ΟΥΤΕ Η ΙΔΙΑ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ ΠΩΣ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ, ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ, ΜΑΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ, ΘΑ ΑΝΟΙΓΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ. ΚΙ ΟΜΩΣ! ΠΛΕΟΝ Η ΑΣΤΕΡΩ ΝΙΩΘΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΕΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ.
ΦΩΤΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (ΑΡΧΕΙΟ DOWN TOWN)
Έπειτα από κάποια χρόνια πια στην υποκριτική, θα έλεγες πως περίμενες τα πράγματα σ’ αυτήν όπως τα φανταζόσουν; Ή ήταν περισσότερα «ονειρικά» όσο ήσουν απέξω απ’ τον «χορό», και πλέον αντιμετωπίζεις τον χώρο του θεάτρου περισσότερο ρεαλιστικά;
Ποτέ δεν βίωνα την υποκριτική με μια ονειρική ματιά. Δεν ξέρω πώς, αλλά πάντα ήξερα μέσα μου ότι αυτός ο χώρος είναι δύσκολος, ανταγωνιστικός και, πολλές φορές, σκληρός. Ίσως επειδή μπήκα σε αυτό τον χώρο πιο συνειδητά και με την αφέλεια του ονείρου, δεν απομυθοποιήθηκε στην πορεία –απλώς επιβεβαιώθηκε. Παρόλες τις δυσκολίες όμως, η υποκριτική παραμένει η μεγάλη μου αγάπη!
Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν περιπτώσεις που μετανιώνεις που μεταπήδησες από την εκπαίδευση στο θέατρο και, κάποιες φορές, αναπολείς την εποχή της «καθηγήτριας Αστέρως»;
Υπηρέτησα την εκπαίδευση για 15 χρόνια. Την λάτρεψα, την αγάπησα βαθιά και ένιωσα την αγάπη των μαθητών μου που είναι κομμάτι της καρδιάς μου και θα το κουβαλάω πάντα με συγκίνηση και αγάπη. Όμως, όχι, δεν μετανιώνω που έφυγα – ήταν μια απόφαση δύσκολη, αλλά απαραίτητη. Και να σου πω κάτι; Πολλές φορές η «καθηγήτρια» μέσα μου δεν έφυγε ποτέ. Απλώς άλλαξε σκηνή. Τώρα, αντί για τάξη, έχω κοινό, αντί για τετράδια έχω κείμενα, αλλά πάντα θέλω να μεταδώσω κάτι… Κάτι που να αγγίζει τους άλλους.
Τηλεόραση τι σημαίνει για σένα σήμερα;
Τηλεόραση σήμερα, για μένα, σημαίνει επιβίωση. Όσο κι αν ακούγεται ωμό, είναι η πραγματικότητα. Ο ηθοποιός σήμερα δεν μπορεί να ζήσει μόνο από το θέατρο, όσο και αν το αγαπάμε. Η τηλεόραση είναι σχεδόν απαραίτητη, γιατί εκεί βρίσκονται οι οικονομικές απολαβές που σου επιτρέπουν να έχεις μια αξιοπρεπή, ποιοτική ζωή. Όταν, μάλιστα, αυτό συνδυάζεται με ένα δυνατό σενάριο, μια καλή σκηνοθεσία, ένα όμορφο γύρισμα και έναν ρόλο που έχει κάτι ουσιαστικό να πει, τότε η τηλεόραση δεν είναι μόνο μέσο επιβίωσης αλλά και εργαλείο Τέχνης. Και τότε, ναι, γίνεται και μαγική!
Αν θα απομόνωνες μία ή δύο δουλειές στις οποίες συμμετείχες και στις οποίες ανατρέχεις με νοσταλγία, ποιες θα μου έλεγες;
Χωρίς δεύτερη σκέψη, θα σου έλεγα πρώτα τη συμμετοχή μου στο «Κάρμα», στο επεισόδιο «Ψυχογράφημα». Εκεί, ένιωσα ότι μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω μια υπέροχη σκηνοθετική προσέγγιση και να δουλέψω ένα δύσκολο και έντονο ρόλο: Της βασανισμένης μάνας. Ήταν τόσο έντονο, τόσο αληθινό… Αλλά και ταυτόχρονα τόσο τρομακτικό! Η δεύτερη δουλειά που κρατάω μέσα μου είναι η συμμετοχή μου στη σειρά «Famagusta», στο ρόλο της γιατρού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη κιόλας σκηνή που γύρισα – έπρεπε να ανακοινώσω στον πρωταγωνιστή της σειράς, ότι πεθαίνει. Υπήρχε τόση ένταση και, παράλληλα, τόση ψυχραιμία, που έπρεπε να κρατήσω ως ρόλος, αλλά και τόσος κόπος, συγκέντρωση και εσωτερική δύναμη για να βγει η σκηνή όπως έπρεπε… Αυτές ήταν δύο πολύ απαιτητικές τηλεοπτικές στιγμές, που σίγουρα δεν ξεχνιούνται!
Εσύ, τι παρακολουθείς μέσα από την τηλεόραση;
Η αλήθεια; Δεν βλέπω πολύ τηλεόραση. Όχι επειδή την απορρίπτω, αλλά επειδή ο ελεύθερός μου χρόνος είναι λίγος. Όταν κάθομαι, όμως, να δω κάτι, το παρακολουθώ με ενδιαφέρον, είτε ελληνικές, είτε ξένες σειρές ή ταινίες – δεν με νοιάζει η προέλευση, με νοιάζει η ποιότητα. Α, επίσης, μ’ αρέσουν πολύ και τα ντοκιμαντέρ. Τα αγαπώ!
Για την επόμενη σεζόν, είσαι ήδη σε συζητήσεις για κάτι που πρόκειται να ανακοινωθεί; Ή μπορούμε να το μάθουμε από σήμερα;
Ναι, υπάρχουν κάποιες συζητήσεις που κυκλοφορούν πίσω από τις κουρτίνες και τις κάμερες. Αν όλα πάνε καλά, θα έχουμε ανακοινώσεις σύντομα και -μέχρι τότε- stay tuned.
Νομίζεις πως σου δόθηκαν οι ευκαιρίες που θα ήθελες από το χώρο, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση;
Μου δόθηκαν ευκαιρίες, ναι. Κάποιες τις άρπαξα και τις τίμησα, άλλες ίσως πέρασαν και δεν τις είδα τότε, όπως έπρεπε, και υπάρχουν κι εκείνες που δεν ήρθαν ποτέ – κι αν με ρωτάς, ποτέ δεν είναι αργά! Κρατάω μέσα μου την ελπίδα και την επιθυμία ότι κάποια στιγμή θα πραγματοποιηθούν!
Συνεχίζουν κάποιοι συνάδελφοί σου στο θέατρο να σε αντιμετωπίζουν με καχυποψία; Σαν να είσαι «αλεξιπτωτίστρια» στο χώρο, όπως ενδεχομένως να θεωρούσαν παλιά, στα πρώτα σου βήματα στην υποκριτική;
Καταρχάς, δεν είχα ποτέ τέτοιο θέμα. Δεν αισθάνθηκα ότι συνάδελφοι μου με αντιμετώπισαν ως «αλεξιπτωτίστρια». Είμαι σ’ αυτό τον χώρο γιατί πιστεύω βαθιά ότι έχω κερδίσει τη θέση μου με την αξία μου. Αγαπώ αυτό που κάνω, το σέβομαι και δίνω πραγματικά κομμάτι από την ψυχή μου σε κάθε δουλειά. Δεν καταπατώ τα δικαιώματα κανενός. Αυτό περιμένω και από τους γύρω μου: Σεβασμό.
Αυτό το Καλοκαίρι παρουσιάζετε με τον Κούλλη Νικολάου και με πολλούς ακόμη συναδέλφους σου την παράσταση «Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων» – μια κωμωδία βασισμένη στα κόμικς του Αρκά. Γιατί κωμωδία; Νιώθεις πως ο κόσμος ήθελε να γελάσει περισσότερο από ποτέ αυτό το Καλοκαίρι;
Ο κόσμος έχει πάντα ανάγκη το γέλιο. Είτε είναι χειμώνας, είτε καλοκαίρι, το γέλιο πρέπει να είναι η «βιταμίνη» μας, το «φάρμακό» μας, η καθημερινή μας «ανάσα». Δεν είναι μόνο ότι «το έχει ανάγκη ο κόσμος αυτό το καλοκαίρι», το έχει ανάγκη γενικά, γιατί όλοι κουβαλάμε τις δυσκολίες μας. Γι’ αυτό επιλέξαμε να ανεβάσουμε κωμωδία, και όταν αυτή η κωμωδία βασίζεται στα σκίτσα και στη σάτιρα του Αρκά, τότε το γέλιο έρχεται μαζί με σκέψη. Τα κόμικς του Αρκά δεν είναι απλώς αστεία, είναι καυστικά και έξυπνα, και αυτό είναι για μένα η μαγεία της καλής κωμωδίας.
Εσύ, με τι γελάς;
Γελάω με απλά πράγματα. Με μια αστεία ατάκα που θα πετάξει κάποιος από τους φίλους μου, με αυτά που κάνουμε στη παρέα μου, με τις αυθόρμητες αντιδράσεις των παιδιών μου και -φυσικά- με τον άντρα μου.
Σου είναι δύσκολο να βρεις το καλό χιούμορ γύρω σου – ίσως και απ’ το γεγονός πως ζεις, μέσα στο σπίτι σου, με αυτό;
Κοίτα, όταν ζεις μέσα στο σπίτι σου με κάποιον που έχει το χιούμορ στο αίμα του, ανεβαίνει πολύ ο πήχης (χαμογελάει). Εκτιμώ το έξυπνο και αβίαστο χιούμορ, είτε εντός είτε εκτός σπιτιού μου.
Αλήθεια, πως είναι να συμβιώνεις με έναν άνθρωπο ο οποίος πλέον είναι συνεχώς με μία βαλίτσα στο χέρι – και αυτό θα ενταθεί από το Φθινόπωρο με τις παραστάσεις που θα έχει στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο», στην Αθήνα; Βρίσκεστε ποτέ; Τα λέτε ως ένα «κανονικό» ζευγάρι;
Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, παρόλο που το πρόγραμμά του είναι απαιτητικό, περνάμε πολλές ώρες μαζί ως οικογένεια. Δόξα τω Θεώ, μέχρι στιγμής δεν ένιωσα ποτέ μόνη, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να στηρίζουμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, είτε από κοντά είτε από μακριά. Θέληση να υπάρχει, αγάπη να υπάρχει, και όλα γίνονται.
Έχετε σκεφτεί ποτέ την σύμπραξή σας -και συνύπαρξή σας- επί σκηνής, σε μόνιμη βάση;
Επί σκηνής, σε μόνιμη βάση, όχι, δεν το έχουμε σκεφτεί σοβαρά – τουλάχιστον όχι ακόμα. Ίσως, όμως, κάτι άλλο να προκύψει…
Δηλαδή;
Χμ, σας αφήνω στην αναμονή (γελάει).
Το γεγονός πως είστε και οι δύο δημόσια πρόσωπα επηρεάζει τη δουλειά του ενός σε σχέση με τον άλλο; Π.χ. άνθρωποι που δεν συμπαθούν τον Λούη να μη σου δίνουν τις ευκαιρίες που θα ήθελες στο θέατρο, αλλά να συμβαίνει και το αντίθετο; Να ευνοείσαι από αυτό;
Είναι αναπόφευκτο, νομίζω, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και συνδέεσαι στενά με κάποιον άλλο που επίσης βρίσκεται στο φως της δημοσιότητας να επηρεάζονται τα πράγματα γύρω σου, θετικά ή αρνητικά.
Σε λίγες μέρες θα ταξιδέψετε οικογενειακώς για Αυστραλία. Ανυπομονείς γι’ αυτό τοι ταξίδι ή συνταξιδεύοντας με έναν άνθρωπο που… φοβάται τα αεροπλάνα η διαδικασία θα σου φανεί «βουνό»;
Έχει κάνει τεράστια πρόοδο σε αυτό το κομμάτι ο Λούης μου. Παλιά ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία πριν απογειωθούμε. Προσευχές, σταυροκοπήματα… Τώρα πια ταξιδεύει χωρίς πανικό – το εικονοστάσι, όμως, δεν το αποχωρίζεται (γελάει). Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό το ταξίδι και είναι μεγάλη χαρά και τιμή το κάλεσμα από την παροικία της Αυστραλίας, για να ανεβάσει την παράσταση του εκεί ο Λούης. Είμαι σίγουρη πως θα πάρουμε και θα δώσουμε πολλή αγάπη εκεί. Κι είναι υπέροχο να βλέπεις πόσο βαθιά κρατάνε μέσα τους την Κύπρο αυτοί οι άνθρωποι. Τους ευχαριστούμε για αυτή τη θέρμη που ήδη νιώθουμε πριν καν φτάσουμε.
Στο πρόγραμμά σας είναι να δείτε από κοντά και… καγκουρό;
(Γελάμε). Ε, σίγουρα, από κάπου θα πεταχτεί και κανένα καγκουρό. Θα ενημερώσουμε με reel.
Γενικά, τι σημαίνει για σένα Καλοκαίρι, Αστέρω; Είναι η αγαπημένη σου εποχή;
Καλοκαίρι για μένα σημαίνει ένα πράγμα: Διακοπές! Χαλάρωση με τα παιδιά και τον Λούη στο σπίτι (γελάει). Αστειεύομαι βέβαια! Είναι πάντως η εποχή που καταφέρνω να συναντηθώ με τις αδελφές μου που ζουν στο εξωτερικό. Καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, καρπούζι με χαλούμι και μαχαλεπί.
Αν θα μου απομόνωνες μια παιδική σου καλοκαιρινή ανάμνηση, ποια θα μου έλεγες;
Τις αυτοσχέδιες σκηνές στην αυλή, με σεντόνια και κουτσακοτίρκα. Νομίζαμε ότι φτιάχναμε παλάτια! Θυμάμαι να κρατάμε το λάστιχο, να βρεχόμαστε, να ρίχνουμε νερό ο ένας στον άλλο με κουβάδες, να γλιστράμε στην βρεγμένη αυλή και να σηκωνόμαστε γελώντας, ακόμα και αν είχαμε χτυπήσει λιγάκι. Δεν μας ένοιαζε, όμως, τίποτα!
Info:
Οι παραστάσεις της κωμωδίας «Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων», βασισμένης στα κόμικς του Αρκά, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αγορά, θα δοθούν ως εξής στη συνέχειά τους: Διώνειο Αμφιθέατρο Δένειας – 3 Αυγούστου, Παττίχειο Αμφιθέατρο Λάρνακας – 7 Αυγούστου, ενώ αναμένεται να προστεθούν και άλλες στην πορεία. Πληροφορίες & εισιτήρια: www.ticketmaster.cy και στα καταστήματα ACS Courier. Οι παραστάσεις αρχίζουν στις 21:00. Παραγωγή: Make It Productions, Κούλλης Νικολάου.
