Ήταν η «Angie» τους. Η ερωμένη, η groupie και η μούσα τους, η γυναίκα που αναδείχθηκε μέσα από τους Rolling Stones στη μουσική σκηνή των 60’s και των 70’s. Κάποιοι την αποκαλούσαν «ο έκτος Stone». Πέθανε στις 13 Ιουνίου στα 73 της. Έλεγε πως «ποτέ δεν περίμενα να περάσω τα 40».
Της Κάλλιας Καστάνη
Ιταλογερμανίδα, ηθοποιός, μοντέλο και fashion guru, μια μοιραία, «σκοτεινή rock πριγκίπισσα των swinging sixties», η Anita Pallenberg, πρωταγωνίστησε στη μυθολογία των Stones. Χωρίς να έχει ουσιαστικό ρόλο στο συγκρότημα -πέρα από τα φωνητικά σε μία έκδοση του «Sympathy for the devil»- είχε ισχυρή άποψη για τη μουσική και επηρέαζε τον ήχο τους. Η ίδια έλεγε για τον εαυτό της «Είμαι “αλήτης”. Ζω την περιπέτεια. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο ταλέντο. Μακάρι να είχα».
Η σχέση της με το βρετανικό συγκρότημα άρχισε το 1965, όταν με μια φίλη της κατάφεραν να τρυπώσουν στα παρασκήνια μιας συναυλίας του συγκροτήματος στο Μόναχο. Τους πρότεινε να καπνίσουν μαζί χασίς, εκείνοι αρνήθηκαν. Αλλά ο Brian Jones, ο πρώτος κιθαρίστας του συγκροτήματος την κάλεσε, να πάει να τον βρει στο δωμάτιό του, στο τέλος της βραδιάς. Έμειναν μαζί δυο χρόνια – ένα διάστημα στη διάρκεια του οποίου ο Jones γινόταν ολοένα πιο βίαιος, πιο παρανοϊκός, πιο εξαρτημένος από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.
Με τον Richards τα ’φτιαξαν στη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Μαρόκο. Στο δρόμο, ο Jones αρρώστησε άσχημα, δεν μπορούσε να ακολουθήσει. Τον άφησαν σε ένα νοσοκομείο στην Τουλούζη και συνέχισαν, πέρασαν στην Ισπανία, με κατεύθυνση προς τον νότο. Στην αυτοβιογραφία του, το «Life», ο Richards θα θυμόταν πως η Anita ήταν εκείνη που έκανε την πρώτη κίνηση για να τον ξελογιάσει στο πίσω κάθισμα μιας Bentley… Θυμόταν, επίσης, πως τη νύχτα που έγιναν εραστές, στο δωμάτιο τρύπωνε το άρωμα από τις πορτοκαλιές της Βαλέντσια – κι αυτό γιατί «όταν πλαγιάζεις με την Anita για πρώτη φορά, είναι αδύνατο να ξεχάσεις πώς είναι».
Η Αnita προερχόταν από ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, άλλωστε και η ίδια είχε ταλέντο – αγαπούσε πολύ την τέχνη, έκανε παρέα με πολλούς μοντέρνους καλλιτέχνες και ήταν απόλυτα μέσα στον κόσμο της pop art. Ο παππούς της και ο προπάππος της ήταν ζωγράφοι, μια μεγάλη οικογένεια που, όπως λεγόταν, έπεσε σε παρακμή όταν χτυπήθηκε από τη σύφιλη και την παράνοια. Η Αnita ζωγράφιζε καλά. Μεγάλωσε στο τεράστιο σπίτι του παππού της στη Ρώμη, αλλά πέρασε τα εφηβικά της χρόνια στο Μόναχο, σε ένα παρακμιακό, κυριλέ σχολείο για αριστοκράτες απ’ όπου την έδιωξαν επειδή έπινε, κάπνιζε και -το χειρότερο απ’ όλα- έκανε οτοστόπ. Στα δεκαέξι της πήρε υποτροφία για μια σχολή γραφιστικής στη Ρώμη κοντά στην Πιάτσα ντελ Πόπολο κι εκεί ήταν που άρχισε, σε αυτή την τρυφερή ηλικία, να συχνάζει στα καφέ με όλη την ιντελιγκέντσια της Ρώμης, «ξέρεις τώρα, τον Fellini και όλους αυτούς», όπως έλεγε. Η Αnita είχε πολύ στιλ. Επίσης, είχε μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να κινεί νήματα, να συνδέεται με ανθρώπους. Μιλάμε τώρα για τη Ρώμη της εποχής της dolce vita. Ήταν φίλη με όλους τους σκηνοθέτες – Fellini, Visconti, Pasolini- στη Νέα Υόρκη έγινε κολλητή με τον Warhol, με όλο το κύκλωμα της popart και με τους beatnik ποιητές. Κυρίως χάρη στις δικές της ικανότητες, η Anita είχε μια εξαιρετική σχέση με πολλούς διαφορετικούς χώρους και ανθρώπους. Ήταν ένας καταλυτικός παράγοντας σε πάρα πολλά από τα όσα συνέβαιναν εκείνες τις μέρες…».
SEX AND DRUGS AND ROCK N’ROLL
O Keith και η Anita έμειναν μαζί μέχρι το 1981 -παρόλο που το μεγαλύτερο διάστημα παραήταν «φτιαγμένοι» για να μπορούν να το θυμηθούν- και απέκτησαν τρία παιδιά: έναν γιο, τον Μarlon, την Αngela και τον μικρό Τara Jo, που πέθανε 2,5 μηνών μες στην κούνια του από πνευμονία. Η σχέση τους ήταν «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της φιλίας» τoυ Richards με τον Jones (όπως το χαρακτήρισε ο Κeith). Ουσιαστικά, οδήγησε τον δεύτερο εκτός συγκροτήματος.
Εκτός από τον Κeith και τον Βrian λέγεται πως η Anita είχε μία ερωτική περιπέτεια και με τον Μick Jagger κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Performance» (1970). Ήταν ένα «επεισόδιο» εκρηκτικό και σύντομο – για τη μούσα του γκρουπ ήταν περισσότερο μια μικρή επίδειξη δύναμης: όλες οι γυναίκες του πλανήτη ήθελαν να κοιμηθούν με έναν Stone. Εκείνη είχε ρίξει στο κρεβάτι τρεις. Παρότι, δημόσια, δεν το παραδέχτηκε ποτέ, ο Keith επέμενε πως, σε κείνον, το είχε ομολογήσει. Μάλιστα, του είχε πει πως ο Jagger στο σεξ «δεν είχε και πολύ πλάκα με κείνο το μικροσκοπικό εργαλείο του…».
Σε κάθε περίπτωση, η Anita δεν ήταν απλώς μια «ερωτική σειρήνα» που ξελόγιαζε τους Stones. Ήταν μία από αυτούς. Τη σέβονταν, υπολόγιζαν τη γνώμη της. Τόσο που τα τραγούδια στον έβδομο δίσκο «Beggars Banquet» (1968) έπρεπε να μιξαριστούν από την αρχή, μόνο και μόνο επειδή το πρότεινε η ίδια. «Εκείνη, ο Μick, ο Κeith και ο Brian ήταν οι Rolling Stones. Η επίδρασή της ήταν τεράστια», είχε σχολιάσει ο Jo Bergman, προσωπικός βοηθός του συγκροτήματος την περίοδο 1967-1973.
Εκτός από τη μουσική και την υποκριτική (σ.σ. πιο γνωστός ρόλος της, ήταν αυτός στην cult «Barbarella», στο πλευρό της Jane Fonda) η Αnita ασχολούνταν με τον πνευματισμό – κατά καιρούς, τη βασάνιζαν εμμονές με τη μαύρη μαγεία, κουβαλούσε παντού σκόρδα και βαζάκια με «ιερό νερό», τα οποία χρησιμοποιούσε σε μυστικιστικές τελετές. «Ήταν μία γυναίκα τόσο δυναμική, τόσο γεμάτη δύναμη και αποφασιστικότητα, ώστε οι άνδρες γονάτιζαν μπροστά της», είχε πει ο Τony Sanchez, ο πρώην σωματοφύλακας του γκρουπ. «Με την Anita, ήξερες ότι τα βάζεις με μια Βαλκυρία -εκείνη που αποφασίζει ποιος θα πεθάνει στη μάχη», θα σημείωνε ο Richards στο «Life»
Στο ίδιο βιβλίο, ο κιθαρίστας των Stones, περιέγραψε επίσης την αργή, κάθοδο του ζευγαριού στην κόλαση, τον εθισμό τους στην ηρωίνη. Το πώς, συνελήφθησαν το 1977 στο Τορόντο, έχοντας ναρκωτικά στην κατοχή τους και παραλίγο να μπουν στη φυλακή – τελικά, βρέθηκαν σε κλινική αποτοξίνωσης. Μετά την απεξάρτησή της και τον χωρισμό της από τον Richards, η Αnita επέστρεψε στα θρανία για να σπουδάσει σχέδιο μόδας, στο κορυφαίο Saint Martins του Λονδίνου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της -γιαγιά με εγγόνια πλέον, από τα δύο της παιδιά- σχεδίαζε ρούχα, ασχολιόταν με την κηπουρική και ζωγράφιζε.
Έπινε πολύ (σ.σ. για χρόνια, είχε ανταλλάξει τον εθισμό της στα drugs με μπόλικο αλκοόλ) υπέφερε από ηπατίτιδα Γ, είχε ένα πρόβλημα στο ισχίο που την ανάγκαζε να κουτσαίνει, κι αρνιόταν πεισματικά να γράψει την αυτοβιογραφία της, επειδή «όλοι οι εκδότες είναι ίδιοι. Όλοι θέλουν μόνο βρώμικα κουτσομπολιά και εγώ δεν ενδιαφέρομαι γι’ αυτά». Πέρυσι, σε μια συνέντευξη την είχαν ρωτήσει για το πέρασμα του χρόνου και τη φθορά. Είχε απαντήσει : «Είμαι έτοιμη να πεθάνω. Έχω κάνει ήδη πάρα πολλά σε αυτή τη ζωή. Έχω περάσει τα 70 και για να είμαι ειλικρινής δεν πίστευα πως θα ζούσα πολύ πάνω από τα 40 μου…».
