Πρόσφατα ο Ανδρέας Φυλακτού έσβησε τα 40 κεράκια στη γενέθλια τούρτα του και με ανανεωμένο look για τις ανάγκες ενός ρόλου, επιστρέφει πέντε χρόνια μετά στο θεατρικό σανίδι και ταυτόχρονα στον κινηματογράφο. Το πρόγραμμά του είναι ασφυκτικά γεμάτο, αφού παράλληλα κάνει ραδιόφωνο και έχει τη δική του εταιρεία παραγωγής, αλλά ο ίδιος αισθάνεται ευτυχής με όσα κάνει, αλλά κυρίως με τις βάσεις που έχει θέσει για το μέλλον. Πιο συνειδητοποιημένος και πιο ώριμος από ποτέ, δηλώνει με σιγουριά πως πλέον όποιος δεν αντέχει την ειλικρίνειά του, τότε ίσως δεν πρέπει να είναι στη ζωή του.
Από την Αναστασία Γεωργίου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
Μετά από τόσα χρόνια αποφάσισες να αποχαιρετήσεις τη χαίτη σου. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή;
Ήταν εύκολη απόφαση. Το έχω ως δεδομένο ότι εάν προκύψει μια δουλειά που γουστάρω πολύ, η οποία απαιτεί να κάνω αλλαγές στην εμφάνισή μου, θα τις κάνω. Στην τελική, είναι απλά τρίχες που θα ξαναμακρύνουν εάν το θέλω.
Μέχρι ποιο βαθμό θα «τσαλάκωνες» την εικόνα σου για έναν ρόλο; Ο Πυγμαλίων Δασκαρίδης για παράδειγμα, χρειάζεται να κάθεται δυο ώρες ακίνητος για τη θεαματική μεταμόρφωσή του στη θεατρική παράσταση «Η Φάλαινα».
Το να «τσαλακώνεσαι» είναι μια πρόκληση. Αν δεν είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, τότε ενδεχομένως να χάσεις μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσεις μια άλλη πτυχή του εαυτού σου. Χωρίς το «τσαλάκωμα», είσαι συνεχώς το ίδιο πράγμα. Οι δυο παραγωγές που θεωρώ ότι ήταν οι καλύτερες μου υποκριτικά, είναι αυτές που«τσαλακώθηκα» περισσότερο. «Ο Πελεκάνος» του Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη και «Ο Πουπουλένιος» του Μάρτιν Μακντόνα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαίμη.
Γιατί έκανες πέντε ολόκληρα χρόνια να ανέβεις στο θεατρικό σανίδι;
Το 2014 που έφυγα από την Κύπρο για το Λονδίνο, υποσχέθηκα στον εαυτό ότι δεν θα ξανακάνω πράγματα που δεν γουστάρω. Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά όσο περνούν τα χρόνια, είμαι όλο και πιο χαρούμενος με τις επιλογές μου. Άρα, μάλλον για πέντε χρόνια δεν υπήρξε κάποια πρόταση που να με εξιτάρει.
Δεν φοβήθηκες μήπως σε ξεχάσει το κοινό;
Όχι. Και να σε ξεχάσει το κοινό, που δεν συμβαίνει αυτό, έχεις μια καταπληκτική ευκαιρία για να ξανασυστηθείς.
Στην τηλεόραση, δεν έχεις σκοπό να επιστρέψεις;
Δυστυχώς, η τηλεόραση στην Κύπρο έχει καταλήξει απλώς να καλύπτει το βιοποριστικό κενό. Αν κάποιος έχει βρει τρόπους να βιοπορίζεται διαφορετικά, τότε η τηλεόραση με τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα, έχει καταντήσει περιττή.
Θεωρείς χαμηλό το επίπεδο των κυπριακών παραγωγών;
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ το επίπεδο τον παραγωγών, αλλά το κριτήριο των ατόμων που αποφασίζουν τι θα προβληθεί. Με το ανθρώπινο δυναμικό που έχουμε στην Κύπρο, έπρεπε να κάνουμε υπέροχες δουλειές, με προοπτικές να ταξιδέψουν και εκτός συνόρων. Και έχουμε δει αρκετές φορές φως στο τούνελ, αλλά πάντα κάποιοι φροντίζουν να βάζουν τρικλοποδιές.
Μετανιώνεις για τηλεοπτικές σειρές που έχεις κάνει;
Εννοείται ότι υπάρχουν δουλειές που αν είχα τα μυαλά που έχω σήμερα, δεν θα τις έκανα ποτέ. Αλλά τις έκανα τότε γιατί με τα δεδομένα που είχα μπροστά μου, θεωρούσα ότι ήταν καλές επιλογές.
Υπήρξε μια εποχή που ήσουν το αγαπημένο παιδί των ΜΜΕ. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αποτραβηχτείς κατά κάποιον τρόπο;
Όταν προσπαθείς να είσαι αγαπητός σε πολλούς, καταλήγεις να μην αγαπάς τον εαυτό σου. Οφείλουμε να βάζουμε όρια και να προστατεύουμε την προσωπική μας ζωή αν δεν θέλουμε να είμαστε άλλο ένα πυροτέχνημα που απλώς λάμπει για λίγο, εντυπωσιάζει τους πάντες και μετά σβήνει.
Τότε, υπήρξε φάση που παρ’ ολίγον να ξεφύγεις; Να καβαλήσεις το καλάμι;
Υπήρξε φάση που το καβάλησα. Ευτυχώς, το κατάλαβα αρκετά νωρίς ώστε να συνέλθω.
Τι πρόσημο δείχνει ο απολογισμός των 40 χρόνων σου; Νιώθεις ευχαριστημένος με όσα έκανες μέχρι σήμερα;
Θετικότατο πρόσημο. Όχι μόνο ευχαριστημένος, αλλά και ευτυχισμένος με όσα έκανα, με όσα κάνω και κυρίως με όσα έχω χτίσει τις βάσεις για να κάνω στο μέλλον.
Είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου;
Είμαι απαιτητικός με τον εαυτό μου. Αυστηρός όχι, γιατί η πολλή αυστηρότητα μάς στερεί τη δυνατότητα να κάνουμε λάθη και να μάθουμε μέσα από αυτά. Η αυστηρότητα «ευνουχίζει» τη δημιουργικότητα και την εξέλιξη.
Αν σε συναντούσε ο 16χρονος Φυλακτού, τι πιστεύεις ότι θα σου έλεγε;
Νομίζω θα ήταν χαρούμενος που ασχολούμαι με ταινίες. Θα με ρωτούσε γιατί δεν έγινα πιλότος και μάλλον γιατί είμαι ελεύθερος και δεν έχω αποκτήσει μωρά.
Να υποθέσω ότι η Βlack Lemon είναι το καμάρι σου απ’ όσα έκανες μέχρι στιγμής;
Η Black Lemon είναι το μωρό μου, το καμάρι μου, η οικογένεια που εγώ δημιούργησα. Η Black Lemon έχει γίνει περισσότερα απ’ όσα φαντάστηκα όταν την ξεκινούσαμε. Έχει γίνει το safe space για κόσμο που αγαπώ και εκτιμώ. Έχει γίνει ένα hub δημιουργικότητας όπου αφήνουμε τη φαντασία μας να «γεννήσει» projects. Αλλά κυρίως, έχει γίνει μια ομάδα ανθρώπων που είναι πολλά περισσότερα από συνεργάτες.
Αναγκαστικά, πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι, χρειάζεται να λειτουργείς και ως επιχειρηματίας. Αντικειμενικά, πόσο καλός είσαι σε αυτόν τον ρόλο;
Αντικειμενικά, έχω γίνει καλός. Δεν ήμουν. Αλλά έμαθα από ανθρώπους και από τα λάθη μου. Θεωρώ ότι αν δεν γινόμουν καλός, η εταιρεία δεν θα αναπτυσσόταν με τους ρυθμούς που αναπτύσσεται σήμερα.
Για λύσε μου μια απορία. Η Αναστασία Δρακά, πώς σε αντέχει τα πρωινά; Σου είχε λείψει το ραδιόφωνο;
Αν δεν μου έλειπε, δεν θα ξυπνούσα καθημερινά από το χάραμα για να κάνω εκπομπή στις 06:00. Τώρα όσον αφορά την Αναστασία, δεν ξέρω πως με αντέχει, αλλά το κάνει.
Και επειδή το πρόγραμμα σου φέτος ήταν «χαλαρό», συνεργάζεσαι παράλληλα με τη Στελάνα Κλήρης στη νέα της ταινία. Σε αυτήν θα εμφανιστείς για περισσότερο από 3 δεύτερα;
Άσε το πρόγραμμά μου καλύτερα, να μην το σχολιάσουμε. Το 2025 έχω ξανά ελεύθερη μέρα… προς το παρόν. Τα 3 δευτερόλεπτα ήταν μόνο η αρχή (γέλια). Ναι, σε αυτή την ταινία είναι πιο μεγάλος ο ρόλος και χαίρομαι πολύ που έχω την ευκαιρία να είμαι μέρος της. Λάτρεψα το σενάριο από την πρώτη στιγμή και φυσικά το να δουλεύω με ανθρώπους όπως είναι η Στελάνα και οι συνεργάτες της.
Με όλα αυτά που κάνεις σε καθημερινή βάση, υπήρξαν φορές που πιστεύεις που απογοήτευσες φίλους ή μέλη της οικογένειάς σου; Ότι δεν ήσουν εκεί όταν έπρεπε;
Να απογοήτευσα, δεν νομίζω. Όταν πρέπει, είμαι πάντα εκεί για τα άτομα που αγαπώ. Στεναχωριέμαι όμως που δεν τους βλέπω περισσότερο και σκοπεύω να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Η σοφή λαϊκή ρήση λέει ότι «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά ».
Ωστόσο, μετανιώνεις που δεν δημιούργησες δική σου οικογένεια ακόμα;
Έχω οικογένεια! Βιολογική και μη. Άτομα που έχω και με έχουν επιλέξει. Τώρα όσον αφορά τους απογόνους, βλέπω πολύ το «σενάριο» της αναδοχής ή της τεκνοθεσίας.
Όσοι σε ξέρουν, γνωρίζουν ότι είσαι ένας ενεργός πολίτης. Υπάρχει στο μυαλό σου να πολιτευτείς; Για παράδειγμα, στις επόμενες Βουλευτικές;
Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός ενεργός πολίτης. Θα ήθελα να μπορούσα να μείνω ενεργός πολίτης. Μετά από την πρόσφατη εμπλοκή μου όμως με την πολιτική, έχω συνειδητοποιήσει ότι η πλειοψηφία των ατόμων που ασχολούνται μαζί της έχουν μοναδικό κίνητρο το όφελός τους. Έχουμε την ανάγκη για περισσότερους ενεργούς πολίτες στην πολιτική μας, αν θέλουμε να δούμε καλύτερες μέρες. Οπότε, μάλλον η απάντηση στο ερώτημά σου είναι ναι, υπάρχει στο μυαλό μου να πολιτευτώ. Κατακρίβειαν, έχω ήδη πολιτευτεί με την εγγραφή μου στο VOLT. Οσον αφορα τις επόμενες βουλευτικές, ακόμα δεν το έχω αποφασίσει.
Έχεις δηλώσει παλαιότερα ότι η ειλικρίνειά σου, σου έχει κοστίσει. Με ποιον τρόπο και σε ποιο βαθμό;
Το έχω δηλώσει ναι, αλλά πλέον όχι μόνο δεν με νοιάζει, αλλά αν δεν αντέχεις την ειλικρίνειά μου, τότε ίσως να μην πρέπει να είμαστε ο ένας στη ζωή του άλλου.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό DownTown
