασα, για 1-2 χρόνια δεν ήμουν σε διάθεση να επιστρέψω, οι προτάσεις που είχα αφορούσαν κωμωδίες και δεν μπορούσα να ανταποκριθώ. Για να κάνεις κάτι πρέπει να είσαι φορτσάτος και 100% εκεί. Όταν το μυαλό σου είναι αλλού, δεν νιώθεις έτοιμος να αρχίσεις ξανά. Σιγά-σιγά, λοιπόν, απομακρυνόμουν και φτάσαμε στο σήμερα.

Και τελικά πώς βρήκες τα πόδια σου;
Τα πόδια μου άρχισα να τα βρίσκω πρόπερσι το καλοκαίρι. Τότε, ξεκίνησα να γίνομαι δημιουργικός και πάλι… Η χρονιά ξεκίνησε με ένα όραμα που είχα για χρόνια στο μυαλό μου και επαληθεύτηκε για δεύτερη χρονιά πέρσι. Ήταν το θεατρικό φεστιβάλ «Αντίσκηνο», το οποίο διεξάγεται στον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας και ένας από τους στόχους του είναι να δίνει σκηνή σε νέες «φωνές». Ήταν μια ιδέα που είχα στο μυαλό και μαζί με τον κοινοτάρχη Νίκο Κλεάνθους το υλοποιήσαμε. Συζητήσαμε με τη νεολαία του χωριού και θέλαμε να κάνουμε ένα πακέτο για να επισκέπτονται τον Πύργο για κάποιο λόγο από όλη την Κύπρο. Δημιουργήθηκε ένα φεστιβάλ, στο οποίο παίρνουμε πολύ ωραίες παραστάσεις με πολύ όμορφη ατμόσφαιρα στο κοινοτικό πάρκο του χωριού και δίνουμε βήμα σε νέους δημιουργούς. Τις προηγούμενες χρονιές πήγε πάρα πολύ καλά. Φέτος, είναι η τρίτη χρονιά που θα γίνει, στις 23 και 24 Αυγούστου στον Κάτω Πύργο. Πρόκειται για ένα θεατρικό συναπάντημα πλάι στη θάλασσα, όπου θεατές και ηθοποιοί συνυπάρχουν για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Μάλιστα, δεν είναι απαραίτητο να είσαι του χώρου για να έρθεις. Είναι για όσους αγαπούν την τέχνη! Παράλληλα, ξεκίνησα δειλά-δειλά από τότε να κάνω μικρά και περιεκτικά θεατρικά project. Εκεί συνειδητοποίησα ότι άρχισα να ανασαίνω και πάλι. Τον Ιανουάριο του 2018 ανέβηκε η θεατρική παράσταση «Μία στάση ακόμα» στο πλαίσιο του NicosiaPopupFestival, ένα κείμενο που είχα γράψει με τη Μαρίνα Φραγκεσκίδου και αποτελούσε την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα. Το έργο πήγε πάρα πολύ καλά σε σημείο που μας ζητούσε ο κόσμος να το διαβάσει και έτσι το τυπώσαμε σε βιβλιαράκι τσέπης. Τον Μάιο του 2018 ανέβηκε από την ΕΘΑΛ πάλι ένα έργο από εμένα και τη Μαρίνα Φραγκεσκίδου, με τίτλο «Κοιμήσου Αγγελούδι μου», σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή. Το καλοκαίρι είπα να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Τις «Ρίμες Αγάπης», που ήταν ποιήματα τα οποία έγραψαν Κύπριοι ιππότες. Μαζί με τον κ. Στέλιο Καυκαρίδη, τον Παναγιώτη Μπρατάκο, τον Αλέξανδρο Αχτάρ και τον μουσικό Πέτρο Σολωμού. Βασικά, υπάρχουν μικρά projects με τα οποία ασχολούμαι και αισθάνομαι δημιουργικός. Φέτος, για παράδειγμα, ανεβάσαμε ένα καταπληκτικό κείμενο του Κώστα Μανούρη, «Pανωλεθρίa• stand-uptragedy». Ακόμη ένας στόχος του «Αντίσκηνου» είναι να δίνουμε βήμα σε Κύπριους κειμενογράφους. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε αναλάβει ο Γιώργος Αναγιωτός σε δική μου σκηνοθεσία μαζί με τον μουσικό Στέλιο Βλάχο. Το επόμενο ήταν ένας μονόλογος που έγραψα μόνος μου αυτή την φορά. Η «Γαρυφαλιά» ήταν η ιστορία μιας γυναίκας που βίωνε τον ρατσισμό καθημερινά και «πάλευε» με το σύστημα, τα στερεότυπα, τις αξίες της κοινωνίας, την επιβίωση, τον εαυτό της… Σχολιάζω το περιεχόμενο της παράστασης αυτής γιατί είναι μια ιστορία που μας θυμίζει πολλά από τα τελευταία γεγονότα στην Κύπρο. Δώσαμε βήμα σε μια νέα ηθοποιό, τη Μικαέλλα Κάσινου, ενώ την επιμέλεια κίνησης είχε αναλάβει η Γεωργία Αντρέου.

Πάντως από το ευρύ κοινό που αποτελεί την τηλεόραση έχεις εξαφανιστεί. Όταν σε σκέφτεται κάποιος, αυτόματα έρχεται στον νου ο «Γώρος» και ο «Φουσιέκκας».
Είναι οι χαρακτήρες που με ανέδειξαν, τους υπεραγάπησα και δεν τους ξεχνώ! Έδινα την ψυχή μου για να υποδυθώ και τον Γώρο και τον Φουσιέκκα.

Θα έλεγε κανείς ότι τότε θα είχες γλυκαθεί μιας και οι δύο σειρές που συμμετείχες, το «Την Πάτησα» και η «Αίγια Φούξια», ήταν σειρές φαινόμενα. Καταλαβαίνω την αντίδραση όταν δεν ήσουν καλά, αλλά τώρα που νιώθεις καλύτερα γιατί δεν επιστρέφεις;
Όπως σου είπα για μένα η υποκριτική πάντα ήταν χόμπι. Δεν το κάνω για τα λεφτά. Θα μπορούσα να γλυκαθώ αλλά επέλεξα να αποστασιοποιηθώ. Άλλωστε, έχω μια δουλειά που υπεραγαπώ. Είμαι τραπεζικός και δίνομαι ολοκληρωτικά σε αυτή μου την ιδιότητα. Η υποκριτική έρχεται σε δεύτερη μοίρα για μένα. Τώρα, αν ένα διάστημα της ζωής μου ήμουν τυχερός και ήρθε όλη αυτή η αγάπη από τον κόσμο, τα εξώφυλλα, οι συνεντεύξεις, για εμένα ήταν καλοδεχούμενα.

Πώς συνδυάζονται τόσο αντιφατικοί ρόλοι, όπως του τραπεζικού και του ηθοποιού. Μια δουλειά με καλλιτεχνική φύση και μια με οικονομικούς όρους;
Δεν είναι ρόλοι. Η δουλειά μου στην τράπεζα είναι αυτό που σπούδασα, δηλαδή Marketing και Banking. Στο σχολείο ήμουν στον οικονομικό κλάδο, μου άρεσαν τα μαθηματικά και η λογιστική. Βρήκα, λοιπόν, μια δουλειά που μου άρεσε. Παράλληλα, τα απογεύματά μου -μιας και όλοι έχουμε χόμπι- ασχολούμουν με την υποκριτική. Όσο για την καλλιτεχνική και πρακτική φύση, δεν το βλέπω έτσι. Μπορεί ένας μαθηματικός να είναι ένας καταπληκτικός ζωγράφος! Πάντα τα διαχώριζα μέσα μου. Πάντα δήλωνα εραστής της τέχνης της υποκριτικής και δεν το αλλάζω. Για μένα η υποκριτική είναι πάθος, ποτέ δεν την έχω δει ως δουλειά. Ίσως αν την έβλεπα έτσι όντως να έμπαινα σε άλλα μονοπάτια, να έβαζα άλλες προτεραιότητες και να μην απομακρυνόμουν.

Υπάρχει κάποιο project που θα σε έκανε να θες να επιστρέψεις έστω και για λίγο στα τηλεοπτικά λημέρια;
Δεν μπήκα σε τέτοιο τριπάκι. Αν δεν περνούσα από εκείνη την περίοδο που ήταν συνεχόμενα «Πατάτες Αντιναχτές», «Την Πάτησα» και «Αίγια Φούξια», ίσως σήμερα να είχα απωθημένα. Ήταν οι τρεις σειρές που συμμετείχα και η αγάπη που δέχτηκα ήταν συγκινητικά μεγάλη. Ίσως τώρα να είχα κάποια ερωτηματικά για το πώς θα ήταν να συμμετέχεις σε σειρές με μεγάλη ανταπόκριση άρα να το κυνηγούσα μέχρι να τα καταφέρω. Αυτό είναι που απασχολεί κάποιους μόλις ξεκινούν, οι οποίοι θέλουν να γίνουν αγαπητοί μέσα από τη δουλειά τους όσο πιο σύντομα γίνεται. Έζησα, όμως, αυτό το ταξίδι και είδα πώς είναι και με τα καλά και με τα κακά του. Πλέον, είμαι 40 χρονών και λέω στον εαυτό μου «από τη στιγμή που είμαι καλά στη δουλειά μου και μέσα μου, γιατί να πάω να ψαχτώ αλλού;» Βέβαια, δεν μηδενίζω την τηλεόραση! Μπορεί κάποια στιγμή να νιώσω τη διάθεση να πάω για έναν μικρό ρόλο σε κάποια σειρά. Να πάω να το διασκεδάσω. Ας είναι και μισό επεισόδιο. Δεν είναι ότι έκανα στροφή μόνο στο θέατρο. Η ανάγκη μου αυτή γεννήθηκε από μόνη της και με οδήγησε εκεί.

Η αλήθεια είναι ότι έχεις εντελώς άλλο στιλ και εξωτερικά. Ο κόσμος σε αναγνωρίζει; Και όταν σε αναγνωρίζει σε φωνάζει Στέλιο ή μήπως όχι;
Άφησα γένια (γέλια ). Ο κόσμος έτσι με έμαθε και έτσι με φωνάζει, «Φουσιέκκα» ή «Γώρο». Το αστείο είναι ότι έρχονται παιδάκια και μου μιλούν -επειδή οι σειρές προβάλλονται σε επανάληψη κάθε καλοκαίρι και δεν αφήνουν τον κόσμο να σε ξεχάσει- και τους λέω τον καιρό που έπαιζαν αυτές οι σειρές δεν ήσασταν γεννημένοι (γέλια). Επειδή κάπως είναι τα γένια, άσπρισε και λίγο το μαλλί το αστείο για μένα είναι όταν κάποιος υποψιάζεται ότι είμαι εγώ αλλά δεν είναι σίγουρος και με ρωτά. Με ρωτούν πού χάθηκα και όταν τους λέω κάνω θέατρο στον τάδε τόπο κάποιοι ενδιαφέρονται και έρχονται. Είναι πιο μικρά project, για τα οποία δεν γίνεται και πολλή διαφήμιση για να το μάθει ο πολύς ο κόσμος.

Πότε είχες μεγαλύτερη επιτυχία στον έρωτα; Τότε ή τώρα;
Οι γυναίκες που αγάπησα ήταν πριν τα 30, όταν δεν ήμουν έτοιμος για γάμο. Ήταν τότε που ασχολούμουν και με την τηλεόραση. Εγώ έκανα τηλεόραση από τα 24 μου μέχρι τα 32. Μικρότερος, λοιπόν, είχα πει ότι πριν τα 30 δεν θα παντρευτώ. Όταν λίγο μετά αποφάσισα να δοκιμάσω και η επόμενη σχέση να εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό, έγιναν όλα αυτά με τον πατέρα μου και δεν είχα καθαρό μυαλό. Και ξαφνικά λες «ωπ, φτάσαμε 40»! Δεν είναι δικαιολογία, απλά δεν είχα καθαρό μυαλό για έρωτες. Δεν πολυβγαίνω, ο κύκλος που συναναστρέφομαι είναι μικρός. Σε αυτή την ηλικία πιστεύω ότι είναι λίγο δύσκολο να κάνεις μια γνωριμία με τα ίδια θέλω.

Ονειρεύεσαι οικογένεια;
Φυσικά ονειρεύομαι οικογένεια! Απόλυτα… Σε αυτή τη φάση νιώθω πιο ώριμος και κατασταλαγμένος για κάτι τέτοιο.

Τι στοιχεία θα ήθελες να έχει ο άνθρωπος της ζωής σου;
Να σου πω κάτι που έγραψα πριν λίγο καιρό για έναν ξεχωριστό άνθρωπο… «Εμπιστοσύνη είναι να εκτίθεσαι στη σχέση σου χωρίς να φοβάσαι να κριθείς. Εμπιστοσύνη είναι να σε στηρίζει ο άλλος χωρίς να του το ζητήσεις. Εμπιστοσύνη είναι εκείνα τα μικρά-μικρά που δείχνουν ότι ο άλλος νοιάζεται για σένα. Εμπιστοσύνη είναι ο σεβασμός, η ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη είναι η κατανόηση, εμπιστοσύνη είναι η αποδοχή, μια γυναίκα να μπορείς να εμπιστευτείς τα συναισθήματά σου». Λένε ότι όσο μεγαλώνουμε ιδιοτροπιάζουμε. Διαφωνώ! Απλά, ξέρουμε καλύτερα τι θέλουμε. Τώρα, θέλω μια γυναίκα που να μπορώ να της εμπιστευτώ τα παιδιά μου!

Εξομολογήθηκες σήμερα ότι ήρθες αντιμέτωπος με την κατάθλιψη και ότι χρειάστηκε να παλέψεις με τους δαίμονές σου… Επειδή υπάρχει κόσμος που περνά δύσκολα και δεν φαντάζεται καν ότι ο αγαπημένος του κωμικός ηθοποιός πέρασε κι αυτός από τέτοιο λούκι, θα ήθελα να μας πεις πώς το βίωσες.
Ναι, πέρασα κατάθλιψη και πλέον δεν φοβάμαι να το παραδεχτώ. Το έχω αναλύσει πολύ… Καταρχάς, πολύς κόσμος περνά από κατάθλιψη και δεν το ξέρει. Αυτό είναι το Α και το Ω. Εγώ ευτυχώς το κατάλαβα όταν κλείστηκα στον εαυτό μου και άλλαξα συμπεριφορά. Εκείνος που δεν το καταλαβαίνει, θα του πάρει περισσότερο καιρό για να το ξεπεράσει. Δεν είναι ούτε αρρώστια ούτε τίποτα! Θέλει χρόνο μαζί με σένα, γιατί εγώ είχα να κάνω με απώλεια και έπρεπε να το αποδεχτώ. Όταν έχασα τον πατέρα μου έβγαλα ένα λανθασμένο συναίσθημα. Θυμό. Οι περισσότεροι που χάνουν έναν δικό τους άνθρωπο βγάζουν θυμό. Έχασα το χαμόγελο μου, την όρεξη μου, τη δύναμη μου. Το πρώτο είναι να αποδεχτείς την κατάθλιψη. Το περιβάλλον παίζει πολύ ρόλο και δεν πρέπει να σου υποδεικνύει τι πρέπει να κάνεις. Εγώ, για να περάσω αυτή τη φάση, έπρεπε να γίνω δημιουργικός και πάλι. Από μόνος μου έβαλα τα χέρια μου για να σηκωθώ. Ξεκίνησα δειλά-δειλά το γράψιμο, αρχίσαμε καμιά πρόβα με την ομάδα που φτιάξαμε και κάναμε λίγο θέατρο για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι χρειάζονται περισσότερη στήριξη από ειδικό και δεν είναι ντροπή γι’ αυτό να το αποδεχτούν.

Σήμερα, νιώθεις δυνατός και αισιόδοξος;
Είμαι δυνατός και πάντα ήμουν! Ακόμη και σε εκείνη τη δύσκολη φάση δεν έχανα τη δύναμή μου, ούτε την αισιοδοξία μου. Είχε να κάνει περισσότερο με τη διάθεσή μου.

Αυτό το διάστημα σε τι διάθεση σε πετυχαίνουμε;
Σε αγχωτική διάθεση! (γέλια) Με αυτή τη συνέντευξη είναι λες και κάνω ποδήλατο μετά από 15 χρόνια! Μικροάρθρα για τις θεατρικές μου δουλειές κυκλοφορούσαν, αλλά προσωπική συνέντευξη που να θέλουν να ασχοληθούν με τον «Στέλιο» και τι κάνει, πάει πολύς καιρός.

Μετά από αυτή την ανθρώπινη κουβέντα, όμως, δεν νομίζεις ότι άλλαξες τόσο που άξιζε τον κόπο;
Πάντα στις συνεντεύξεις που έδινα και παλαιότερα δεν ήθελα να λέω πολλά για μένα. Σκεφτόμουν ότι δεν αφορούν τον κόσμο. Συνειδητοποιώ, από την άλλη, ότι όταν μπαίνεις τόσα χρόνια στο σπίτι του άλλου έχεις υποχρέωση απέναντί του να μοιραστείς και κάτι πιο προσωπικό. Ο κόσμος σε έχει αναδείξει και δεν πρέπει να τον ξεχάσεις ποτέ. Εκείνος που θα τον ξεχάσει θα πιάσει χωματόδρομο. Σέβομαι τον κόσμο που με αγκάλιασε. Αυτός, λοιπόν, ήταν και ένας από τους λόγους που είπα ας κάνουμε αυτή την ανθρώπινη κουβέντα. Επίσης, με αφορμή το θεατρικό αναλόγιο που ετοιμάζουμε αυτή την περίοδο με τίτλο «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς». Από Μαργαρίτα σε Μαργαρίτα, με τις κυρίες Στέλλα Φυρογένη και Ειρήνη Ανδρονίκου. Μια υπερβατική συνάντηση μεταξύ δυο κορυφαίων εκπροσώπων της ελληνικής πεζογραφίας, της Μαργαρίτας Καραπάνου και της μητέρας της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, από το βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς» – Τα παράξενα της μητρικής αγάπης, στο οποίο εντάσσει τα γράμματα που έστελνε η Μαργαρίτα Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου. Η συγγραφή κειμένου και δραματική επεξεργασία είναι του Βαλεντίνου Κόκκινου και είναι μια ιδέα της Ειρήνης Ανδρονίκου σε σκηνοθεσία δική μου και επιμέλεια κίνησης της Γεωργίας Ανδρέου.

Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Είμαι από τον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας. Όταν έχασα τον πατέρα μου πήγαινα μέρα και επέστρεφα μέρα. Δεν μπορούσα να με βρει η νύχτα για τρία χρόνια. Τα τελευταία χρόνια όμως πάω πάρα πολύ συχνά, περνώ χρόνο στο χωριό μου, συναναστρέφομαι με τη νεολαία του χωριού. Θεωρώ ότι οποιοσδήποτε Κύπριος έχει σπίτι χωριό είναι ευλογημένος!

Έχεις πραγματικούς φίλους;
Σπάνια κάνω εποχιακές γνωριμίες, θέλω να ζήσω τον άλλον για να τον θεωρήσω φίλο. Ναι, έχω πραγματικούς φίλους, τον Λώρη Λοϊζίδη και τον Σταύρο Κυπριανού που όταν θυμηθώ τι μας δένει μπορεί να βάλω και τα κλάματα. Έχω και τέσσερις πρώτους κουμπάρους και κρατώ ακόμη φίλους από το σχολείο.

Έχω δει στο Facebook σου κάποιες φωτογραφίες με Vespa για το «Ένα Όνειρο μια Ευχή»…
Είναι κάτι που δεν διατυμπανίζω… Εδώ και χρόνια κάνουμε τον γύρο της Λευκωσίας και μπαίνουμε σε διάφορα μαγαζιά και καφετέριες και μαζεύουμε χρήματα για τον Σύνδεσμο. Η σχέση μου με το «Ένα Όνειρο Μια Ευχή» ξεκινά χρόνια πριν, όταν ο μικρός Χαράλαμπος ήθελε να γνωρίσει τον «Γώρο». Πήγα τότε πρώτη φορά στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Τον Χαράλαμπο δυστυχώς τον χάσαμε… Από τότε έγινα τακτικός θαμώνας και μερικά χρόνια αργότερα αυτή η αρρώστια χτύπησε και τη δική μου πόρτα. Κάθε χρόνο με το VespaClub αναλαμβάνουμε το κομμάτι της Λευκωσίας με μοτοσικλετιστές και φίλους ηθοποιούς.

Έχω την αίσθηση ότι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ιδέα ποιος είναι ο Στέλιος Θεοχάρους, στ’ αλήθεια…
Ο κόσμος που με γνώρισε μέσα από τους ρόλους μου, μου συμπεριφερόταν λες και ήμουν ο «Γώρος» και ο «Φουσιέκκας». Πίστευαν πραγματικά ότι έτσι ήμουν. Γελούσα… Ο κόσμος σε ταυτίζει με τους χαρακτήρες που βλέπει στην τηλεόραση. Γενικά, είμαι ένας τύπος που προσπαθεί. Η μαγική λέξη-κλειδί είναι το «προσπαθώ». Προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, δεν είμαι. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν αυτό κατά νου. Όταν επαναπαύεσαι, όταν πάρεις κάτι δεδομένο είσαι τελειωμένος. Προσπαθώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος στην κοινωνία, αλλά δεν είμαι ο καλύτερος. Προσπαθώ να είμαι ένας καλός ηθοποιός, αλλά δεν είμαι ο καλύτερος. Προσπαθώ να δείχνω την αγάπη μου στη σύντροφο και την οικογένεια μου, αλλά δεν τους δίνω όλη την αγάπη που ιδανικά θα ήθελα. Αυτός ήταν πάντα ο Στέλιος. Μπορεί όταν ήμουν στα κάτω μου να το ξεχνούσα κάπως, αλλά τώρα επέστρεψα!

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 661

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *