Tης Θεοδώρας Γιάγκου
Ήταν μέσα σε εκείνη τη συναρπαστική δεκαετία του ΄70 στη Νέα Υόρκη, τη γεμάτη με καλλιτεχνικά κινήματα, με ζωγράφους και ποιητές και ανατρεπτικές ιδέες πόλη, όπου η Patti Smith ολοκλήρωσε τον πρώτο της δίσκο «Horses» και άνοιξε την πόρτα του στούντιο Electric Lady για να συστηθεί πρώτη φορά στο κοινό. Ένα κοινό που μέχρι τότε ήταν του Jimi Hendrix, των Doors και πολλών άλλων, όμως έμελλε να γίνει και δικό της. Είχε ξοδέψει άλλωστε και την τελευταία δεκάρα για το όνειρό της και ήλπιζε ότι θα έκλεινε μια και καλή τη στολή της σερβιτόρας στη βαλίτσα με την οποία είχε μετακομίσει το 1967 στο Μανχάταν.
«Συχνά στεκόμασταν μέσα στο κρύο, στη γωνία του Saint James Place, κοιτάζοντας το ελληνικό εστιατόριο και το κατάστημα ειδών ζωγραφικής Jake’s, και μαλώναμε για το πώς θα ξοδεύαμε τα λιγοστά μας δολάρια. Ρίχναμε κορόνα-γράμματα για να δούμε αν θα αγοράσουμε σάντουιτς με τυρί ή υλικά για την τέχνη μας» γράφει στην αυτοβιογραφία της «Just Kids» για τα πρώτα δύσκολα χρόνια στο Μανχάταν, όπου εκείνη και ο Robert Mapplethorpe, η μεγάλη της αγάπη, προσπαθούσαν να ακολουθήσουν την καλλιτεχνική φωνή μέσα τους.
Μαζί με τον Robert Mapplethorpe
Ο δίσκος «Horses», ένα πάντρεμα πανκ με ροκ ήχο, διανθισμένος με ποιητικές αφηγήσεις που έγραφε τις ώρες που δεν διάβαζε Arthur Rimbaud και Charles Baudelaire, κέντρισε το ενδιαφέρον του κοινού, έφτασε πολύ ψηλά στο Billboard κι έγινε διαχρονικός. Η πρώτη της δουλειά, έφερε εκτός από φήμη και την εικόνα μιας «αντισυμβατικής» και «βλάσφημης» τραγουδίστριας από την οποία δεν κατάφερε ποτέ η Patti Smith να ξεφύγει -πώς άλλωστε θα υπηρετούσε τη ροκ σκηνή. Ο στίχος «Ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες κάποιου, όχι όμως για τις δικές μου» ήταν η πρώτη δήλωση της ρήξης της με το κατεστημένο και οτιδήποτε δεν συμβάδιζε με την επαναστατική της ιδιοσυγκρασία.
Ακολούθησαν άλλα 11 άλμπουμ, που ξεχώρισαν για την καλλιτεχνική αρτιότητα και την ποιητική αισθητική τους, σήμα κατατεθέν της τραγουδίστριας, αλλά κυρίως μετέφεραν τις πολιτικές ανησυχίες και τα ανθρωπιστικά της πιστεύω. Το τραγούδι «People have the power» που έγραψε με τον μετέπειτα σύντροφό της, Fred Sonic Smith, και σκοπό είχε να θυμίσει στον κόσμο το χαμένο επαναστατικό πνεύμα του ’60, έγινε διαχρονικός ύμνος αντίστασης και έγραψε ιστορία όπως και το «Because the night», μια ροκ μπαλάντα που δεν σταμάτησε ποτέ να ακούγεται. H Patti Smith, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα, στα 70 της χρόνια, να μαγεύει κάθε νέα γενιά με τα μελοποιημένα ποιήματα και την εκρηκτική φωνή της, συνομιλώντας ακόμη live με το κοινό της.
Το μόνο που ήθελε ποτέ, ήταν ο κόσμος να βλέπει πίσω από το παρουσιαστικό της μια δημιουργό. Ίσως γι’ αυτό αρνιόταν, ακόμη και όταν επρόκειτο για τα εξώφυλλα των δίσκων της, να αφεθεί στο…. έλεος των makeup artists και των image makers. Και έτσι, ατημέλητη, άφτιαχτη, με την ισχνή φιγούρα και το λιτό, σχεδόν άχαρο ντύσιμό της, ετοιμάζεται γι’ άλλη μια φορά να σταθεί ενώπιον των θαυμαστών της στην Piraeus Academy στην Αθήνα (25 Ιουνίου) και να θυμηθεί μαζί τους το παρθενικό ταξίδι της στον κόσμο της ροκ μουσικής, τον πρώτο δίσκο που ηχογράφησε πριν από 41 τόσα χρόνια.
