Ο Στέλιος Κοντέας βρέθηκε στη σούπερ καλοκαιρινή εμφάνιση της Άννας Βίσση, στο Island και μεταφέρει –εκστασιασμένος- τις εντυπώσεις του.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα επισκεφτεί ποτέ το «Island». Όχι γιατί δεν ήξερα τι ήταν, αλλά επειδή γενικώς ποτέ δεν ακολουθούσα τη νυχτερινή διασκέδαση της πόλης, ούτε κατά τους θερινούς μήνες της σχoλής. Είχα, επίσης, την εντύπωση πως το συγκεκριμένο κέντρο απευθύνεται σε ανθρώπους άλλης εισοδηματικής τάξης, στην οποία δεν έχω την τύχη (ή την ατυχία) να ανήκω. Είναι, όμως, ένα «νησί» που αξίζει κάποιος να επισκεφτεί. Δεν είναι δίπλα στη θάλασσα, κατά το κοινώς λεγόμενο, αλλά μέσα σ’ αυτήν. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση σου δίνει, όταν σε φιλοξενεί, καθώς νομίζεις ότι είσαι σε πλοίο έτοιμο για τον απόπλου…

Φωτογραφία: Αλίκη Ξαγοράρη
Στη χτεσινή κρουαζιέρα στον Σαρωνικό μάς συντρόφευε Εκείνη. Η γνωστή, η αναντικατάστατη, η επίζηλη, η διαχρονική… Η Απόλυτη, για να μην αναζητούμε ματαίως άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς. Την άφιξή της στη σκηνή προανήγγειλε η «Μουσική του Ανέμου». «Ερωτευμενάκι» η φωνή της, χωρίς κανένας άλλος ήχος να επισκιάζει το ηχόχρωμά της. Με την ενδογενή μουσικότητα που τη χαρακτηρίζει και καθιστά ενίοτε περιττή τη συνοδεία μουσικών οργάνων. «Μοιάζει με βιολοντσέλο» είχε πει, άλλωστε, καθόλου τυχαία, ο πρώτος μέντοράς της, Σταύρος Κουγιουμτζής…
Τα κινητά, υψωμένα προς τον ουρανό, την απαθανάτιζαν. Εκείνη, ενδεδυμένη όπως ταιριάζει σε μια κρυστάλλινη φωνή… Με κρύσταλλα! Κρύσταλλα Swarovski, που άλλαζαν θέση στη διάρκεια του προγράμματος, από το παντελόνι στο μπούστο, φτάνοντας μέχρι το καπέλο (σε δημιουργίες του Στέλιου Κουδουνάρη).

Φωτογραφία: Αλίκη Ξαγοράρη
«Είστε δικοί μου και είμαι δικιά σας». Πράγματι, έτσι ένιωθα. Δίπλα της – κι ας μην ήμουν ακριβώς μπροστά της. Παρόμοια πρέπει να αισθάνθηκαν όλοι στο κατάμεστο Island, όσο μακριά κι αν ήταν από τη σκηνή, με περιορισμένη εκ των πραγμάτων θέαση. Η φωνή της, αγωγός συναισθημάτων, καταλύτης της απόστασης. Αλλά και της διάκρισης κάθε είδους: ηλικίας, διασημότητας, οικονομικής κατάστασης. Νέοι και ηλικιωμένοι (με εφηβική διάθεση, όμως). Επώνυμοι και ανώνυμοι, σε ένα πλήθος που γέμισε τον χώρο ασφυκτικά. Ευκατάστατοι και «ακατάστατοι», διευθυντές και υπάλληλοι, εργαζόμενοι και άνεργοι – με τους δεύτερους να μη φείδονται το υστέρημά τους για να επικοινωνήσουν ξανά μαζί της. Μια Απόλυτη, άλλωστε, δεν μπορεί να απευθύνεται μερικώς σε μια οικονομική τάξη, την ανώτερη, τη μεσαία ή την κατώτερη. Αλλά ταυτόχρονα σε όλες…

Φωτογραφία: Αλίκη Ξαγοράρη
Η «Ροζάννα» των «Δαιμόνων», η «Ορλάντο» των «Καμπανών» ξαναέγινε ιέρεια της νυχτερινής διασκέδασης. Απαλλαγμένη, όμως, από όλα εκείνα τα ανεπιθύμητα και γραφικά της εποχής της αστακομακαρονάδας. Με το κοινό να κρέμεται πλέον από τα δικά της χείλη και να μην αναζητεί τις λουλουδούδες. Κι εκείνη με υψηλές προδιαγραφές έντεχνης ερμηνεύτριας σε μουσική σκηνή. Με όπλο τη φωνή της και την πείρα των χιλιάδων ωρών στο μικρόφωνο. Κάνοντας πρωτόγνωρο το μη αποκλειστικό του ταλέντου, με τη διάρκειά της στον χρόνο. Που προσιδιάζει στην απεραντοσύνη της θάλασσας και του ουρανού, η οποία την περιέβαλε ως ιδανικό φόντο. Με μόνο μέτρο τις 365 ημέρες κάθε χρόνου, πολλαπλασιασμένες επί 43. Ένα γνήσιο αιλουροειδές του πενταγράμμου και της σκηνής, που ξέρει να προσαρμόζεται στις εποχές και τους χώρους που τη φιλοξενούν…

Φωτογραφία: PAPADAKIS PRESS
Πολύχρωμα πυροτεχνήματα φώτιζαν περιοδικά τη νύχτα. Πολύ όμορφο αλλά φαινομενικά περιττό. Η φωνή της ήταν το πυροτέχνημα που δεν έσβηνε, καθώς απλωνόταν σαν ιαχή στον ουρανό της Βάρκιζας. Σαν δυνατό αεράκι στα up τραγούδια της, σαν καπνός στα down της. Στην ουσία της, σαν το παλιό καλό κρασί. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που, 20 χρόνια περίπου πριν, έκανε το ίδιο τέτοια εποχή, κάθε βράδυ, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω…
Ναι, το πρόγραμμα ήταν βασισμένο σε εκείνο του «Hotel Ερμού». Αλλά, όσες φορές κι αν παρακολούθησες το τελευταίο, η βραδιά έμοιαζε καινούρια, διαφορετική, αυτόφωτη. Που θα μετάνιωνες αν την είχες χάσει. Η «Συνέντευξη» πρωταγωνιστούσε. Με απολαυστική εκείνη την ηλεκτρονική ηχητική γέφυρα στο τέλος του ομώνυμου τραγουδιού. Με την πρωταγωνίστρια, πλάτη, να υψώνει τα χέρια της προς τον ουρανό, σαν να προσπαθούσε να τον αγγίξει. Και τα λέιζερ να λούζουν το καλλίγραμμο κορμί της…
Το άλλο της μισό, κοντά στο κοινό. Κι αν ακόμη απουσίαζε, ωσεί παρών μέσα απ’ τις νότες του. Το ρεπερτόριο της, πολυδιάστατο. Τα ποπ τραγούδια της, τα φαινομενικά αναλώσιμα στην πρώτη εμφάνισή τους στη δισκογραφία, με νέα πνοή, αναγεννημένα από εκείνη. Με ηττημένες τις δεκαετίες, παρά το ανάλαφρο των μελωδιών και την απλοϊκότητα των στίχων τους. Ασυζητητί παρόντα και τα καρβελικά αριστουργήματα: «Παραλύω», «Δεν Θέλω να Ξέρεις», «Δώδεκα». Αλλά και οι καντάδες που θα ζήλευε κάθε έντεχνη: «Ένα σου Λέω, Ένα», «Μεθυσμένη μου Καρδιά», «Εκατομμύρια».

Φωτογραφία: PAPADAKIS PRESS
Λίγο πριν τις 4 το πρωί ήταν που ο Χρύσανθος Πανάς τής ζήτησε, εκτός προγράμματος το «Κι Έχω Τόσα να Θυμάμαι». «Κι όλο με ρωτάς πού πήγανε χαμένα» λένε οι δικοί της στίχοι. «Δεν πήγανε χαμένα – είσαι θεά!» σχολίασε, σε αντιδιαστολή, ο οικοδεσπότης. Που εξέπληξε τους πάντες αναφέροντας από το μικρόφωνο ότι η γυναίκα για την οποία συγκεντρώθηκε τόσος κόσμος στο μαγαζί του δεν ζήτησε χρήματα – τουλάχιστον συγκεκριμένα. «Αναλόγως αν έρθει κόσμος…». Το «Island» δεν μπορούσε να χωρέσει περισσότερους!
Πριν το τελευταίο «Ερωτευμενάκι» –για να συναντηθεί το τέλος της βραδιάς με την αρχή της– unplugged το «Για Τελευταία Φορά». Μια λέξη: Μαγεία. Η ωραιότερη στιγμή του προγράμματος. Πόσο τυχεροί ήμασταν όσοι μείναμε μέχρι το τέλος μαζί σου, Άννα! Σε ευχαριστούμε!

