Στον υπέροχο κόσμο της Εβελίνας Κυράστα

Στον υπέροχο κόσμο της Εβελίνας Κυράστα

Στον υπέροχο κόσμο της Εβελίνας Κυράστα
Φωτογραφία: Χάρης Κυπριανού

Ο έρωτας με τον Μιχάλη Κωνσταντίνου, η αναπάντεχη εγκυμοσύνη που της άλλαξε τη ζωή, ο γάμος που ήρθε δύο χρόνια αργότερα, η καθημερινότητα με τρία παιδιά και η ανάγκη της για μια νέα αρχή. Η Εβελίνα Κυράστα δίνει την πρώτη της συνέντευξη για το περιοδικό Omikron και μιλά για τα τελευταία 12 χρόνια που από ανέμελο κοριτσάκι μεταμορφώθηκε σε γυναίκα.

Από την Νταϊάνα Αζά
Styling – Make up: Ανδρέας Ζεν

Ο Γιάννης κι ο Αντρέας ετοιμάζονται για το σχολείο, ο Νικόλας αλωνίζει στην κουζίνα, τα σκυλιά αναζητούν λιχουδιές και χάδια, ενώ ο Μιχάλης ετοιμάζεται για το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας. «Η καθημερινότητα με τρία παιδιά στο σπίτι, μόνο βαρετή δεν είναι!», λέει η Εβελίνα και γελά δυνατά, με την ευτυχία να διαγράφεται στην κάθε κίνηση του σώματός της. Στη ζωή της τίποτα δεν κύλησε συμβατικά, ούτε σε σχέση με τον έρωτα, ούτε με τον τρόπο που έγινε μητέρα, ξαφνικά, στα 24 της χρόνια. «Είμαι χαρακτήρας που βαριέται εύκολα και το γεγονός ότι τα πράγματα ήρθαν με αυτό τον τρόπο, μόνο τυχαίο δεν ήταν!». Τώρα πια, είναι βέβαιη πως δεν υπάρχει φυσιολογική και μη φυσιολογική ροή στη ζωή ενός ανθρώπου. «Η δική μας, όμως, ήταν ολόκληρη περιπέτεια!», εξηγεί, κάνοντας μια ακόμη αγκαλιά στον μικρότερο γιο της. Την αιτία που τα τελευταία δύο χρόνια ζει το παραμύθι της μητρότητας ξανά απ’ την αρχή. «Έκανα ακριβώς τα ίδια πράγματα για όλους και στις τρεις περιόδους της ζωής μου. Αλλά όταν μεγαλώνεις, αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Γιατί είναι διαφορετικό να γίνεσαι μαμά στα 24 και διαφορετικό στα 36. Τώρα, το εκτιμώ ακόμη πιο πολύ και θέλω να ρουφήξω την κάθε στιγμή, που ξέρω ότι δεν θα επιστρέψει».

Ήταν μια συνειδητή απόφαση να μείνεις τόσα χρόνια στο σπίτι, αφοσιωμένη στα παιδιά σου;
Όλες οι αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου ήταν συνειδητές. Και το να κρατήσω αυτή τη στάση απέναντι στην οικογένειά μου ήταν μια απόλυτα συνειδητή απόφαση. Και δεν την έχω μετανιώσει σε καμία φάση. Δεν το διαπραγματευόμουν καν να ασχοληθώ με κάτι άλλο αυτά τα χρόνια.

Είχες ως πρότυπο τη μητέρα σου;
Η μαμά μου ήταν κι εκείνη ένας άνθρωπος που έβαλε τον εαυτό της στην άκρη, γιατί υπήρχαν άλλες προτεραιότητες, ο άντρας και τα παιδιά της. Και επειδή το έζησα αυτό και μου άρεσε ο τρόπος που λειτουργούσε ως αίσθηση μέσα στο σπίτι, δεν ήθελα να δώσω κάτι λιγότερο στη δική μου οικογένεια.

Η ιδέα του Lime+Life πώς προέκυψε; Είχες ανάγκη για μια νέα αρχή;
Τώρα που ο Νικόλας θα πάει σχολείο, ένιωσα ότι άρχισε να αδειάζει το σπίτι. Κι επειδή δεν μου αρέσει να κάθομαι από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να κάνω τίποτα, πίστεψα ότι η ιστοσελίδα Lime + Life θα μου δώσει τη δυνατότητα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό.

Τι απολαμβάνεις πιο πολύ σ’ αυτό;
Που μπορώ να κάθομαι μπροστά από μια οθόνη και να βλέπω κάτι που είναι δικό μου, που με αντιπροσωπεύει, μου ταιριάζει και που μπορώ να το υποστηρίξω. Γιατί έχω άποψη για τη μόδα, την ομορφιά, τη διατροφή, τη διακόσμηση, ακόμα και για τη μαγειρική. Ήθελα να έχει θέματα που να τα βλέπω και να τα χαίρομαι και παράλληλα να μπορώ να μοιραστώ πράγματα με τον κόσμο.

Σου άρεσε πάντα να γράφεις;
Πάντα και οι φίλες μου με πείραζαν. Παρόλο που σπούδασα στο Οικονομικό της Νομικής Αθηνών, την αγάπη για τη γραφή την είχα από μικρή. Το τελευταίο διάστημα είχα πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό μου, αλλά παράλληλα ήξερα πως για να το κάνω ακριβώς όπως θέλω, χρειαζόταν χρόνος και μια πιο συγκεκριμένη άποψη. Όταν ήρθα σε επαφή για πρώτη φορά με την αρχισυντάκτρια της ιστοσελίδας, Έλενα Σιαφάκα, και της είπα τι σκέφτομαι, μου είπε «προχώρα κι εγώ θα είμαι μαζί σου!». Κι αυτό έγινε.

Όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερες να μείνεις μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας. Κάτι, όχι και τόσο συνηθισμένο στις μέρες μας.
Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, ο μόνος τρόπος που έχω μάθει να λειτουργώ. Πολύ συνειδητά πάλι, επέλεξα να κινηθώ έτσι γιατί θεώρησα πως δεν υπήρχε λόγος να κάνω κάτι διαφορετικό. Το ότι ήταν γνωστός ο μπαμπάς μου και αργότερα ο σύζυγός μου δεν έχει να κάνει καθόλου με τη δική μου εικόνα, αλλά καθαρά με τη δική τους. Ούτε μια επαγγελματική καριέρα χρειαζόταν να υποστηρίξω ούτε τίποτα, ούτως ώστε να είμαι μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας.

Τη φοβάσαι;
Δεν τη φοβάμαι, αλλά δεν την επιζητώ. Δεν τη θεωρώ κάτι απαραίτητα κακό, ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις που είναι άσχημες. Το να έχει κάποιος να πει κάτι, μια φορά στο τόσο, δεν είναι κακό, αλλά η υπερέκθεση της προσωπικής ζωής, των παιδιών και της οικογένειας, με ενοχλεί.

Όταν ανέβασες για πρώτη φορά μια φωτογραφία με τον πατέρα σου, αναπαράχθηκε αμέσως από τις ιστοσελίδες. Το περίμενες;
Δεν υπάρχει μέρα που να μη σκέφτομαι τον πατέρα μου, αλλά θέλω να τον σκέφτομαι με χαρά, δεν θέλω να τον φέρνω στο μυαλό μου και να νιώθω θλίψη. Στις 7 Ιανουαρίου, που ήταν η γιορτή του, είχα ανεβάσει μια φωτογραφία που ήταν πάρα πολύ ωραία και ήθελα να τη μοιραστώ. Από τη στιγμή που ανάμεσα στους φίλους μου είναι και δημοσιογράφοι, ξέρω ότι κάτι μπορεί να αναπαραχθεί. Οτιδήποτε βάζεις στο προσωπικό σου προφίλ, το βάζεις εν γνώσει σου.

Σε συγκίνησε το γεγονός ότι ο κόσμος τον αγαπά ακόμα, 13 χρόνια μετά το θάνατό του;
Είναι σοκαριστικό να βλέπεις ότι ο κόσμος τον θυμάται, μετά από τόσα χρόνια. Γιατί δεν είναι ένα ή δύο, είναι 13! Είναι ένας άνθρωπος που εισέπραξε τεράστια αγάπη και όσο ήταν εν ζωή και μετά. Πιστεύω πως τα είχε όλα και γι’ αυτό έχει μείνει ανεξίτηλη η μνήμη του. Δεν υστερούσε κάπου, ούτε στο επαγγελματικό κομμάτι ούτε στο χαρακτήρα και ο συνδυασμός αυτών των δύο ήταν καταλυτικός. Το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η ομάδα του έπαιξε, αντικειμενικά, πολύ καλό ποδόσφαιρο, ίσως είναι ένας ακόμη λόγος.

Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα μέρος της ζωής σου;
Πήγαινα από πολύ μικρή στο γήπεδο. Με θυμάμαι να ανεβαίνω πάνω στα καθίσματα, να φοράω μπλούζες του Παναθηναϊκού, να φωνάζω συνθήματα και να έχω άποψη για τα πάντα! Χούλιγκαν κανονικός! Ήμουν πολύ εξοικειωμένη με το χώρο, έτσι δεν μου έκανε και αίσθηση. Το θεωρούσα κάτι πολύ φυσιολογικό και δεν μου έκανε εντύπωση ούτε ο κόσμος που φώναζε, ούτε οι αντιδράσεις, ούτε οι ποδοσφαιριστές. Ήταν όλα μέρος της καθημερινότητάς μου.

Οπότε, ήταν φυσική εξέλιξη το ότι ερωτεύτηκες ποδοσφαιριστή;
Το πρότυπο ήταν σίγουρα ο μπαμπάς μου. Έτσι είναι συνήθως τα κορίτσια. Εγώ με τον μπαμπά μου ήμουν ερωτευμένη! Είχαμε τρομερή χημεία και μάλιστα ο ίδιος έλεγε ότι στο χαρακτήρα ήμασταν ίδιοι. Το πείσμα του το έχω πάρει σίγουρα. Τσακωνόμασταν και δεν πήγαινα να του ζητήσω συγνώμη, μέχρι που ερχόταν ο ίδιος και μου έλεγε: «Ρε Κυράστα, ίδιος μ’ εμένα είσαι!».

Με τον Μιχάλη έχουν κοινά χαρακτηριστικά;
Και ο Μιχάλης είναι ιδανικός μπαμπάς. Έχει υπομονή και ασχολείται πολλές ώρες με τα παιδιά, με δημιουργικό τρόπο. Θα παίξουν, θα πάνε βόλτα, θα δούνε ντοκιμαντέρ, θα τους πάει σχολείο. Είναι εκεί γι’ αυτούς. Θέλει να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο, επειδή απουσίαζε τόσα χρόνια λόγω των υποχρεώσεων με το ποδόσφαιρο. Είναι απαιτητική η δουλειά του ποδοσφαιριστή, ειδικά στο επίπεδο που το έκανε εκείνος. Γιατί όταν έχεις αγώνες για το Champion’s League, το πρωτάθλημα και το κύπελλο, είναι αυτονόητο ότι θα λείπεις από το σπίτι. Άρα τώρα που έχουμε το χρόνο, το απολαμβάνει και ο ίδιος περισσότερο. Και είναι χορτασμένος. Γιατί ένας άντρας πρέπει να είναι χορτασμένος στο επαγγελματικό κομμάτι, διαφορετικά έχει απωθημένα και αυτό δεν είναι καλό.

Πώς θα αντιδράσεις αν οι γιοι σου αποφασίσουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο;
Δεν θα παρέμβω αλλά, αν το πιστεύεις, δεν το εύχομαι κιόλας. Είναι πάρα πολύ δύσκολος ο χώρος του ποδοσφαίρου και έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες. Είναι θέμα τύχης, ταλέντου, ενώ υπάρχει και ένας τεράστιος ανταγωνισμός. Είσαι νέος και ξεκινάς με τις καλύτερες προδιαγραφές, αν όμως δεν καταφέρεις να φτάσεις στο επίπεδο που θέλεις, θα απογοητευτείς. Και θα έχεις φάει και πάρα πολλά χρόνια μέχρι να το συνειδητοποιήσεις. Είναι δύσκολο να αφήσεις το σημάδι σου, γιατί εξαρτάται από παράγοντες που δεν έχουν να κάνουν με εσένα και από γεγονότα που μπορούν να συμβούν στον οποιονδήποτε. Δεν είμαστε θεοί για να μπορέσουμε να προδιαγράψουμε πορείες. Βλέπεις ότι μερικές φορές υπάρχουν παίκτες που είναι στην καλύτερή τους κατάσταση και τους συμβαίνει π.χ. ένας τραυματισμός και μένουν εκτός γηπέδων για μήνες.

Είναι εξίσου δύσκολο για τη γυναίκα που βρίσκεται δίπλα από έναν ποδοσφαιριστή;
Σαφώς και δεν είναι δύσκολο μόνο για αυτούς που τα περνάνε, αλλά και για αυτούς που είναι γύρω τους. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Και δεν είναι εύκολο, γιατί άλλο τα λόγια και άλλο η πράξη. Οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν και παίζουν σε υψηλό επίπεδο είναι φυσικό να είναι πολύ απαιτητικοί απ’ τα άτομα που είναι δίπλα τους, χωρίς πάντα να το καταλαβαίνουν. Αλλά εκεί βρίσκεις πάλι τις ισορροπίες σου, προσπαθείς τουλάχιστον να τις βρεις. Κάνεις λίγο τα στραβά μάτια, σκέφτεσαι ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό, βρίσκεις τρόπους…

Το ένιωθες απ’ την αρχή πως ο Μιχάλης ήταν ο άντρας της ζωής σου;
Ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους που μου κρατούσε το ενδιαφέρον. Ήταν όλο αυτό που είχα μέσα στο μυαλό μου και μου άρεσε. Και κάτι δύσκολο, γιατί και εκείνος δεν είναι εύκολος, ούτε τώρα ούτε και τότε. Επομένως ναι, υπήρχε μαγεία…

Σου ήρθε φυσική η μητρότητα σε τόσο μικρή ηλικία;
Καθόλου φυσική δεν μου ήρθε και εννοείται πως έπαθα σοκ όταν συνέβη. Ούτε έτοιμη δεν μπορώ να πω ότι ένιωθα να γίνω μητέρα. Ήταν όμως μια απόφαση που ήξερα ότι θα με κάνει να νιώσω ευτυχισμένη. Τις αποφάσεις τις παίρνω με κριτήριο τι με κάνει εμένα να νιώθω καλά, δηλαδή αυτό που θα το σκέφτομαι στο μέλλον και δεν θα στεναχωριέμαι. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, εννοείται πως δεν το μετανιώνω!

Ήταν μια απόφαση που θα σου άλλαζε ολόκληρη τη ζωή.
Και μου την άλλαξε. Και σε μια ηλικία που έκανα μια ζωή πολύ ευχάριστη και εύκολη. Όταν περνάς ωραία και δεν έχεις δυσκολευτεί, είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα. Ήμουν πολύ χορτασμένο παιδί, με τις διακοπές, τα έξω και τα ταξίδια μου, κακομαθημένη σε ό,τι είχε να κάνει με τη διασκέδασή μου. Και ήρθε σε εκείνη τη φάση που ενώ οι άλλοι συνέχιζαν στο ίδιο μοτίβο, ξαφνικά λες «ουπς! Ξέχνα αυτά που ήξερες, πάμε αλλού!». Αυτό είναι όμως το ωραίο της ζωής και τα παιδιά είναι μεγάλη ευτυχία.

Με ποιες αρχές τα μεγαλώνεις;
Είμαι της πειθαρχίας, γενικότερα. Θέλω να είναι ευγενικά και να μάθουν να εκτιμούν στη ζωή τους. Το ότι έχουν βρει έτοιμα κάποια πράγματα, δεν σημαίνει ότι είναι και εύκολα. Γιατί προσπαθώντας να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα πάντα, τα κακομαθαίνουμε, αλλά αυτό είναι λάθος – και δεν φταίνε αυτά. Εγώ ήμουν πειθαρχημένη γιατί δεν είχα και πολλά περιθώρια με έναν τέτοιο μπαμπά στο σπίτι. Χωρίς να ήμουν ποτέ καταπιεσμένη, ήταν πολύ συγκεκριμένα τα πλαίσια συμπεριφοράς και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να εφαρμόσω και στα παιδιά μου.

Ακούγεσαι σαν αρχηγός της οικογένειας.
Σε πληροφορώ ότι τα φαινόμενα απατούν, άλλος είναι ο αρχηγός!

Σε ποιον έχουν μοιάσει στο χαρακτήρα;
Εμένα μου αρέσει το συναίσθημα, δεν το φοβάμαι και ο Νικόλας και ο Αντρέας εξωτερικεύουν εύκολα τα συναισθήματά τους. Ο Γιάννης είναι πιο δύσκολος, μοιάζει στον άντρα μου. Και όταν η οικογένειά σου, σου παρέχει την ελευθερία να εκφραστείς, είναι διπλό το χτύπημα!

Πώς αντέδρασες στην ιδέα της μετακόμισης στην Κύπρο;
Όταν μου το πρωτοείπε ο Μιχάλης, δεν με τρόμαξε καθόλου. «Ωραία, πάμε!», του είχα πει. Γενικά τις αποφάσεις, τις παίρνω σε κλάσματα δευτερολέπτου. Είχε μεσολαβήσει και ένα διάστημα που είχαμε πάει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη κι εκεί δεν είχα ούτε τη μαμά μου, ούτε την αδελφή μου. Έτσι, σκέφτηκα ότι στην Κύπρο θα έχουμε τουλάχιστον την πεθερά και τον πεθερό μου και κάποια μέλη της οικογένειάς μας. Η ζωή μου, γενικά, πορευόταν πάντα με βάση τις δικές του επαγγελματικές αποφάσεις και δεν ήθελα να σταθώ εμπόδιο σε κάτι που θεωρούσε εκείνος ότι έπρεπε να κάνει.

Προσαρμόστηκες εύκολα;
Δεν θα πω ψέματα, εύκολο δεν ήταν. Πέρασα μια φάση δύσκολη. Ήταν τελείως διαφορετική η νοοτροπία. Η Κύπρος είναι μικρή, αναγκαστικά ο ένας γνωρίζει τον άλλον και μου είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι έχανα μέρος της ιδιωτικότητάς μου. Νομίζω ήταν πιο πολύ στο μυαλό μου. Στην Αθήνα δεν υπάρχει αυτό, είναι πιο αποστασιοποιημένοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αυτό έχει τα πλεονεκτήματα αλλά και τα μειονεκτήματά του.

Νιώθεις ότι έχεις ωριμάσει με την πάροδο του χρόνου;
Γίνεται να έχεις τρία παιδιά και να μην έχεις ωριμάσει; Έχουν συμβεί διάφορα στη ζωή μου, αλλά δεν στέκομαι σ’ αυτά. Θέλω να σκέφτομαι τις όμορφες στιγμές. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει πολύ πιο δύσκολα και τους βλέπεις με αισιοδοξία και δύναμη και τους θαυμάζεις. Αυτοί είναι οι πραγματικοί νικητές της ζωής!

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 253

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *