Κρατώντας στην αγκαλιά τους τον ενός έτους γιο τους, το ερωτευµένο ζευγάρι µοιράζεται µικρές ιστορίες από τη νέα ζωή µε τον Μάξιµο, µιλά για την απόφαση να µετακοµίσουν στη Λεµεσό και δηλώνει µε κάθε σιγουριά ότι «Θέλουµε να ζούµε την οικογένειά µας στο φουλ».
Λίγες µέρες πριν από τα πρώτα γενέθλια του Μάξιµου, ποιες εικόνες έρχονται στο
µυαλό σας από τη γέννησή του;
Άντρεα: Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο µυαλό µου µετά τον τοκετό ήταν να ανοίγω τα
µάτια µου και να βλέπω απέναντί µου τον Ανδρέα να προσπαθεί να ταΐσει το µωρό και να
νιώθω µια ανακούφιση ότι όλα πήγαν καλά. Ήταν µια πολύ όµορφη εικόνα και
ταυτόχρονα σοκαριστική, γιατί συνειδητοποίησα ότι από εκείνη τη στιγµή και έπειτα θα
κρατούµε στα χέρια µας µια νέα ζωή.
Ανδρέας: Ήµασταν και οι δύο αρκετά σοκαρισµένοι µπορώ να πω, διότι κανένας από
τους δυο µας δεν είχε στο περιβάλλον του µικρά παιδιά και έτσι πέρα από τη µεγάλη
συγκίνηση που νιώθαµε, είχαµε να αντιµετωπίσουµε µια εντελώς καινούρια συνθήκη από
το µηδέν. Ήµασταν και οι δύο άπειροι και πολλές φορές µπορεί να αντιδρούσαµε και
κάπως υπερβολικά από το άγχος, µήπως συµβεί κάτι στο παιδί. Σήµερα νιώθω ότι είµαστε
αρκετά πιο έµπειροι στο να διακρίνουµε τι πρέπει να µας ανησυχεί και τι όχι.
Πώς σάς φανταζόσασταν ως γονείς και πώς είστε τελικά;
Άντρεα: Εγώ σίγουρα είµαι αρκετά διαφορετική από εκείνη που φανταζόµουν ότι θα
είµαι. Πριν από το παιδί, φανταζόµουν ότι θα ήµουν µια αρκετά χαλαρή µαµά, κάτι που
τελικά δεν ισχύει, γιατί από τη στιγµή που γέννησα µού βγήκε ένα ένστικτο
υπερπροστασίας. Αγχώνοµαι πολύ πιο εύκολα πλέον σε ό,τι έχει να κάνει µε τον Μάξιµο,
ενώ κάτι που δεν περίµενα καθόλου ότι θα µου συνέβαινε, ήταν το να περνάω ώρες στην
κουζίνα για να του µαγειρεύω. Εγώ ήµουν ένας άνθρωπος που ούτε µου άρεσε να
µαγειρεύω και που ούτε και το είχα. Όταν γεννήθηκε ο Μάξιµος έπαθα ξαφνικά µια µανία
µε την κουζίνα και µπορώ να σου πω ότι το απολαµβάνω απίστευτα. Τι άλλο ανακάλυψα;
Ότι έχω υποµονή. Αυτό και αν δεν το περίµενα.
Ανδρέας: Η εικόνα που είχα στο µυαλό µου πριν γίνω πατέρας, ήταν περίπου η ίδια µε
την πραγµατικότητα που ζούµε. Έλεγα πάντα ότι όταν κάνω παιδί, θα κάνω όσα
περισσότερα πράγµατα µπορώ µαζί του. Καθώς ο Μάξιµος µεγαλώνει, βλέπω ότι η
σύνδεση µεταξύ µας γίνεται ακόµα πιο δυνατή και αυτό µε ενθουσιάζει.
Ποιες είναι οι αγαπηµένες σας στιγµές µε το παιδί; Τι απολαµβάνετε να κάνετε οι
τρεις σας;
Ανδρέας: Αγαπάµε τα πρωινά του Σαββάτου αλλά και τις µέρες που είµαστε µε το παιδί
χωρίς πλαίσιο χρόνου. Που µπορούµε να ξυπνούµε µε την ησυχία µας και να πηγαίνουµε
για βόλτα µαζί του. Γενικά απολαµβάνουµε και επιδιώκουµε να περνάµε χρόνο µε τον
Μάξιµο και παρά το γεγονός ότι έχουµε βοήθεια από τις οικογένειές µας, για να τον
αφήσουµε µε τη γιαγιά και τον παππού, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Δεν θα
τύχει να αφήσου το µωρό στους γονείς µας, για να πάµε µόνοι µας για καφέ. Ειδικά η
Άντρεα, που η δουλειά της έχει να κάνει µε λάιβ παιχνίδια, το πώς διαµορφώνει το
πρόγραµµά της µε τέτοιον τρόπο, για να τα φέρει όλα εις πέρας µε το µωρό, είναι
απίστευτο.
Άντρεα: Προσπαθούµε συνέχεια να είµαστε εκεί για τον Μάξιµο, όχι γιατί πρέπει αλλά
επειδή το θέλουµε. Θέλουµε να ζούµε την οικογένειά µας στο φουλ. Θέλουµε να
προκαλούµε ευχαρίστηση στο παιδί µέσα από τις εµπειρίες και τα ερεθίσµατα που του
δίνουµε, γιατί την ίδια στιγµή η ευχαρίστηση που παίρνουµε και εµείς πίσω είναι ακόµα
µεγαλύτερη.
Ποια ήταν η πιο απρόσµενη δυσκολία που αντιµετωπίσατε από τη γέννηση του
παιδιού και έπειτα;
Άντρεα: Η αϋπνία µέχρι να σταθεροποιηθεί ο ύπνος του παιδιού, γιατί φέρνει νεύρα,
φέρνει κόπωση για να δουλέψει ο εγκέφαλός σου αλλά και ένταση στο µεταξύ σου µε τον
άλλο. Όταν είναι και οι δύο άυπνοι, κάποιες φορές µπορεί να νιώθεις ότι κάτι σου είπε
απότοµα ο άλλος, ενώ δεν ισχύει. Είναι εκείνη η ένταση που δηµιουργείται. Εκείνο νοµίζω
είναι το πιο δύσκολο µέρος. Και ειδικά τον πρώτο καιρό, εµάς επειδή το µωρό δεν
κοιµόταν καθόλου εύκολα, είχαµε συνέχεια αυπνίες, οπότε νοµίζω εκείνο µας δυσκόλεψε
περισσότερο από όλα.
Η µετακόµιση στη Λεµεσό βοήθησε ή δυσκόλεψε τελικά την κατάσταση σε σχέση
µε το παιδί;
Άντρεα: Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει τη δεδοµένη στιγµή, γιατί συζητώντας το µεταξύ
µας, είχαµε καταλήξει ότι θα ήταν περισσότερες οι ευκολίες στη Λεµεσό σε σχέση µε το
παιδί. Έγινε η µετακόµιση τελευταία στιγµή, δέκα µέρες πριν γεννήσω, που είχε τη
δυσκολία του, γιατί αντί να είµαστε χαλαροί σε εκείνη τη φάση, εµείς ήµασταν µέσα στον
πανικό να µετακοµίσουµε. Καµιά φορά, µάλιστα, όταν είµαστε πιεσµένοι να προλάβουµε
να πάµε Λευκωσία για δουλειά ή για να τρέξουµε τις ανάγκες του σπιτιού και του παιδιού,
ο Ανδρέας µού λέει απελπισµένος, «Είναι µια µάχη αυτή η ζωή µας».
Ανδρέας: Είναι κάτι που το νιώθω πολλές φορές, λόγω των αποστάσεων µε τις δουλειές
µας. Κάθε µέρα που έχω να πάω στη δουλειά, σκέφτοµαι ότι χρειάζοµαι πιο λίγο χρόνο να
ταξιδέψω στην Αθήνα µε το αεροπλάνο παρά από τη Λεµεσό στη Λευκωσία µε όλη αυτή
την κίνηση που υπάρχει. Θέλω να πιστεύω ότι είναι προσωρινή αυτή η αλλαγή και ότι
κάποια στιγµή, ελπίζω όχι στο πολύ µακρινό µέλλον, θα επιστρέψουµε πίσω στη
Λευκωσία, παρόλο που πράγµατι έχουµε αρκετή βοήθεια µε το παιδί ζώντας στη Λεµεσό.
Αν ο γιος σας µπορούσε να σας δει σήµερα από το µέλλον, τι θα θέλατε να του
µείνει από την πρώτη χρονιά της ζωής του;
Άντρεα: Η υποµονή που κάνουµε. Ο ενθουσιασµός και η αγάπη που νιώθουµε για
εκείνον. Ότι ψάχνουµε κάθε στιγµή µαζί του. Θα ήθελα να µπορούσε να τα δει. Να τα
θυµάται.
Ανδρέας: Και ότι παρά τα δύσκολα δεδοµένα που υπάρχουν στην καθηµερινότητά µας,
λόγω της απόστασης της δουλειάς µας και του µεγάλου χρόνου που περνάµε µακριά του,
ότι κάνουµε υπερπροσπάθεια για να τα µαζεύουµε όλα σε πολύ λίγο χρόνο και να του
δίνουµε στιγµές, όχι γιατί πρέπει ή γιατί µας αναγκάζει κάποιος αλλά επειδή αυτό θέλουµε
πραγµατικά. Καµιά φορά, επειδή είµαστε ώρες µακριά του και νιώθουµε ότι µας λείπει,
µπορεί να ξυπνήσει αργά το βράδυ και να αρχίσει να κλαίει και να «τσακωνόµαστε» µε
την Άντρεα για το ποιος θα τρέξει πρώτος να τον πιάσει. Αυτά θα θέλαµε να τα δει και µε
έναν κάπως χιουµοριστικό τρόπο και όχι µε την έννοια ότι οι γονείς του ταλαιπωρήθηκαν
για να τον µεγαλώσουν.
Στους δυο σας τώρα. Νιώθετε ότι άλλαξε ο τρόπος που βλέπετε ο ένας τον άλλο
από τη µέρα που γίνατε γονείς;
Άντρεα: Μοιραία άλλαξε. Προσωπικά είµαι της άποψης ότι βλέποντας τον σύντροφό σου
µέσα από το παιδί, δύο πράγµατα µπορεί να συµβούν: είτε να µεγαλώσει ακόµη
περισσότερο αυτό που νιώθεις για εκείνον είτε να απογοητευτείς. Στη δική µας περίπτωση
νιώθω ότι ο ερχοµός του Μάξιµου άλλαξε ακόµα περισσότερο προς το θετικό την εικόνα
που είχα για τον Ανδρέα. Όταν είσαι καλά και όταν νιώθεις ότι και το παιδί σου είναι καλά
µε τον σύντροφο και τη σύντροφό σου, νοµίζω ότι µεγαλώνει και εκείνο που νιώθεις για
εκείνον, γιατί είναι εκεί που βλέπεις πραγµατικά τον άλλο. Στα δύσκολα. Από την άλλη,
όπως συµβαίνει σε όλα τα ζευγάρια, δεν είναι πλέον ο ένας το επίκεντρο του άλλου και
αυτό είναι κάτι που το συζητάµε αρκετά µεταξύ µας, ότι πρέπει να βρούµε τρόπο να
µείνουµε λίγο οι δυο µας. Στην αρχή µπορώ να σου πω ότι λίγο µας πείραξε αυτό, όµως
όταν έρχεται στη ζωή σου ένα µωρό, κάθε ισορροπία ανατρέπεται. Το πρόγραµµα δεν
υπάρχει, άρα δεν µπορείς να είσαι και κοντά µε τον άλλο. Το συζητήσαµε όµως, ότι µας
λείπει και έτσι στην πορεία όσο µεγαλώνει και το παιδί, σιγά σιγά το ξαναβρίσκουµε.
Γίνατε γονείς πριν «δοκιµαστείτε» καλά ως ζευγάρι. Εξελίσσονται πιο γρήγορα
τα πράγµατα, όταν βρίσκεται κανείς σε µια πιο ώριµη ηλικία; Όταν ξέρει τι θέλει;
Άντρεα: Ναι. Για µένα τρία στοιχεία είναι αυτά που καθορίζουν µία σχέση. Το timing, το
να ξέρεις τι θέλεις και το να νιώσεις ότι βρήκες εκείνο που ήθελες να βρεις. Αν υπάρχουν
αυτά τα τρία στοιχεία, µετά τα πράγµατα πάνε αλυσιδωτά. Δεν χρειάζεται να περιµένεις.
Ανδρέας: Συµφωνω σε αυτό. Στην ηλικία που γνωριστήκαµε ήµασταν πιο ώριµοι.
Εποµένως, καταλαβαίνεις πιο εύκολα αν µε αυτόν τον άνθρωπο µπορείς να ταιριάξεις και
να προχωρήσεις. Σε µας η απόφαση να αποκτήσουµε παιδί ήταν κάτι που ήρθε πολύ
φυσιολογικά και εντελώς αβίαστα. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται παράξενο, ότι
γνωριστήκαµε και κάναµε το επόµενο βήµα σε σύντοµο χρονικό διάστηµα, όµως σε µας
επειδή ξέραµε ο ένας τον άλλο από πριν και είχαµε αυτή την επικοινωνία, ό,τι
ακολούθησε, ήταν απόλυτα φυσιολογικό.
Άντρεα: Καµιά φορά τώρα που το συζητάµε, λέµε καλά κάναµε και πήραµε τόσο νωρίς
την απόφαση, για να είµαστε και εµείς όσο πιο µικροί γίνεται µε το µωρό, να το ζήσουµε,
να το απολαύσουµε, να έχουµε τις αντοχές αλλά και την άνεση σε περίπτωση που
θέλουµε να κάνουµε και δεύτερο.
Ποιο είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει περισσότερο τη σχέση των δυο σας;
Άντρεα: Η επικοινωνία που έχουµε µεταξύ µας, την οποία είχαµε από την αρχή της
γνωριµίας µας. Με τον Ανδρέα εκπέµπουµε στο ίδιο µήκος κύµατος και τα βρίσκουµε τόσο
σε ό,τι αφορά τη σχέση µας όσο και στα θέµατα του παιδιού. Δεν χρειάζεται να
διαφωνήσουµε για να συµφωνήσουµε ή να περάσουν µέρες για να βρούµε τη χρυσή τοµή
σε κάποιο θέµα. Καταλαβαίνουµε από την αρχή ο ένας τι θέλει να πει ο άλλος και δίνουµε
χώρο ο ένας στον άλλο. Ακολουθούµε µια κοινή γραµµή. Κάποιες φορές αφήνω τον
Ανδρέα να πάρει την απόφαση, γιατί νιώθω ότι είναι δικό του κοµµάτι, κάποιες άλλες
µπορεί να το αφήσει πιο πολύ πάνω µου, κάποιες φορές είναι από κοινού, οπότε το
βρίσκουµε πολύ.
Τι θέλετε να πάρει ο Μάξιµος από τον καθένα σας;
Ανδρέας: Τον δυναµισµό της µαµάς του στο να κάνει πράγµατα. Αυτό είναι κάτι που µε
τρελαίνει πάνω στην Άντρεα. Επειδή νιώθω ότι είµαι και εγώ έτσι στο να κάνω πράγµατα,
στο να δοκιµάζω πράγµατα και στο να µην µένω στάσιµος, µου αρέσει που ξέρω ότι και η
γυναίκα µου είναι ένας τέτοιος χαρακτήρας. Είναι ευαίσθητη και ταυτόχρονο πολύ
δυναµική και όταν πρόκειται να πάρει µια απόφαση, τη σκέφτεται αρκετά. Τη ζυγίζει. Αυτά
είναι στοιχεία που θα ήθελα να έχει και ο γιος µας.
Άντρεα: Εγώ από τον Ανδρέα θα ήθελα ο Μάξιµος να πάρει την ικανότητά του να λύνει
κάθε πρόβληµα που προκύπτει µε ψυχραιµία. Ο Ανδρέας δεν πανικοβάλλεται ποτέ, έχει
εµπιστοσύνη στον εαυτό του και ό,τι έρχεται µπροστά του, το αντιµετωπίζει. Αυτά είναι
στοιχεία που τα είχα και εγώ σε µεγάλο βαθµό, όµως στο διάστηµα που είµαι µαζί του
µπορώ να πω ότι κάπως ψιλοεπαναπαύθηκα. Στις στιγµές που εγώ µπορεί να
πανικοβληθώ, να θολώσω ή να αγχωθώ µε κάτι, ο Ανδρέας έχει πάντα µια καθαρή κρίση
η οποία του επιτρέπει να βρίσκει τη λύση µε ψυχραιµία. Αυτά τα χαρακτηριστικά θα ήθελα
να τα έχει και ο Μάξιµος, για να µπορεί να σταθεί γερά στα πόδια του στη ζωή του. Να
είναι ανεξάρτητος, επειδή η µαµά και ο µπαµπάς δεν θα µπορούν είναι για πάντα εκεί.
Αυτό είναι και το µεγάλο µου άγχος: Το µετά.
Θα σκεφτόσασταν σε αυτή τη φάση να µεγαλώσετε την οικογένειά σας;
Ανδρέας: Σίγουρα θα θέλαµε να κάνουµε ένα δεύτερο παιδί και είναι κάτι που το
συζητάµε, όµως αυτό δεν µπορεί να γίνει σε αυτή τη φάση, γιατί θέλουµε και εµείς κάπως
να βρούµε τα πόδια µας πρώτα. Θέλουµε πρώτα να πάρουµε κάποιες «ανάσες» πριν
προχωρήσουµε, γιατί ήδη επικρατεί ένα χάος στη ζωή µας µε τις τόσες αλλαγές που µας
έφερε ο τελευταίος χρόνος.
Πώς βλέπετε την οικογένειά σας στα επόµενα πέντε χρόνια;
Άντρεα: Εύχοµαι µε περισσότερο ποιοτικό χρόνο στην καθηµερινότητά µας. Να είµαστε
καλά, να είµαστε ήρεµοι, για να χαιρόµαστε τις στιγµές µε το µωρό µας.
Ανδρέας: Να είµαστε πιο αυτοποιηµένοι, πιο συντονισµένοι και ιδανικά στη Λευκωσία. Να
είµαστε λίγο πιο ήρεµοι στην καθηµερινότητά µας µε τον Μάξιµο και γιατί όχι, ίσως και µε
ένα δεύτερο παιδί.
Φωτογραφίες: Δηµήτρης Δηµητρίου
Styling: Shona Muir
Μακιγιάζ: Μαριλένα Γκουγκούρη (Ilona makeup team by Inglot)
