Εικασίες για ανίατα προβλήματα υγείας, αιτιάσεις για ανήκουστες λαμογιές, κατηγόριες για ανεπίτρεπτες αβλεψίες. Όλα ή σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί και γραφτεί έως τώρα για την πρώτη γυναίκα υποψήφια πρόεδρο των ΗΠΑ, τέμνοντας στα δύο την αμερικανική κοινή γνώμη. Σ’ εκείνο, βέβαια, που συμφωνούν τόσο οι φανατικοί υποστηρικτές της όσο και οι ορκισμένοι τιμητές της είναι πως τίποτα δεν θα σταματούσε την καμπάνια της για τη διεκδίκηση της προεδρίας. Ούτε ο ίδιος ο θάνατος.
Του Κώστα Μπουρούση
Από την έναρξη κιόλας του δεύτερου debate των υποψήφιων για την αμερικανική προεδρία, ο συντονιστής Anderson Cooper παρακάλεσε το κοινό που βρισκόταν στο στούντιο να αποφύγει τα χειροκροτήματα, τις ιαχές ενθουσιασμού, τις επευφημίες αλλά και τις αποδοκιμασίες. Όχι για λόγους πολιτικού πολιτισμού -αυτά είναι ψιλά γράμματα σε μια προεκλογική περίοδο που έχει γίνει πιο reality κι από την ιδιωτική ζωή της οικογένειας Kardashian- αλλά για την οικονομία του χρόνου. Εννοείται πως η παραίνεση του έμπειρου άνκορμαν του CNN δεν έπιασε τόπο. Πριν καλά-καλά περάσει το πρώτο δεκάλεπτο, το καθόλου πολιτικώς ορθό «παιχνίδι» μεταξύ των δύο υποψηφίων προέδρων είχε ήδη εξάψει τα πάθη. Γεννημένος stand up comedian, ο Donald Trump έμοιαζε να απολαμβάνει την εκδηλωτική σε συναίσθημα «αρένα» -οι παρατηρικότεροι μπορούσαν να διακρίνουν κάτω από την πυρόξανθη κόμη του πως γελούσαν ως και τ’ αυτιά του- όμως τελικά η Hillary ήταν εκείνη, η οποία σύμφωνα με την ετυμογηρία των δημοσκόπων και των πολιτικών αναλυτών, κέρδισε τις εντυπώσεις. Κι αυτό δεν οφείλεται τόσο στην πραότητά της απέναντι στις διαρκείς προκλήσεις του αντιπάλου της, όσο στη συμβουλή που της έδωσε η φίλη της πλέον Michelle Obama, την οποία μάλιστα μοιράστηκε πολλάκις με το κοινό: «When they go low, we go high» – μικρή σημασία έχει ότι η συγκεκριμένη ατάκα προέρχεται από τον περίφημο πλέον λόγο της πρώτης κυρίας των ΗΠΑ στο συνέδριο των Δημοκρατικών το καλοκαίρι που μας πέρασε. Η επικρατέστερη ως επόμενη ένοικος του Λευκού Οίκου, αν εμπιστευθεί κανείς τις σφυγμομετρήσεις, κατάφερε να κρατήσει τον πήχη ψηλά, να διατηρήσει ένα μίνιμουμ επίπεδο στην αγχιμαχία με τον ανθυποψήφιό της και σχεδόν να λάμψει μέσα στο κατά τα άλλα συντηρητικό κυανόλευκο ταγέρ της. Κι αυτό είναι, τουλάχιστον, άξιο θαυμασμού για μια γυναίκα που πάσχει από άνοια, νόσο του Alzheimer και πάρκινσον, ταλαιπωρείται από αρρυθμίες λόγω μιας καρδιακής βαλβίδας που υπολειτουργεί, υποφέρει από αβάσταχτους πονοκεφάλους, είναι βαρύκοη, λαμβάνει αντιθρομβοτική αγωγή καθημερινά, για να μη μιλήσουμε για το ράθυμο κυκλοφορικό σύστημά της, τη βαριάς μορφής πνευμονία που την ταλαιπώρησε πριν από λίγες εβδομάδες αλλά και τις μη αναστρέψιμες παρενέργειες που έχουν οι αγωγές που ακολουθεί στον ήδη καταπονημένο οργανισμό της.
Όλα για την υγεία της
Η κατάσταση της υγείας της Hillary Clinton είναι μάλλον το θέμα που έχει συζητηθεί περισσότερο σε αυτές τις εκλογές. Όχι αδίκως. Όλοι θέλουν να γνωρίζουν αν μια γυναίκα που στις 26 Οκτωβρίου συμπληρώνει 69 χρόνια ζωής είναι στη φυσική κατάσταση εκείνη που θα της επιτρέψει να ασκήσει με επάρκεια το βαρύ και απαιτητικό καθήκον του πλανητάρχη. Βεβαίως, το θέμα δεν θα είχε πάρει τόση και τέτοια έκταση, αν εκείνος ο ανεξήγητος, πανταχού παρών βήχας δεν κατακερμάτιζε κάθε τόσο τους λόγους της και φυσικά εάν η λιποθυμία της στη διάρκεια της επετειακής εκδήλωσης για τα 15 χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου δεν είχε καταγραφεί ζωντανά από τις τηλεοπτικές κάμερες. Κι ενώ οι γιατροί, οι image makers και οι γκουρού της επικοινωνίας που χειρίζονται την εικόνα της προφανώς κατέβαλαν παραπάνω από φιλότιμες προσπάθειες για να παρουσιάσουν τις επόμενες εβδομάδες μια Hillary εύχαρι και ζωηρή, με μάγουλα πιο ροδαλά κι από του συζύγου της Bill και φυσική κατάσταση που θα ζήλευε και εικοσάρα, ήρθαν προ ημερών οι αποκαλύψεις των Wikileaks να αναμοχλεύσουν τη σπέκουλα αναφορικά με την υγεία της υποψήφιας των Δημοκρατικών.
Σύμφωνα με το e-mail που είδε το φως της δημοσιότητας μέσω της πλατφόρμας του Julian Assange, η Clinton από την περίοδο ακόμη της θητείας της στο State Department αλληλογραφούσε ηλεκτρονικά με τον εξ απορρήτων συνεργάτη της -και νυν δεξί χέρι της στα θέματα εξωτερικής πολιτικής- Jake Sullivan, ζητώντας πληροφορίες για το Provigil, ένα φάρμακο που συνήθως χορηγείται σε ασθενείς με πάρκινσον, νόσο του Alzheimer ή πολλαπλή σκλήρυνση. Σε άλλο σημείο της ίδιας διαρροής αναφέρεται πως η Neera Tanden, θεωρούμενη πολιτική μέντορας της Clinton, είχε συμβουλεύσει τον επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας της να μην εγείρει δημοσίως ερωτηματικά για την υγεία του αντιπάλου της για το χρίσμα των Δημοκρατικών, Bernie Sanders. Κι αυτό γιατί έτσι θα διακινδύνευαν να δημοσιοποιηθούν τα ανίατα προβλήματα που ταλαιπωρούν την ίδια την Clinton και τα οποία φέρεται να προκαλούν ανησυχία ακόμη και στον πρόεδρο Obama. Μάλιστα, στο πρόσφατο δημοσίευμα των Washington Times η υποψήφια των Δημοκρατικών εμφανίζεται σε σκίτσο με θερμόμετρο στο στόμα, παγοκύστη στο κεφάλι και διασωληνωμένη με ορό που αντί φαρμάκου περιέχει δολάρια. Φαίνεται πως οι δηλώσεις της Lisa Bardack, της γιατρού που την κουράρει από το 2001, ουδόλως καθησυχαστικές είναι για μερίδα του Τύπου. Κι όσο η Hillary κωφεύει στη διαρκή απαίτηση για τη δημοσίευση του ιατρικού ιστορικού της, τόσο κινήσεις σαν αυτή του ακραία αντι-Δημοκρατικού site True Pundit που επικήρυξε τον ιατρικό φάκελό της προς ένα εκατομμύριο δολάρια θα πυκνώνουν καθώς πλησιάζουμε προς την 8η Νοεμβρίου, ημέρα διεξαγωγής των εκλογών.
Fact–checking
Έως τότε το επιτελείο της Clinton θα συνεχίζει τον ανένδοτο αγώνα απέναντι στον Trump, βασισμένη στο δόγμα του fact-checking, δηλαδή αποδομώντας όσα ευαγγελίζεται ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών ή καταρρίπτοντας τις κατηγορίες που προσάπτει στην εκλεκτή των Δημοκρατικών. Έχουν, μάλιστα, δημιουργήσει κι ένα παιχνίδι στο επίσημο site της καμπάνιας, όπου ο αναγνώστης μπορεί απλώς κλικάροντας με το ποντίκι του να ταξιδέψει στο χρόνο και να δει τι έκαναν οι δύο αντίπαλοι σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές της ζωής τους. Και μπορεί με αυτόν τον τρόπο να αναδεικνύεται το μεγαλείο της Clinton, μιας γυναίκας που από τη μέρα που έγινε πρώτη κυρία του Arkansas αφιέρωσε τη ζωή της στον Bill, την κόρη τους Chelsea και -κυρίως- στα κοινά, ωστόσο μια σειρά απορίες -καθόλου ελάσσονες- παραμένουν αναπάντητες. Όπως εκείνες αναφορικά με το σκάνδαλο των χιλιάδων απόρρητων e-mail που εκείνη αντάλλασε ως υπουργός Εξωτερικών χρησιμοποιώντας τον ευάλωτο στην κατασκοπεία οικιακό server αντί του ομοσπονδιακού ή σχετικά με τη δυσανάλογα μεγάλη χρηματοδότηση που λαμβάνει η καμπάνια των Δημοκρατικών σε σχέση με εκείνην των Ρεπουμπλικανών από Αμερικανούς δημοσιογράφους.
Προφανώς και η φυσική κατάσταση των δύο υποψηφίων είναι αναμφίβολα ένα ουσιώδες ζήτημα – ποιος θα άντεχε έναν πρόεδρο με δανεικό συκώτι αλά Frank Underwood στην αληθινή ζωή; Άλλωστε, τόσο η Clinton όσο και ο Trump βαδίζουν αμφότεροι ολοταχώς προς τη βαθιά τρίτη ηλικία. Όμως προφανώς και πρόεδρος θα αναδειχθεί τελικά εκείνος που θα καταφέρει να αποδείξει στο βραχύ διάστημα που απομένει έως την ημέρα των εκλογών όχι πόσο fit είναι αλλά πόσο βαθιά ριζωμένος στο αμερικανικό κατεστημένο, ώστε να διαθέτει ανοσία στις παθογένειες του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτον. Εννοείται πως οι πιθανότητες είναι με το μέρος της Hillary. Όχι επειδή το λένε οι δημοσκόποι ή επειδή ο Trump είναι περισσότερο Putin-friendly απ’ όσο μπορεί να σηκώσει μια Αμερική με τον Ψυχρό Πόλεμο στο κύτταρό της, αλλά γιατί απλώς είναι η γυναίκα η οποία από τη μέρα που στο μακρινό 1998 αποδέχθηκε δημόσια τον ντροπιαστικό τίτλο της απατημένης συζύγου, το βαλε αμέτι μουχαμέτι να ερωτοτροπήσει με τα πολιτικά ρετιρέ των ΗΠΑ (δις Γερουσιαστής της Νέας Υόρκης, κατόπιν υποψήφια για το χρίσμα των Δημοκρατικών, αργότερα η υπουργός Εξωτερικών με ενεργό συμμετοχή στον εντοπισμό του Bin Laden). Και ποια πιο αφροδιακή, παράφορη και ηδονική σχέση από εκείνη με το ύπατο αξίωμα της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη;
