Από την Αναστασία Γεωργίου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Βαττής
Styling: Shona Muir
Με την κοσμοθεωρία του να αλλάζει καθημερινά και τα παιδιά του να τού διδάσκουν πολλά –αυτά άλλωστε τον βοήθησαν να ξεπεράσει και τη μεγάλη οικογενειακή απώλεια – ο Φώτης Γεωργίδης βιώνει μια δημιουργική περίοδο με τις παραστάσεις της «Φουκούς» σε όλη την Κύπρο. Μια σύγχρονη κυπριακή σάτιρα, με την πένα, τη σκηνοθετική του ματιά και το υποκριτικό του ταλέντο, στην οποία καταγράφει αλήθειες μέσα από έναν μεγεθυντικό φακό, με σκοπό -εκτός από να ψυχαγωγήσει- να προβληματίσει και να αφυπνίσει συνειδήσεις.
Θα έλεγες ότι η σάτιρα σού πάει πολύ; Πώς προέκυψε η ιδέα για τη «Φουκού»;
Άθελα -μέχρι τώρα- η σάτιρα ήταν ένα στοιχείο που πέραν της πλοκής και των χαρακτήρων, με ενδιέφερε και εν τέλει «ανάβλυζε» από μόνη της, ίσως με πιο έμμεσο τρόπο. Η «Φουκού» προέκυψε από αυτά που ακούει και βιώνει ο καθένας μας καθημερινά, σε τραπέζια, γλέντια, συλλόγους και καφενεία. Αλήθειες δοσμένες μέσα από έναν πιο μεγεθυντικό φακό, που σκοπό έχουν να προβληματίσουν, να «καθρεφτίσουν» και να ξυπνήσουν συνειδήσεις, έστω και σε μερικούς, πέραν από τη διασκέδαση.
Θεωρείς ότι ως λαός είμαστε πραγματικά δεκτικοί στη σάτιρα ή είναι μέχρι να μας «πιάσει το κολάνι», όπως λέμε στα κυπριακά;
Πιστεύω πως στην περίπτωση της «Φουκούς», τους πιάνει όλους το κολάνι. Αν θα ενοχλήσει ή όχι, εξαρτάται από τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Από την άλλη, σάτιρα χωρίς ενόχληση και προβληματισμό, δεν είναι σάτιρα. Από τις παραστάσεις που έχουμε κάνει μέχρι τώρα, από τα γέλια που ακούμε και τις σιωπές αντίστοιχα, φαίνεται ότι ως λαός δεν αφήνουμε τίποτα να πέσει κάτω. Και αυτό είναι ωραίο.
Παλαιότερα, είχες πει ότι κατά βάθος σού αρέσει το ρίσκο. Με τα νέα δεδομένα στην προσωπική σου ζωή, πλέον αναγκαστικά ρισκάρεις λιγότερο;
Το ρίσκο δεν έχει να κάνει με την προσωπική ζωή. Ίσα- ίσα, συνειδητοποιείς τι είμαστε, πού πάμε, πόσοι ήρθαν και έφυγαν πριν από εμάς, ρισκάροντας ακόμα περισσότερο.
Βιώνοντας μια τέτοια προσωπική απώλεια, τι σε βοήθησε να μην χάσεις τον εαυτό σου, ξέροντας ότι έχεις πίσω σου τρία παιδιά;
Τα ίδια τα παιδιά. Η πίστη. Ο πόνος και η απώλεια, δεν φεύγουν. Μαθαίνεις να ζεις μαζί τους, αναγκαστικά. Αλλάζει πλέον ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου και την ίδια τη ζωή. Τη συνέχειά σου.
Η πίστη για σένα είναι κάτι που σού δίνει δύναμη για να αντεπεξέρχεσαι στα δύσκολα;
Όχι μόνο στα δύσκολα, αλλά και στα εύκολα. Στις πτώσεις και τις επιτυχίες. Στις χαρές και τις λύπες. Δεν πιστεύω πως ήρθαμε σε τούτη τη ζωή για γλέντια και ανέσεις. Και ο Θεός, όπως τον αντιλαμβάνομαι -ίσως κάνω και λάθος- είναι σχέση και βίωμα που σε εξελίσσει. Ακόμα και στον πάτο της κολάσεως σου, σε κρατά, φτάνει να το θες κι εσύ. Δεν είναι καβάντζα, ούτε άσσος στο μανίκι για τις δύσκολες στιγμές και λαμπάδες -τάματα. Δεν είναι συμφεροντολογική σχέση. Είναι περισσότερο σχέση εμπιστοσύνης, πιστεύω και αφήματος.
Έχει αλλάξει η κοσμοθεωρία σου σε σχέση με το παρελθόν;
Και συνεχίζει να αλλάζει κάθε μέρα με τους ανθρώπους που έρχονται ή φεύγουν από τον δρόμο μας. Κάτι τους αφήνουμε, κάτι μάς αφήνουν και προχωράμε. Η ιδανική κοσμοθεωρία, ίσως, θα πρέπει να βασίζεται στη μνήμη που πρέπει να έχουμε του θανάτου. Αυτό από μόνο του, μας κάνει -θέλω να πιστεύω- λίγο πιο καλούς με τους συνανθρώπους μας, πιο συγχωρητικούς, λίγο πιο ευγνώμονες, πιο χαρούμενους και λίγο πιο παιδιά.
Έχεις δηλώσεις ότι υπάρχεις μέσα από τα παιδιά σου. Αντικρίζοντάς τα, τι είναι αυτό που βλέπεις και ποιο από τα τρία σού θυμίζει πιο έντονα τον εαυτό σου;
Είναι τρεις άνθρωποι, που όσο και αν τους αγαπώ, ξέρω πως δεν μου ανήκουν. Και το πιθανότερο είναι τα εγγόνια τους ή τα εγγόνια μου -αν αποκτήσω κάποτε μια τέτοια συγγένεια- να μην με θυμούνται καν. Ελπίζω να τα δίδαξα αρκετά και να συνεχίζω να το κάνω, γιατί εγώ διδάχτηκα πολλά. Τους οφείλω πολλά. Είναι τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, αλλά και στους τρεις βλέπω κομμάτια δικά μου, με πολλές καλές και κακές συνήθειες.
Τι είναι αυτό που προσπαθείς να τους μάθεις και θεωρείς ότι αν το καταφέρεις, θα έχεις πετύχει στην «αποστολή» σου ως γονιός;
Να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι από εμένα. Με πίστη. Να είναι πιο σοφοί , πιο δοτικοί, πιο ξεκούραστοι για τους άλλους, πιο γαλήνιοι και ευτυχισμένοι. Να μην βιάζονται.
Έχει πει πως θεωρείς μεγάλη ευλογία το ότι έχεις καταφέρει να σταθείς σε αυτόν τον χώρο, χωρίς να ανήκεις σε κάποια κλίκα. Αυτό είναι θέμα χαρακτήρα, τύχης ή συνδυασμός και των δυο;
Αυτό το είπα σε σχέση με κάποιον που είναι πιο «κλειστός» στις συναναστροφές, ειδικά σε αυτόν τον χώρο. Αλλά, ίσως, η αγάπη γι΄αυτή τη δουλειά, όπως έλεγε και ο αγαπημένος Σπύρος, είναι η πιο όμορφη του κόσμου. Υπερνικά ό,τι κακό και δύσκολο την περιβάλλει. Τα προβλήματά της, δηλαδή. Τις απορρίψεις, τις αποτυχίες, τις αδικίες, κτλ. Όταν αγαπάς την ιδέα της υποκριτικής και τη λάμψη, αλλά όχι την ίδια τη δουλειά, ασχολείσαι με οτιδήποτε άλλο εκτός από το αντικείμενό σου και θες να αναδυθείς ως μονάδα αντί ως ομάδα. Βλέπεις μια παράσταση και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει για χάρη της επίκλησης του συναισθήματος ή του γέλιου. Αυτό, σιγά -σιγά, σε «πετάει» έξω από το ίδιο το θέατρο. Θέλει συνεχή, ταπεινό αγώνα με το αντικείμενο, με την επιβραβευση να έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Η επιτυχία σου δεν έκανε άλλους να θέλουν να γίνουν μέρος της δικής σου «κλίκας»;
Δεν μπορώ να γνωρίζω. Ίσως. Δεν είναι κακό, αν και δεν έχω κλίκα, εκτός και εντός εισαγωγικών. Δεν έχω ιδιαίτερες φιλίες στον χώρο. Αγάπες ναι, πολλές. Στη δουλειά μου, είτε ως ηθοποιός θα πάω να δώσω ό,τι μπορώ στον σκηνοθέτη για τον ρόλο μου και θα φύγω είτε ως δημιουργός θα πάω στην πρόβα ή στο σετ να κάνω τη δουλειά μου, να γελάσουμε με τους συναδέλφους και πάλι θα φύγω.
Έχεις απογοητευτεί από συναδέλφους που ενδεχομένως σε πλησίασαν για το δικό τους συμφέρον;
Όχι ιδιαίτερα γιατί ο καθένας θέλει να δουλέψει. Ίσως, να το έκανα κι εγώ παλιά. Δεν είναι συμφέρον να θες να σε γνωρίσει κάποιος που ίσως του κάνεις για μια δουλειά και μπορεί να μην σε σκέφτηκε καν. Πρέπει να υπάρχεις στα πράγματα, εξ ου και είναι δύσκολο επάγγελμα για τους εσωστρεφείς χαρακτήρες. Αλλά πρέπει να κάνεις την εμφάνισή σου. Ακόμα και αν ξέρεις ότι οι ρόλοι είναι ήδη δοσμένοι. Το θέμα είναι να μην κρατάς «άκκαμαν» -όπως λέμε στα κυπριακά- αν δεν σε πάρουν ή σε απορρίψουν. Αυτό δεν θα σε εξελίξει ποτέ. Ούτε ως άνθρωπο, ούτε ως καλλιτέχνη.
Τι σε οδήγησε να δώσεις το μεγαλύτερο βάρος της δημιουργικότητάς σου στις θεατρικές παραγωγές το τελευταίο διάστημα;
Τα πράγματα έρχονται, όπως έρχονται. Δεν χρειάζεται πίεση. Κάποτε συμβαίνει οι συνθήκες, το ίδιο το έργο και το κλίμα να είναι όλα ευνοϊκά, κάποτε όχι. Έχουν και τα δυο τα οφέλη τους. Και από τα δυο έχεις να πάρεις, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η «Φουκού»
ήταν ένα καθαρά προσωπικό ρίσκο. Εννοώ, δεν ήρθε ως πρόταση. Ήταν απόφαση. Δεν πήγα με ένα έτοιμο έργο γιατί πίστεψα από την αρχή πως είχε κάτι να πει και δόξα τω θεώ εξελίσσεται πέραν των προσδοκιών μας.
Τηλεοπτικά, γράφτηκε ότι επανέρχεσαι με μια μαύρη κωμωδία, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουμε κάτι στους δέκτες μας. Τι ισχύει στην προκειμένη;
Ισχύει ότι πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία, που καταπιάνεται με μια απόλυτα συνηθισμένη οικογένεια, με ασυνήθιστες ωστόσο δραστηριότητες. Με ένα μαφιόζικο πρεστίζ, ακραίους χαρακτήρες, παράξενες ιστορίες και διαλόγους όλο νόημα. Η σειρά θα προβάλλεται από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο στον Alpha Κύπρου.
Το «Κάμπινγκ» ήταν μια σειρά που όχι απλώς σημείωσε υψηλή τηλεθέαση, αλλά αγαπήθηκε έντονα από το κοινό, με ατάκες και χαρακτήρες που έμειναν. Όταν μια δουλειά είναι τόσο πετυχημένη, στην τελική ποιος έχει τις μεγαλύτερες προσδοκίες: ο δημιουργός ή το κοινό;
Ο κάθε δημιουργός, πιστεύω, προσπαθεί κάθε φορά να έχει μεγαλύτερες προσδοκίες από την προηγούμενη του δουλειά. Ακόμα και καλοπροαίρετα. Κάποτε όμως αυτό εξελίσσεται σε παγίδα και πέφτει σε επανάληψη αυτού που ήδη έχει παρουσιάσει, βαδίζοντας σε ένα σίγουρο μονοπάτι. Γι’ αυτό, καλό είναι να μηδενίζει κανείς το κοντέρ και να ξεκινά από την αρχή. Οτιδήποτε άλλο, συνήθως κουβαλά άγχος σύγκρισης και στέρηση της χαράς της δημιουργίας. Όσο για το κοινό, είναι και αυτό ένα δίλημμα. Δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους, εκτός και αν είναι Κάμπινγκ fans.
Extra Info: Οι παραστάσεις της σύγχρονης κυπριακής σάτιρας «Φουκού», σε κείμενο και σκηνοθεσία Φώτη Γεωργίδη, με τους Μάριο Δημητρίου, Φώτη Γεωργίδη, Μαρίνα Βρόντη και Πολυξένη Σάββα, θα δοθούν ως εξής: Λευκωσία: 21 & 22 Ιουλίου Αμφιθέατρο Λακατάμιας, Ελεύθερη Επαρχία Αμμοχώστου: 11 & 12 Ιουλίου/Αμφιθέατρο Δερύνειας, Λεμεσός: 14 & 15 Ιουλίου/Αμφιθέατρο Herritage, Πάφος: 18 & 19 Ιουλίου/Αμφιθέατρο Τάλας, Λάρνακα: 1η Αυγούστου/Παττίχειο Αμφιθέατρο. Όλες οι παραστάσεις ξεκινούν στις 21:00. Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα: www.SoldOutTicketbox.com
