Η παραολυμπιονίκης Καρολίνα Πελενδρίτου μετά από το χρυσό μετάλλιο και το παγκόσμιο ρεκόρ που πέτυχε στο Τόκιο, δίνει μια εξομολογητική συνέντευξη στο Down Town και την δημοσιογράφο Τώνια Σταυρινού και μεταξύ άλλων μιλάει για την πάθηση που της στερεί την όραση, τα δύσκολα σχολικά χρόνια και την πίστη της σε μια καλύτερη κοινωνία.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Πώς βίωσες πριν από τόσα χρόνια το ιατρικό νέο για την απώλεια της όρασης σου; Ήσουν εννέα χρονών…
Ήταν πολύ δύσκολο. Πέρασα πολύ δύσκολες στιγμές. Και πάντα θα τις θυμάμαι. Το πιο δύσκολο ήταν να αποδεχθώ εγώ αυτό που μου συνέβαινε. Στην αρχή ήταν αδύνατο να δεχθώ ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τα πράγματα που ήθελα και όλα αυτά που κάνουν τα άλλα παιδιά. Και επειδή δεν υπήρχε αποδοχή της διαφορετικότητας, δεν είχα και την καλύτερη αντιμετώπιση. Δηλαδή όταν έκανα μεγέθυνση όλα τα βιβλία μου για να πάω στο σχολείο ένιωθα να με κοιτάζουν όλοι. Δεν ήθελα να πάω στο σχολείο.
Υπήρξε εχθρότητα από τα άλλα παιδιά;
Αντιμετώπισα πολλές συμπεριφορές. Ακόμη και από καθηγητές. Τα παιδιά θεωρώ ότι δεν το έκαναν σκόπιμα ή από κακία, αλλά επειδή δεν είχαν την παιδεία και την αντίληψη. Αυτό που λέω πάντα είναι ότι δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναπεράσω τα μαθητικά μου χρόνια. Δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναπάω στο σχολείο. Ήταν ό,τι πιο δύσκολο είχα να αντιμετωπίσω στη ζωή μου.
Σήμερα με τις δικές σου επιτυχίες αισθάνεσαι να αποτελείς πρότυπο για τα παιδιά με αναπηρίες;
Είναι πολύ σημαντικό να δίνουμε ορατότητα στους ανθρώπους με αναπηρίες. Να βρίσκονται στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής και όχι καταχωνιασμένοι στα σκοτάδια. Εγώ μεγάλωσα σε μια διαφορετική κοινωνία. Όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα της όρασης μου το 1995-1996 η κοινωνία της Κύπρου ήταν πολύ διαφορετική. Δεν υπήρχε ακόμη η εικόνα των ανθρώπων με αναπηρία στην κοινωνία, ως ενεργά μέλη. Έτσι δεν ήξεραν πώς να συμπεριφερθούν γύρω μου. Το αποδίδω περισσότερο στην άγνοια δηλαδή και στην έλλειψη παιδείας.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την συνέντευξη.
