Μια μεγάλη έκπληξη περιμένει απόψε τους τηλεθεατές της σειράς «Maestro», του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, στην οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, πρωταγωνιστεί και η Χαρούλα Αλεξίου, υποδυόμενη την «Χάρις». Κατά τη διάρκεια του αποψινού τέταρτου -και τελευταίου- επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς, θα ακούσουμε ολόκληρο και «Το τραγούδι του Φεγγαριού».
Πρόκειται για μία παραδοσιακή ιταλική σύνθεση του Nicola Piovani (το οποίο γράφτηκε για την ταινία «Kaos» των αδελφών Taviani, με τον πρωτότυπο τίτλο «La canzone del mal di luna»), στην οποία έβαλε τους ποιητικούς της στίχους στα ελληνικά η κορυφαία μας Ελληνίδα στιχουργός, Λίνα Νικολακοπούλου. Η παραγωγή και η ενορχήστρωση του νέου αυτού τραγουδιού -μια μεγάλη έκπληξη για τους χιλιάδες φανατικούς θαυμαστές της μεγάλης μας ερμηνεύτριας, αφού πρώτη φορά ακούγεται, αν και βρισκόταν στα «συρτάρια» της για αρκετά χρόνια-, έγινε από τους Ermis, Κώστα Παπαδούκα και Issy Beats, σε διεύθυνση παραγωγής του Ermis, και θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες και από όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες της Χαρούλας Αλεξίου, καθώς και από την Estia, σε συνεργασία με την Minos EMI / Universal. Να σημειώσουμε επίσης πως η υψηλών προδιαγραφών ηχογράφηση, έγινε σε συνεργασία με την Budapest Art Orchestra – μία από τις κορυφαίες του κόσμου.
- Διαβάστε επίσης: TV Spoiler – Maestro: Παρακολουθήσαμε τα 4 επεισόδια του τρίτου κύκλου & σας αποκαλύπτουμε πρώτοι, όλα όσα θα συμβούν μέχρι το μεγάλο φινάλε!
Προφανώς και το ακυκλοφόρητο αυτό τραγούδι, του οποίου αναρτούμε για πρώτη φορά ολόκληρους του στίχους του παρακάτω, είναι ένα μεγάλο δώρο της Χαρούλας Αλεξίου προς τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη για το τέλος του «Maestro», αφού είναι γνωστό πως τους δένει πλέον μια βαθιά φιλία, αγάπη και σχέση αλληλοεκτίμησης.
Το τραγούδι του Φεγγαριού (οι στίχοι)
Δικά σου μάτια πήρε το φεγγάρι
κι ανέβηκε ψηλά στον ουρανό.
Το ασήμι του είναι αρρώστια
κι εσύ στον ουρανίσκο μου σαν όστια.
Καθρέφτη μου ονείρων στοιχειωμένων
υδράργυρου θεού περιφορά,
εμένα φέξε, κοίτα
γιατί έχω στην καρδιά
πικρή σαΐτα.
Τη ματωμένη αγάπη μου ανασαίνω
σαν μια τρυγόνα που άγρια σπαρταρά.
Στο στήθος σου αητός ξεχειμωνιάζει
στα χείλη σου πλατάνι αναπολεί,
ωραίο που είσαι φως μου
κλωνάρι αθανασίας κι αδελφός μου.
Στην ασημένια χαίτη σου ανεβαίνω
κι όλα γεννιούνται ακόμα μια φορά.
Δικά σου μάτια πήρε το φεγγάρι,
για να ‘χω ένα φανάρι ν’ αγρυπνώ.
