Οι χαοτικές διαφορές, στα όρια του παραλογισμού, μεταξύ των ψήφων του κοινού και των επιτροπών, θέτουν εύλογα ερωτήματα σχετικά με το ρόλο -ή μη- του εβραϊκού λόμπι, της τεχνολογίας και της οικονομίας, στην διαμόρφωση του αποτελέσματος του φετινού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision.
Από μικρό κι από «τρελό» -κι από αυτόν που δεν έχει τίποτ’ άλλο να χάσει- θ’ ακούσεις την αλήθεια – γι’ αυτό και μάλλον, πρώτη φορά, μία δήλωση του love to hate παρουσιαστή, μουσικού και συμμετέχοντα στο παρελθόν στη Eurovision, Ανδρέα Μικρούτσικου, περί «πραξικοπήματος» του Ισραήλ στον φετινό Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού, βρήκε ευήκοα ώτα ακόμη και στους πιο δύσπιστους: Πώς κατάφερε, εν μία νυκτί, να ανατρέψει το Ισραήλ όλα τα προγνωστικά και να βρεθεί στην πρώτη θέση του televoting (των ψήφων του κοινού, δηλαδή) -αφήνοντας πίσω του όλα τα μεγάλα φαβορί- κι έτσι έγινε, για λίγα λεπτά, ο εν δυνάμει πιθανός διεκδικητής της πρώτης θέσης στον Ευρωπαϊκό Μουσικό Διαγωνισμό που, κάπως, -τουλάχιστον για τη φετινή χρονιά- φρέναρε ο JJ για την Αυστρία (ο 24χρονος νικητής, με αυστριακή και φιλιππινέζικη καταγωγή, μεγαλωμένος στο Ντουμπάι); Σε μια χρονική περίοδο μάλιστα που στη Βασιλεία γίνονταν διαδηλώσεις ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ, που τέσσερεις χώρες ζήτησαν (επίσημα, αλλά και άλλες ανεπίσημα) από την EBU τον αποκλεισμό του Ισραήλ από την φετινή διοργάνωση εν μένω πολέμου (όπως είχε συμβεί, άλλωστε, και με τη Ρωσία στο παρελθόν), που η ισπανική τηλεόραση ξεκίνησε τη μετάδοσή της (και παρά τις σαφείς οδηγίες της EBU, προς τους παρουσιαστές του Διαγωνισμού των κρατικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων) με μήνυμα υπέρ της ειρήνης και δικαιοσύνης για την Παλαιστίνη, ενώ υπήρξε ακόμα και προσπάθεια διακοπής της πρόβας της Ισραηλινής τραγουδίστριας, Yuval Raphael, από ανθρώπους που φώναζαν μέσα στo στάδιο St. Jakobshalle συνθήματα κατά του πολέμου, το κοινό των εκατομμυρίων τηλεθεατών του televoting κάνει την μεγάλη ανατροπή: Με μεγάλη διαφορά, δίνει την πρωτιά στο Ισραήλ, αγνοώντας «επιδεικτικά» όλα τα μεγάλα φαβορί και αουτσάιντερ, όλες τις επιφυλάξεις και επικρίσεις της φετινής συμμετοχής της χώρας στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό. Έκπληξη; Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, μάλλον όχι.
Συγκεκριμένα, παραμένει εντυπωσιακό το γεγονός ότι το televoting έδωσε 297 βαθμούς στο Ισραήλ, το οποίο συγκέντρωσε μόλις 60 από τις επιτροπές (άρα η διαφορά ήταν στους -237 βαθμούς!) ενώ και στον Β’ Ημιτελικό όπου συμμετείχε η χώρα -εκεί όπου τον καθοριστικό ρόλο πρόκρισης είχε το televoting- συγκέντρωσε 203 βαθμούς, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση ανάμεσα σε 16 χώρες και αφήνοντας πίσω του (στην πέμπτη θέση!) την νικήτρια τελικά του Διαγωνισμού, Αυστρία, με μόλις 104 βαθμούς. Να σημειώσουμε δε πως η Αυστρία, τη βραδιά του τελικού συγκέντρωσε μόλις 178 βαθμούς από το televoting, 195 το μεγάλο φαβορί της Σουηδίας και μηδέν (!) η -δεύτερη των επιτροπών- Ελβετία! Χαοτικές διαφορές, στα όρια του παραλογισμού. Αναπάντεχο, αλλοπρόσαλλο ή ένα «σχέδιο» ανάδειξης με κάθε τρόπο της Ισραηλινής συμμετοχής πολύ καλά οργανωμένο (και από ποιους;). Διεθνή media, όπως η έγκυρη ισπανική «El Pais» χαρακτήρισαν χθες, την επόμενη μέρα του Διαγωνισμού δηλαδή, την πρωτιά του Ισραήλ στο televoting «παράλογη», ενώ ήδη υπάρχουν και άλλα ευρωπαϊκά δημοσιεύματα που αναφέρονται σε «οργανωμένη εκστρατεία ενίσχυσης της ψηφοφορίας υπέρ της συμμετοχής του» (sic!). Τι ακριβώς συνέβη το βράδυ του Σαββάτου, που κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι τις προηγούμενες μέρες (και ώρες);
Η «καλή» εκδοχή: Οι απανταχού Εβραίοι, εν μέσω σφοδρών επικρίσεων κατά της χώρας τους για το «δίκιο» ενός πολέμου που διεθνώς στηρίζει την Παλαιστίνη, με εκατομμύρια πολίτες παγκοσμίως να συμπαρίστανται ποικιλοτρόπως στον Παλαιστινιακό λαό και να διατρανώνουν κατά των σφαγών, ιδιαίτερα ανηλίκων, στη Λωρίδα της Γάζας, στρεφόμενοι με σφοδρότητα κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, συνασπίστηκαν -με τον τρόπο που στα βάθη των αιώνων συμβαίνει από τους Εβραίους και το περίφημό τους «λόμπι», όταν ο υπόλοιπος πλανήτης καταφέρεται εναντίον τους, δίκαια ή μη- καταφέρνοντας, μέσω ενός μεγάλου τηλεοπτικού γεγονότος και της τεράστιας προβολής του, να στείλει ένα σαφές μήνυμα στο παγκόσμιο κοινό: Είμαστε συνασπισμένοι σαν μια γροθιά, ακλόνητοι, δυνατοί και ενωμένοι! Ποιος μπορεί, άλλωστε, να τους κατηγορήσει γι’ αυτό ως «εθνικιστές»; Η αναμάρτητη χώρα, πρώτη τον λίθο…
Αλλά υπάρχει και η «κακή» εκδοχή: Εκείνη η οποία αμφισβητεί το «αδιάβλητο» της ψηφοφορίας του κοινού και «χρεώνει» στην EBU, εν αγνοία της, «υπόγειες» και «ύποπτες» μεθόδους υπερψήφισης του τραγουδιού του Ισραήλ από τεχνολογικά-οικονομικά συμφέροντα που στερούνται -προς το παρόν τουλάχιστον- κάποιας χειροπιαστής απόδειξης προς τεκμηρίωση.
Το ερώτημα, βέβαια, που τίθεται είναι εύλογο: Κι αν το Ισραήλ, τελικά, ελέω των ψήφων του κοινού, κέρδιζε τη φετινή Eurovision, πού θα γινόταν το 2026 ο Διαγωνισμός; Μερικά χιλιόμετρα μακριά από πτώματα και κάτω από υπερσύγχρονους πυραύλους και drones να υπερίπτανται του Τελ Αβίβ ή της Χάιφα; Ή θα διοργανωνόταν ο Διαγωνισμός από άλλη χώρα, όπως συνέβη λόγω της έμπρακτης συμπαράστασης του ευρωπαϊκού κοινού στην βαλλόμενη Ουκρανία, το 2022, που υπερψήφισε το (μετριότατο) «Stefania», απλώς για να στείλει ένα δυνατό «μήνυμα» αλληλεγγύης των δημοκρατικών ευρωπαϊκών χωρών κατά της Ρωσίας, καθώς την διοργάνωση της επόμενης χρονιάς είχε αναλάβει το Ηνωμένο Βασίλειο; Όμως, στην περίπτωση μίας ενδεχόμενη νίκης του Ισραήλ, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά – τι «μήνυμα» θα είχε σταλεί; Σίγουρα θα ξεσηκωνόταν θύελλα αντιδράσεων από χώρες-μέλη της EBU αλλά και από fans του Διαγωνισμού, με πιθανές (το λιγότερο) ακυρώσεις χωρών από τη συμμετοχή τους στην Eurovision του 2026 (η οποία θα είναι και επετειακή) – κυρίως, όμως, θα καταρρακωνόταν το κύρος ενός θεσμού με ιστορία 7 δεκαετιών, κάτι που δεν συνέβη ποτέ έως σήμερα στα χρονικά του.
«Ειδικοί» επί της Eurovision ήδη κρούουν σήμα κινδύνου για την επόμενη διοργάνωση, την 70η, αφού θεωρείται ήδη δεδομένο πως το Ισραήλ θα φιγουράρει (οποιοδήποτε τραγούδι κι αν στείλει – υπενθυμίζουμε ξανά τη «Stefania» της Ουκρανίας) στη διεκδίκηση της πρωτιάς με πολύ μεγάλες -και δεδομένες- πια «αξιώσεις». Αυτό θέλουμε, όμως, από έναν Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό που ως φετινό του σλόγκαν είχε το -κατά τραγική ειρωνεία- «United by Music»;
