«Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν» (Ηράκλειτος)

«Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν» (Ηράκλειτος)

Αφού ο κόσμος αλλάζει, γιατί να μην αλλάξουμε κι εμείς;

Μου λένε: «Μα, αφού χθες έλεγες άλλα. Σήμερα άλλα». «Και αύριο θα πω άλλα!», απαντώ. Πιστός στο περίφημο εκείνο αξίωμα της Μαλβίνας Κάραλη που είχα απομνημονεύσει κάποτε από τη «Σαββατογεννημένη» της και το ΄χω φυλαχτό σε μία άκρη του μυαλού μου: «Χθεσινή μου άποψη, σημερινή μου ανία». Ή σε εκείνους τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου που τραγούδησε η Τάνια στο ακλόνητό της στην καρδιά «Μαμά γερνάω»: «Για να ‘ναι πάντα ίδια, αλλάζουν όλα». Ποιος μπορεί να εμποδίσει έναν ανθρώπινο εγκέφαλο στον οποίο το αίμα κυλάει, μεταλλάσσεται και ρέει μέρα παρά μέρα λειτουργώντας και επικοινωνώντας με τον έξω κόσμο, με τόση πληροφόρηση καθημερινά -τόσες γνώμες, τόσες απόψεις, τόσες θεωρίες και blocks, Θεέ μου- να δημιουργεί αναιμίες στις άλλοτε βεβαιότητες, το πριν από ένα λεπτό θέσφατο να το κάνει χτικιό και το «σταύρωσον» «ωσαννά» για να επαναπροσδιορίζεται πάλι; Ποιος μπορεί να αντιτίθεται στους νόμους μιας καθημερινότητας που όσο κινείται ζει, σφάλλει, επανέρχεται, κι είναι έτοιμη να πέσει αγέρωχα σε νέα σφάλματα, σε νέους ζόφους, σε θριαμβευτικές νέες αμαρτίες; Τα θυμήθηκα αυτά και τα γράφω, κάνοντας ζάπινγκ τις προάλλες και πέφτοντας πάνω σε μια πολιτική συζήτηση του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ με τον Ζαχαρία Κουλία -είπες, σου ‘πα, μου ‘πες, ξείπες, έγραψες τότε, σήμερα τι υποστηρίζεις, άρα αθέτησες εκείνο το βιβλίο σου, εγώ παραμένω πιστός σε ό,τι έλεγα πάντα, και λοιπές μπούρδες- με ανακολουθίες ή όχι σε βάθος 45 ετών που υποτίθεται πως πρέπει να καταδικαστείς ερήμην αν η άνω τελεία της δεκαετίας του ’80 έγινε ξαφνικά αποσιωπητικό. Θεωρείτο ως δεδομένο δε πως η εμμονή του ισχυρογνώμονα ανθρώπου σε μία πίστη είναι και προσόν πολιτικού ανδρός – εγώ έλεγα πάντα αυτά που λέω και τώρα, καμία παρέκκλιση, δείτε τα χάλια σας. Χα! Έκλεισα την τηλεόραση -είναι και η φωνή του κυρίου Κουλία τέτοια, σαν τρύπημα από κεντρί πεινασμένης μέλισσας στο τύμπανο- και σκεφτόμουν ποιο κόλλημα κάνει κάποιον να είναι τόσο άτεγκτος και να λιμνάζει, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να φωτιστεί και μία άλλη όψη του φεγγαριού του – ίσως πιο ενδιαφέρουσα αλλά, γιατί όχι, να την απορρίψει μετά κι αυτήν αν βρει πολλές άλλες ωραίες λακκούβες. Διαφωνώ με την ετσιθελική ακαμψία, προκειμένου εν τέλει να παραμείνω σταθερός σε όσα αξίζουν – κι είναι πολλά! Όπως το ‘πε κι η Λίνα, δηλαδή, με επτά λέξεις.

Βεβαίως υπάρχουν και πράγματα αδιαπραγμάτευτα, ακλόνητα κι ακούνητα. Τέτοια είναι η φιλία. Το παιδί σου. Η μάνα κι ο πατέρας σου. Το «σπίτι» σου. Και αυτά, φυσικά, μετακινούνται -πολλές φορές ανεμοστροβιλικά- αλλά ξέρεις πως υπάρχει πάντα εκεί μία πηγή που τη σέβεσαι, που θα τη σέβεσαι, έστω κι αν παρεμβληθούν ημέρες ξηρασίας – ποτέ δεν χάνονται, ποτέ! Εκ φύσεως, είναι αναγκαίο κάπου πάντα να δίνεις μία «αναφορά» κι ένα «επειδή» – ακόμη και σιωπηλό. Τα άλλα; Τα άλλα είναι διά ημερήσιαν κατανάλωσιν, που έλεγε κι ο Πρόεδρος.

Μέρες πολιτικών διαλόγων που είναι, ψάχνω να βρω το νέο μονοπάτι ή το πιο ανθρώπινο στα μέτρα του σημερινού κόσμου – στη φάτσα, στο βλέμμα, στον τρόπο που κινούνται τα χέρια που δεν προδίδουν σχέση με μαθήματα management. Βάζω στο mute την τηλεόραση και κοιτάω κινήσεις – αφού στο τέλος τέλος δεν θα αποφασίσουν αυτοί όλοι οι καημένοι -το ξέρουμε- γιατί να σπαταλιέται τόσο σάλιο, τόσα ψέματα στ’ αφτί; Άλλωστε, βαρεθήκαμε όλοι το αραχνιασμένο, τους λεβεντομαλάκες, τους αντιαισθητικούς κι απαίδευτους – φλομώσαμε! Μ’ αρέσει το λοξό, το παθιασμένο, αυτό που δεν ανακατεύει τα πρώτα με τα δευτερεύοντα της ζωής, αυτό που ξέρει να υπερασπίζεται τα σφάλματα αναγνωρίζοντάς τα, έτοιμο όμως να «καεί» ξανά. Πάλι και πάλι. Έτοιμο τον ενεστώτα να τον ξανακάνει αόριστο και τούμπαλιν.

Ας κρατήσουμε αυτό στις ευρωεκλογές, αφού όλα τ’ άλλα εξατμίζονται: Μόνο η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο (δεν το λέω εγώ, το έγραψε ο Ντοστογιέφσκι στον «Ηλίθιο»). Κι αυτόν τον κάπως παραλλαγμένο στίχο της αγαπημένης μου, Μαριανίνας Κριεζή: «Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια, ό,τι ψέμα στη ζωή μου και να πω». Κάντε πάντως το πείραμα, μια φορά, μέρες που είναι, και θα με θυμηθείτε: Πατήστε το mute. Και «δείτε»…

[email protected]

Πηγή : Φιλgood, τεύχος 223.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *