Η μουσική ενώνει, λένε. Στην περίπτωση του νέου αυτού συγκροτήματος που δημιουργήθηκε μόλις πέρσι, στις αρχές Οκτωβρίου, και αποτελείται από τέσσερεις Ισραηλινούς και δύο Παλαιστίνιους, φαίνεται πως τα γεγονότα στην Μέση Ανατολή όχι μόνο δεν εμπόδισαν μια δυνατή φιλία να γεννηθεί, αλλά έθεσαν τις βάσεις ώστε το νεανικό αυτό pop group να γίνει το ζωντανό «μήνυμα» πως η Τέχνη δεν ξεχωρίζει σύνορα, θρησκεία, πολιτισμό, κράτη και «εμπόλεμες πλευρές και ζώνες» όταν δημιουργεί.
Τα μέλη του συγκροτήματος As1one που τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο single τους «All Eyes on Us» -ένα αισιόδοξο pop κομμάτι (με συνοδεία από την κιθάρα του θρύλου των Chic, Nile Rodgers)-, είναι ο Ισραηλινός κιθαρίστας Ohad Attia (22 ετών), ο επίσης Ισραηλινός Nadav Philips (22 ετών), πρώην τραγουδιστής γάμων, ο (χριστιανός) Παλαιστίνιος ράπερ και ποιητής Aseel Farah (22 ετών), ο Ισραηλινός πρώην φοιτητής πληροφορικής Neta Rozenblat (22 ετών), που έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στο Ισραηλίτικο «X-Factor», ο (μουσουλμάνος) Παλαιστίνιος Sadik Abu-Dogosh (21 ετών), που προέρχεται από το μουσικό θέατρο, και ο Ισραηλινός πιανίστας Niv Lin (23 ετών), ο οποίος μεγάλωσε ως ενθουσιώδης παίκτης του μπάσκετ στην πόλη Sapir του νότιου Ισραήλ, κοντά στον χώρο του μουσικού φεστιβάλ Supernova, στο οποίο 364 άνθρωποι σκοτώθηκαν, 40 κρατήθηκαν όμηροι και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν κατά την επίθεση της Χαμάς, στις 7 Οκτωβρίου. «Όλοι έχουμε χάσει ανθρώπους σε αυτόν τον πόλεμο», λέει ο Rozenblat σε συνέντευξή του στην Telegraph. «Όλοι μας! Έχω χάσει φίλους… Είναι πραγματικά σκληρό να βλέπεις αθώους ανθρώπους, και από τις δύο πλευρές, να παρασύρονται σ’ αυτή τη φρίκη».
Διαβάστε επίσης: Θάνος Λάμπρου: O 24χρονος που πάει στη Eurovision με τραγούδι του Αντρέα Γεωργίου
Υπόσχονται πάντως ότι παράλληλα με την μουσική τους, που ήδη έχει ξεκινήσει να ακούγεται στα charts, ενώ δημιουργείται ήδη και ένα δυνατό fan club γι’ αυτούς που θα τους απογειώσει το επόμενο διάστημα, θα μάθουμε περισσότερα για τα προσωπικά τους πένθη (και πάθη), τις αμφιβολίες και τις διαφωνίες τους, αλλά και όλα αυτά που τους έχουν κάνει «μια γροθιά» στην άτιτλη ακόμη σειρά ντοκιμαντέρ της Paramount+ για τις ζωές τους, η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει αυτό το φθινόπωρο. «Επειδή πολλοί μας ρωτάνε και για τις διαφορετικές μας θρησκείες, να συμπληρώσω πως προσευχόμαστε ξεχωριστά», λέει ο Philips χαμογελώντας, «αλλά νομίζω ότι απλώς προσευχόμαστε με διαφορετικούς τρόπους στον ίδιο Θεό. Υπάρχουν πολλά κοινά, οπότε σεβόμαστε ο ένας την πίστη του άλλου και τις ώρες προσευχής», καταλήγει.
ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ONE DIRECTION;
Ουσιαστικά, οι As1one δημιουργήθηκαν στο «εργαστήριο» παραγωγής των διάσημων Αμερικανών παραγωγών Ken Levitan και James Diener – οι οποίοι έφτιαξαν τον ήχο γνωστών ροκ-pop συγκροτημάτων, όπως είναι οι Kings of Leon, οι One Direction και οι Maroon 5. Με την ιδέα της δημιουργίας ενός πολιτισμικά ενωτικού σχήματος που θα λειτουργούσε ως μια μεσανατολική εκδοχή των BTS, το δίδυμο πέρασε από ακρόαση πάνω από χίλιους (!) νεαρούς μουσικούς και τραγουδιστές σε όλη την επικράτεια του Ισραήλ (προτού ξεκινήσουν οι εμπόλεμες συγκρούσεις), καταλήγοντας σε είκοσι από αυτούς, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν για την τελική επιλογή σε μια κατασκήνωση στο Neve Shalom, ένα ισραηλινό χωριό που ιδρύθηκε το 1969 από Ισραηλινούς Εβραίους και Άραβες, για να δείξει στον κόσμο ότι οι δύο ομάδες μπορούν να ζήσουν ειρηνικά μαζί.
Ωστόσο, παρά τις καθόλα αγνές προθέσεις, το συγκρότημα έχει ήδη δεχτεί πολλές επικρίσεις στα social media. Κάποιοι τους έχουν αποκαλέσει «Wrong Direction» (παραφράζοντας το όνομα των One Direction), άλλοι τους κατακεραυνώνουν ως μια «αηδιαστική» ισραηλινή απόπειρα «να αποσπαστεί η προσοχή του κόσμου από τη γενοκτονία» κι άλλοι απλώς ρωτούν τους Παλαιστίνιους Aseel και Sadik «πώς μπορούν να τραγουδούν μαζί με εκπροσώπους ενός λαού που τα χέρια του είναι βαμμένα με αίμα;».
Όταν μάλιστα τους αναφέρει ο δημοσιογράφος της Telegraph, στην πρώτη συνέντευξη που έδωσαν μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους single, ότι πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη και στην Αμερική έχουν κόψει ακόμη και την «καλημέρα» στους φίλους τους λόγω της εμπόλεμης σύγκρουσης που συνεχίζεται, εκείνοι αναρωτιούνται γιατί να συμβαίνει αυτό – χωρίς, ωστόσο, να είναι πραγματικά αφελείς ως προς την απάντηση. «Κάτι που μας εξέπληξε όταν ταξιδεύαμε στην Αμερική είναι ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν επενδύσει τόσο πολύ ψυχολογικά και ιδεολογικά σε αυτή τη σύγκρουση, εξ αποστάσεως όμως, και χωρίς να εμπλέκονται σωματικά», σημειώνει ο Philips. «Συναντήσαμε μέσα σε ένα χρόνο ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το Ισραήλ, με την Παλαιστίνη, ή με τη Μέση Ανατολή, οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν περισσότερες λύσεις από εμάς τους ίδιους γι’ αυτό που συμβαίνει στους τόπους μας!», ενώ ο Rozenblat συμπληρώνει: «Ως συγκρότημα μιλάμε τρεις γλώσσες. Έχουμε όλων των ειδών τις διαφωνίες – όπως θα συνέβαινε και σε οποιοδήποτε άλλο boy band. Είμαστε νέοι άνθρωποι και μερικές φορές μας πιέζουν να γίνουμε “πρεσβευτές” των χωρών μας, των θρησκειών μας, της περιοχής μας, ενώ όλοι μας θα προτιμούσαμε απλώς να… τραγουδάμε!».
