Του Μαρίνου Νομικού
Αν υποθέσουμε πως κάποιος που έπεσε σε κώμα, ας πούμε το 1997, ξυπνήσει σήμερα και ανοίξει Σάββατο βράδυ την τηλεόραση θα αισθανθεί ότι δεν πέρασε ούτε μια μέρα: Στο Σίγμα η Ρούλα Κορομηλά παρουσιάζει ακόμα το «Μπράβο» ενώ στο Mega παίζει ακόμα το «Ραντεβού στα Tυφλά» αλλά με παρουσιαστή τον ανερχόμενο κωμικό του «Χτυποκάρδια στο Seferli Hills»!
Η αναβίωση των τηλεοπτικών 90’s είναι η νέα μόδα στην αμερικανική τηλεόραση (με sequels/reboots δημοφιλών hits της εποχής όπως «The X-Files», «Twin Peaks» και «Full House») όμως στην ελληνική τηλεόραση τείνει να πάρει διαστάσεις μάστιγας για τελείως διαφορετικούς λόγους. Όταν πριν από λίγους μήνες ανακοινώθηκε ότι η Ρούλα Κορομηλά θα επέστρεφε μέσα από τη συχνότητα του «Ε» (που έχει μετατραπεί σε ένα είδος καταφυγίου έκπτωτων τηλεστάρ) με ένα ιταλικού τύπου show ακριβώς σαν αυτό που την καθιέρωσε σαν «εθνική παρουσιάστρια» τη δεκαετία του ’90, η είδηση αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό και (αναπόφευκτη) θυμηδία.
Λίγο αργότερα έγινε γνωστός κι ο τίτλος: Μπράβο Ρούλα. Ακριβώς όπως το σόου του Mega, 16 ολόκληρα χρόνια από τότε που βγήκε εκτός αέρα. Η πρεμιέρα του νέου(;) «Μπράβο» έγινε το Σάββατο 16 Απριλίου κι αφού είχε προηγηθεί βομβαρδισμός διαφήμισης σε έντυπα και billboards κι ο αναγκαίος πανζουρλισμός στα social media. Λίγο η περιέργεια, λίγο η νοσταλγία, λίγο το ότι η ζώνη του Σαββατόβραδου είναι πιο νεκρή κι από την Πράσινη Γραμμή και το πρώτο «Μπράβο Ρούλα» έγραψε στην Ελλάδα μέσο όρο 23,8% ενώ χτύπησε σε τέταρτα μέχρι και 30άρια (στην Κύπρο πήγε άπατο αλλά αυτό έχει περισσότερο να κάνει με το γεγονός ότι μεταδίδεται από το Σίγμα).
Η δεύτερη εκπομπή, το περασμένο Σάββατο, κατέρρευσε στο 13,8%, δείχνοντας πως εάν ικανοποιηθεί η περιέργεια και σου περάσει η νοσταλγία ξεμένεις με ένα παρωχημένο, κουραστικό και ολίγον κιτς θέαμα που είναι αδύνατον να ψυχαγωγήσει οποιονδήποτε με παλμό (ή έστω κάτω των 65).
Μπορεί το «Μπράβο Ρούλα» να είναι η πιο ηχηρή νεκρανάσταση εκπομπής των 90’s όμως δεν είναι η μοναδική. Ήδη εδώ και ένα χρόνο το Star γνωρίζει μία σχετική επιτυχία με την αναβίωση του «Τροχού της Τύχης», ενός από τα παλιότερα τηλεπαιχνίδια της αμερικανικής τηλεόρασης (παίζεται ανελλιπώς από το 1975) που υπήρξε ο πυλώνας του νεοσύστατου ΑΝΤ1 πίσω στα 90’s. Βασικά ήταν το πρόγραμμα με το οποίο έκανε πρεμιέρα την Πρωτοχρονιά του 1990 και έμεινε εκεί για έξι σεζόν πριν μετακομίσει στο Mega για μία χρονιά το 1997 -χωρίς επιτυχία- πριν κλειστεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Ή έτσι νομίζαμε δηλαδή, μέχρι να το βγάλει από κει το Star το Μάρτιο του 2015 και να το ξανασερβίρει με την ίδια κι απαράλλακτη συνταγή και με συμπαθητικές επιδόσεις για τα στάνταρτ του καναλιού. Στην Κύπρο δε είναι τόσο τρομακτική η επιτυχία του παιχνιδιού (το οποίο μεταδίδεται από το Mega) που ο παρουσιαστής Πέτρος Πολυχρονίδης βρήκε μια θέση στην κριτική επιτροπή του νεοφώτιστου talent show του καναλιού «Like a Star» με μοναδικό προσόν τα… 35άρια που γράφει ο «Τροχός» του το απόγευμα.
Στο ελλαδικό Star επίσης αναβίωσε (ή πιο σωστά βρικολάκιασε) ακόμα ένα ξεχασμένο format από τα 90’s, το γνωστό «Ραντεβού στα Τυφλά» (1991 – 1995, Mega) που έγινε σκέτο «Ραντεβού» και το παρουσιάζει ο επίσης μεσουρανήσας την ίδια περίοδο Μάρκος Σεφερλής. Ας μην ξεχνάμε φυσικά και το «Άκου τι Eίπαν» του Alpha που αποτελεί την πιο πρόσφατη ενσάρκωση του διεθνούς format «Family Fued» που γνώρισε τεράστια επιτυχία στα ελληνικά 90’s ως «Κόντρες» με τον αείμνηστο Βλάση Μπονάτσο και το «Ποιος Θέλει να Γίνει Εκατομμυριούχος;» που ξεκίνησε το 1999 στο Mega και πέρασε από ΝΕΤ και Alpha πριν καταλήξει ως «Hot Seat» στον ΣΚΑΪ (και σε μας μέσω του Σίγμα όπου γράφει σταθερά ασόδυα).
Blast from the past
Τι ωθεί όμως τα κανάλια να ανατρέχουν κάθε τρεις και λίγο σε ξεχασμένα format κάποια από τα οποία μάλιστα προσπάθησαν ξανά να κάνουν comeback χωρίς επιτυχία; Ένας ισχυρός παράγοντας είναι η νοσταλγία. Δεν είναι μυστικό ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο μας αρέσει να αναπολούμε τα ανέμελα νιάτα μας – τότε που απλά αράζαμε στον καναπέ και βλέπαμε «Ρουκ Ζουκ» και «Επιτέλους μαζί» χωρίς να το πολυζορίζουμε. Πόσο μάλλον όταν αυτή η περίοδος ταυτίστηκε με την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης σε Ελλάδα και Κύπρο. Και η επαναφορά τέτοιων προγραμμάτων (ελαφρώς προσαρμοσμένα βέβαια στις ανάγκες της σημερινής εποχής – σε κανέναν δεν λείπει το φρικαλέο early 90’s styling!) λειτουργεί ως ένα είδος τηλεοπτικού comfort food, μια οικεία «γεύση» που σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και να σου θυμίζει μία εποχή που δεν είχες την παραμικρή έγνοια.
Στην ελληνόφωνη τηλεόραση συντρέχει κι ένας άλλος, εξίσου σημαντικός, λόγος: Η φτώχεια. Τόσο σε χρήμα όσο και σε νέες ιδέες. Τα προγράμματα αυτά όσο κι αν θεωρητικά έχουν κάνει τον κύκλο τους, παραμένουν αναγνωρίσιμα brands και με ήδη χτισμένη fan base γεγονός που τα κάνει πιο ελκυστικά σε σχέση με ένα ολοκαίνουριο προϊόν που κανείς δεν ξέρεις αν θα πιάσει. Στην τηλεόραση όλα είναι συνταγές γι’ αυτό το πρωινάδικο στήνεται όπως και πριν 30 χρόνια, τα talk shows είναι δύο άνθρωποι σε αντικριστές πολυθρόνες και ο Λουκάς Χάματσος είναι ακόμα στον αέρα.
Έτσι τα κανάλια σε περίοδο ισχνών αγελάδων ανατρέχουν στα back catalogues προκειμένου να αντλήσουν έμπνευση, ανασύροντας δοκιμασμένες συνταγές για να επανασυστήσουν στη νέα γενιά ενώ ταυτόχρονα τις θυμίζουν στις παλιότερες. Κι αν στην αμερικανική τηλεόραση υπάρχει ακόμα χώρος για καινοτομίες (ειδικά στην καλωδιακή αλλά και στους γίγαντες του streaming όπως το Netflix και η Amazon) στο Χόλιγουντ οι συνταγές είναι πλέον ο κανόνας.
Όταν σύσσωμη η καλοκαιρινή περίοδος αποτελείται, τα τελευταία χρόνια, από σούπερ ήρωες, κόμικ, βιβλία, remakes, sequels και reboots γιατί να μη συμβεί αυτό στην τηλεόραση αυτής της φτωχής γωνιάς της Μεσογείου; Εδώ ετοιμάζεται κιν/φικό remake του «Baywatch», για το «Μπράβο Ρούλα» θα παραπονιόμαστε;
