«Κουβαλώντας», από τότε που γεννήθηκε, ένα όνομα «βαρύ, σαν ιστορία», η Τζένη Kαζάκου υποδύεται φέτος την δώρα από την δημοφιλή σειρά του alpha Άγιος Έρωτας, και μιλά στο «Τv mania» για όλα εκείνα που την καθορίσαν στο να γίνει το συνειδητοποιημένο 25χρονο ώριμο κορίτσι, που είναι σήμερα.
Είσαι το ίδιο δυναμική αλλά και ρομαντική ως χαρακτήρας, όπως ο ρόλος που υποδύεσαι στον «Άγιο Έρωτα», η Δώρα;
Ναι, αλλά με άλλο τρόπο. Ίσως και λόγω των συνθηκών που είναι διαφορετικές. Όμως, ναι, σίγουρα είμαι και ρομαντική και ευαίσθητη, αλλά και δυναμική, όπου χρειάζεται.
Νομίζεις πως, πράματι, αγαπάει τον Γεράσιμο η Δώρα;
Ναι. Η Δώρα αγαπάει τον Γεράσιμο. Κι ένας λόγος που θεωρώ εγώ ότι τον αγαπάει, είναι επειδή είναι ο μόνος άνθρωπος που της έχει φερθεί με αγάπη και της έχει μάθει την τρυφερότητα. Γιατί η Δώρα, από τότε που γεννήθηκε, ούτε τρυφερότητα εισέπραξε ούτε αγάπη. Οπότε ο Γεράσιμος έγινε ένα «καταφύγιο» για εκείνην, για να ξεφύγει λίγο από την σκληρή πραγματικότητά της.
Πώς και μπήκες πρόσφατα στη σειρά;
Έκανα δοκιμαστικά για διάφορους ρόλους, και ένας από αυτούς αφορούσε και στον «Άγιο Έρωτα». Επανέλαβα τα δοκιμαστικά για τον «Άγιο Έρωτα» στη συνέχεια, και κάπως έτσι κλείσαμε την συνεργασία.
Προηγουμένως μου μίλησες για τον «δυναμισμό» που σε χαρακτηρίζει. Πώς τον εκφράζεις στην καθημερινότητά σου;
Φαίνεται και στην δουλειά μου και στην προσωπική μου ζωή, όμως προκύπτει και από τα προβλήματα που μπορεί να καλούμαι να αντιμετωπίσω καθημερινά. Δεν αντέχω π.χ. την αδικία! Όπως και το να μην σέβονται ούτε εμένα αλλά ούτε και κάποιον άλλον άνθρωπο. Εκεί βγάζω ένα άλλο «πρόσωπο» που καμία σχέση δεν έχει με την γλυκύτητα που μπορεί να βγάλω υπό άλλες περιστάσεις. Δεν αντέχω, για παράδειγμα, να είμαι παρούσα σε ένα περιστατικό αδικίας, και να μην μιλήσω – και μάλιστα έντονα! Πόσο μάλλον και σε κάτι που μπορεί να αφορά εμένα προσωπικά – να προσπαθήσει π.χ. κάποιος, να μου στερήσει τα δικαιώματα που έχω.
Πώς βίωσες την εφηβεία σου;
Έντονα. Είχα πάντα μια απορία για τα πάντα και έναν προβληματισμό, γενικότερου ενδιαφέροντος: «Τι είμαστε;», «γιατί ήρθαμε στη ζωή;», «ποιος ο σκοπός μας;», «όταν φεύγουμε που πάμε;», «τι σημαίνει “ανθρώπινες σχέσεις”;» κ.λπ.
Οι δικοί σου άνθρωποι, σου έλυναν αυτές σου τις απορίες;
Συζητούσαμε πολύ ανοιχτά πάντα, για τα πάντα. Ποτέ δεν μου είπαν «είσαι πολύ μικρή γι’ αυτό» – μιλούσαμε ανέκαθεν για όλα τα θέματα που με απασχολούσαν.
Είναι πάντως σα να μεγάλωσες μέσα στο θέατρο, μέσα στα καμαρίνια – ο πατέρας σου είναι ο Κωνσταντίνος Καζάκος, η μαμά σου η Τάνια Τρύπη, κι ο παππούς σου ο θεατράνθρωπος, Κώστας Καζάκος…
Ναι. Από πολύ μικρή, θυμάμαι, με έπαιρναν οι γονείς μου και σε γυρίσματα και σε πρόβες. Το λάτρευα όλο αυτό! Και δεν εννοώ μόνο το θέατρο καθαυτό. Λάτρευα που ενώ έβλεπα ανθρώπους εκτός σκηνής να είναι αλλιώς, ανεβαίνοντας επάνω γίνονταν διαφορετικοί, χωρίς κοστούμια, χωρίς μάσκες, χωρίς σκηνικά – μου φαινόταν πολύ μαγική όλη αυτή η μεταμόρφωση, αυτός όλος ο κόσμος που κατάφερναν να δημιουργήσουν! Κι ήθελα κι εγώ, κάπως, να ανέβω, κάποια στιγμή, επάνω στη σκηνή, και να δημιουργήσω κάτι αντίστοιχο.
Θυμάσαι την πρώτη παράσταση που παρακολούθησες;
Όχι. Αλλά θυμάμαι την πρώτη παράσταση στην οποία με ανέβασε ο πατέρας μου επάνω στη σκηνή – ήταν στην «Παναγία των Παρισίων», όπου με είχαν ντύσει κι εμένα τσιγγάνα, με είχαν βάψει, μου είχαν μάθει την χορογραφία, κι έβγαινα κι εγώ μέσα στο πλήθος κι έπαιζα. Ήταν τέλειο!
Στην διάρκεια των χρόνων, σκέφτηκες ποτέ να έκανες μια άλλη δουλειά, ή πάντα στο μυαλό σου είχες μόνο αυτό;
Είχα και κάποια άλλα πράγματα στο μυαλό μου, με τα οποία θα ήθελα να ασχοληθώ, όπως η ψυχολογία -η οποία ακόμη με ενδιαφέρει, συνδυάζοντάς την με θεατρικό παιχνίδι-, αλλά και η φωτογραφία, την οποία επίσης συνεχίζω να αγαπώ και να ασχολούμαι μαζί της, όποτε βρίσκω χρόνο. Όμως, κατέληξα στο θέατρο.
Μίλησέ μου λίγο για τον παππού σου, γι’ αυτό τον «μύθο» του ελληνικού θεάτρου…
Ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος! Ένας άνθρωπος με πάρα πολλές γνώσεις, τρυφερός, σοφός, δίκαιος, ένας άνθρωπος που τον θαύμαζα -και τον θαυμάζω ακόμη- γιατί, σχεδόν καθημερινά, συνεχίζω να «συναντώ» όσα μου έλεγε, αλλά και τις γνώσεις του. Μαζί με την γιαγιά μου -την οποία, δυστυχώς- δεν πρόλαβα να γνωρίσω- ήταν ένα θρυλικό ζευγάρι – ποιος δεν αναγνωρίζει π.χ. πως «Το μεγάλο μας τσίρκο» ήταν μια παράσταση που άφησε το στίγμα της και καθόρισε μεγάλο μέρος της θεατρικής μας Ιστορίας, για να αναφέρουμε μία μόνο θεατρική τους δουλειά;
Ο παππούς σου, σε παρότρυνε να ασχοληθείς κι εσύ με την υποκριτική;
Όλη η οικογένειά μου ήταν μαζί μου. Γνώριζα, άλλωστε, εκ των έσω τις δυσκολίες, γι’ αυτό και η απόφασή μου να ασχοληθώ με το θέατρο ήταν πολύ συνειδητή. Ο λόγος που έγινα ηθοποιός ήταν πως μέσα από εμένα και τους συναδέλφους μου -ή την παράσταση στην οποία συμμετέχω- μπορούμε κάπως να επηρεάσουμε τους θεατές, να τους προβληματίσουμε, να τους δείξουμε το «καλό»· το θετικό παράδειγμα, αν θες.
Πρόλαβε ο παππούς σου να σε δει στη σκηνή, ως επαγγελματία πια;
Όχι. Αλλά επειδή τον είχα καθηγητή στην Σχολή όπου πήγαινα -την «Πράξη Επτά»-, στο Α’ έτος, με είδε εκεί, και δουλέψαμε μαζί κάποια κομμάτια – δεν μου έλεγε πολλά, αλλά καταλάβαινα πως ήταν περήφανος για μένα!
Σου είχε δώσει και κάποια συμβουλή σε σχέση με το θέατρο;
Να είμαι ο εαυτός μου και να ακολουθώ το ένστικτό μου! Αυτό μάλιστα μου το έλεγαν πάντα και οι γονείς μου. Κι είναι κάτι που συνεχίζω να το ακολουθώ!
Το γεγονός πως σε έλεγαν «Τζένη», αυτό προκαλούσε μία είδους συγκίνηση, είτε στον παππού σου είτε στον μπαμπά σου;
Δεν μου το ‘χουν πει ποτέ αυτό. Ωστόσο, είμαι βέβαιη πως θα ήταν συγκινητικό και για τους δύο.
Σου ανέφεραν ποτέ κοινά γνωρίσματα που έχεις στην προσωπικότητά σου, σε σχέση με την γιαγιά σου;
Τον δυναμισμό και την ευαισθησία που έχουμε, νομίζω – απέναντι στους ανθρώπους και στις καταστάσεις.
Ε, και την ομορφιά!
Αυτό δεν μπορώ να το πω (γελάει)!
Μετά το τέλος των σπουδών σου, ανυπομονούσες για την επιβράβευση των γονιών σου που ήταν επίσης επαγγελματίες στο θέατρο, για πολλά χρόνια;
Πάντα με στήριζαν! Και, φυσικά, ήθελα να είναι ικανοποιημένοι και χαρούμενοι. Σίγουρα, σε καμία περίπτωση, δεν ένιωθα το «βάρος» του να «πρέπει να τους βγάλω ασπροπρόσωπους».
Είσαι περισσότερο «κορίτσι του μπαμπά»;
Είμαι και των δύο! (γελάει).
Πότε ένιωσες να απογαλακτίζεσαι;
Όταν μπήκα στη Σχολή και άρχισα να ασχολούμαι με πράγματα που εμένα μ’ αρέσαν και με εξέλισσαν. Και, φυσικά, όταν μετά ξεκίνησα να μένω και μόνη μου. Παρόλ’ αυτά, επειδή αγαπώ πάρα πολύ τους γονείς μου και τους αισθάνομαι και ως φίλους μου -είναι δυο άνθρωποι με τους οποίους μοιράζομαι τα πάντα, γι’ αυτό και χαίρομαι πολύ που έχουμε αυτού του είδους τη σχέση, η οποία εξελίσσεται και ωριμάζει συνεχώς- δεν χρειάστηκε ποτέ να «απογαλακτιστώ».
Τι όνειρα κάνεις, σε σχέση με το θέατρο;
Θέλω να κάνω πολύ θέατρο. Την πρώτη μου δουλειά την έκανα το Καλοκαίρι, στον «Άμλετ» -με πρωταγωνιστή τον Αναστάσιο Ροϊλό-, υποδυόμενη την Οφηλία – ήταν μια υπέροχη εμπειρία! Από την άλλη, θέλω να υποδύομαι ωραίους ρόλους και στην τηλεόραση, ενδιαφέροντες. Θα ήθελα, γενικά, οι δουλειές στις οποίες συμμετέχω να δημιουργούνται από ωραίους ανθρώπους και το αποτέλεσμα να βγαίνει από αγάπη. Θέλω, επίσης, να ασχοληθώ και με το δράμα και με την κωμωδία – και θα ‘θελα και από τα δύο είδη να μαθαίνω και να εξελίσσομαι.
Πόσο ανοιχτή είσαι, στα 25 σου χρόνια, να ερωτευτείς έναν άνθρωπο, Τζένη;
Μέχρι ένα χρόνο πριν, θα σου έλεγα ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, σχεδόν απίθανο. Γιατί πίστευα πολύ στον ρομαντισμό! Αλλά τα δεδομένα έχουν πια αλλάξει. Όταν συνάντησα έναν άνθρωπο με τον οποίο βγήκε αβίαστα όλο αυτό.
Συνάδελφος σου;
Όχι, καμία σχέση (γελάει).
Τι σου αρέσει να κάνεις όταν έχεις ελεύθερο χρόνο;
Όταν συμβαίνει αυτό, επιλέγω πάντα να βλέπω τους ανθρώπους μου – τους γονείς μου, τους φίλους μου κ.λπ. Είμαι περισσότερο άνθρωπος «του σπιτιού», οπότε μου αρέσει να φωνάζω ανθρώπους στο σπίτι και να είμαστε όλοι μαζί, παρέα.
Info:
Η σειρά «Άγιος Έρωτας» μεταδίδεται από Δευτέρα έως Πέμπτη στις 21:00, από τον Alpha Κύπρου.
