Αυτή τη στιγμή, είναι ο καλύτερος τενίστας του κόσμου, το Nο1 στην παγκόσμια κατάταξη – αν τα νούμερα μετράνε. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως είναι αυτός που έκανε ξανά το τένις, αυτό που πρέπει να είναι, για τους ανθρώπους που το αγαπούν: μια ωραία περιπέτεια…
Της Κάλλιας Καστάνη
Κερδίζοντας το Rolland Garros, στις αρχές του μήνα (αφού κατάφερε να σπάσει την περίφημη «κατάρα» που του στερούσε έναν μεγάλο τίτλο στο χώμα), ο Νοvak Djokovic μπήκε και, επίσημα, στο club των «μεγάλων» του τένις. Το όνομά του εμφανίζεται πια σε μια λίστα με ρεκόρ: είναι ο 3ος άνθρωπος στα 139 χρόνια της ιστορίας των Grand Slams που κερδίζει 4 Grand Slams στη σειρά, καθώς και μόλις ο 8ος που κερδίζει το Career Grand Slam.
Επίσης, είναι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του επαγγελματικού τένις, που έφτασε τις 28 διαδοχικές νίκες σε Grand Slam διοργανώσεις – συνολικά, αυτός ήταν ο 12ος τίτλος για τον Σέρβο, που ξεπέρασε τον Bjorn Borg και «φιγουράρει» μόνος στην 4η θέση της Open era, πίσω από τους Roger Federer (17), Pete Sampras (14) και Rafael Nadal (14). Αλλά, αρκετά με τα στατιστικά – η ιστορία του Νοvak, δεν είναι τόσο μια ιστορία με νούμερα, όσο μια ιστορία θέλησης. Τεράστιας, άκαμπτης και ακάματης. Που, μέχρι σήμερα, δεν έχασε ποτέ τον στόχο της…
BORN TO WIN
Κατά ένα περίεργο τρόπο, το τένις, «βρήκε» τον Djokovic και όχι το αντίθετο. «Συνήθιζα να τρέχω έξω από το εστιατόριό μας, στο Kopaonik (σ.σ. ο πατέρας του, Srdjan και η μητέρα του, Dijana ήταν καθηγητές του σκι και ιδιοκτήτες πιτσαρίας στο βουνό που βρίσκεται κοντά στο Μαυροβούνιο) και έβλεπα πως πολύ κοντά μας… κάτι συνέβαινε. Κατασκεύαζαν κάτι. Ρώτησα τους εργάτες τι κάνουν και μου είπαν πως φτιάχνουν γήπεδα τένις. Ένιωσα πως ήταν ένα σημάδι από τη μοίρα…».
Στο Kopaonik γνώρισε και τη Jelena Gencic (σ.σ. μια από τις καλύτερες προπονήτριες τένις της πρώην Γιουγκοσλαβίας και σύμβουλο των Monica Seles και Goran Ivanisevic), η οποία είχε πάει εκεί για ένα summer camp. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που ήρθε στο γήπεδο ένα αγόρι 4-5 χρονών με την τσάντα του έτοιμη και φτιαγμένη, λες και επρόκειτο για επαγγελματική προπόνηση», θα δήλωνε, χρόνια αργότερα η Gencic. «Τον ρώτησα ποιος του την έφτιαξε και εκείνος απάντησε πως την έφτιαξε μόνος του. Όταν τον ρώτησα τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει μου είπε: «Νούμερο ένα στον κόσμο». Την ίδια απάντηση που μου είχε δώσει κάποτε και η Μonica Seles». 
Η προπονήτρια συνήθιζε να χωρίζει τα παιδιά σε τρία γκρουπ δυναμικότητας. Ο Novak μπήκε στο πρώτο, μόλις συμπλήρωσε ένα μήνα προπονήσεων. Από τότε, ήξερε ακριβώς τι ήθελε να γίνει.
«Ένα από τα παιχνίδια που είχα λατρέψει, ήταν του Pete Sampras για τον πρώτο του τίτλο στο Wimbledon (1993). Τότε ήταν που αποφάσισα να κάνω σκληρές προπονήσεις, τότε άρχισα να ονειρεύομαι τον εαυτό μου στο κεντρικό γήπεδο του Wimbledon, κρατώντας αυτό το τρόπαιο. Έφτιαξα ένα κύπελλο που έμοιαζε σε αυτό του Wimbledon και κάθε μέρα, όταν τελείωνα το διάβασμα πήγαινα και το έπιανα στα χέρια μου. Κοιτούσα στον καθρέφτη και έλεγα «είμαι ο πρωταθλητής του Wimbledon»
H Gencic δεν έμαθε μόνο τένις στον Novak – τον δίδαξε να χρησιμοποιεί το μυαλό του. Τον «μύησε» στο διάβασμα, τη φιλοσοφία, την ποίηση, την κλασική μουσική. Πολύ σύντομα θα μάθαινε να χρησιμοποιεί τα συναισθήματα που ένιωθε, όταν άκουγε τις αγαπημένες του συμφωνίες για να ηρεμεί πριν από κρίσιμα ματς. Αλλά η θέλησή του να μάχεται, να παλεύει, να κερδίζει ερχόταν από κάπου αλλού. Πιο βαθιά…
ANAMNHΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
«Όσοι παίζουμε τένις, παίζουμε σε γήπεδα που μοιάζουν με αρένες. Κι όταν είσαι μες στο γήπεδο και το πλήθος φωνάζει το όνομά σου ή σε χαιρετάει, είναι σαν να είσαι ο μονομάχος μες στην αρένα. Όλοι σε επευφημούν και συ παλεύεις, ουρλιάζεις, όσο χτυπάς τις μπαλιές σου – νιώθεις σχεδόν σαν να είσαι ένα ζώο που παλεύει για τη ζωή του». (Νοvak Djokovic)
Για τον Νοvak -Nole για τους φίλους- η επιβίωση είναι μια τέχνη που έμαθε πολύ νωρίς. Γεννημένος, στις 22 Μαΐου 1987, στο Βελιγράδι, επιβίωσε από δύο πολεμικές συρράξεις: τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο από το ‘91 ως το ‘95 και τους βομβαρδισμούς των συμμαχικών δυνάμεων που ακολούθησαν. Θυμάται καλά τις βόμβες. «Ακόμα αντιδρώ αντανακλαστικά όταν ακούω έναν δυνατό ήχο. Υπάρχει ένα τραύμα μέσα μου», παραδέχεται. Ανάμνηση, από κείνες τις μακριές, ακοίμητες νύχτες που τις τρυπούσαν οι σειρήνες.
«Ήταν μια τραγική περίοδος. Για δύο μήνες μάς βομβάρδιζαν σχεδόν κάθε βράδυ και θυμάμαι ότι τρέχαμε όλοι μαζί από κτίριο σε κτίριο για να βρούμε ένα μέρος να καλυφθούμε, να νιώσουμε ασφαλείς, Χρειαζόταν να έχεις κουράγιο για να διατηρήσεις την επιθυμία σου για οτιδήποτε άλλο πέρα απ’ τη ζωή σου».
Το τένις δεν ήταν απλώς «κάτι άλλο» – ήταν η άγκυρα που τον «αγκίστρωνε» στη ζωή. Κάθε μέρα, συνήθιζε να πηγαίνει και να προπονείται στις συνοικίες που είχαν βομβαρδιστεί την προηγούμενη. Υπολόγιζε, όπως λέει, πως κανείς εχθρός δεν θα χτυπούσε το ίδιο μέρος, δυο βράδια στη σειρά. Το μόνο που δεν είχε υπολογίσει ήταν το «δώρο» του, στα 12 γενέθλιά του.
«Happy birthday to you, Happy birthday to you, Happy birthday dear Noll-eh, Happy birthday to…. Μπουμ! Ακούσαμε το αεροπλάνο που πέρασε από το σπίτι μας και τις βόμβες να σκάνε. Σύντομα άρχισαν να τρέμουν οι τοίχοι των σπιτιών και βυθιστήκαμε στο σκοτάδι». Ήταν η βραδιά που βομβαρδίστηκε ο θερμοηλεκτρικός σταθμός στο Βέλικι Τσλιένι και το μεγαλύτερο μέρος του Βελιγραδίου βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Σαν επίλογο, σε όλες αυτές τις black humour ιστορίες, που διηγείται -σχεδόν σαν ανέκδοτο πια- στις συνεντεύξεις του, ο Nole προσθέτει πάντα πόσο ευγνώμων νιώθει για την «εμπειρία» του πολέμου. «Όσοι περάσαμε εκείνη την περίοδο, βγήκαμε πιο δυνατοί πνευματικά. Και μάθαμε να εκτιμούμε την αξία της ζωής. Ξέρω πώς είναι να ζω σε 60τ.μ. που βομβαρδίζονται καθημερινά. Οπότε, μπορώ να εκτιμώ τη ζωή που έχω τώρα».
ΤΗΕ DJOKER
Η ζωή που έχει τώρα -φορτωμένη από τίτλους, τρόπαια, βροχή από δολάρια, χορηγίες, διαφημίσεις κλπ.- δεν θυμίζει σε τίποτα, τη ζωή του αγοριού που στα 12 του, δεν είχε χρήματα για να πληρώσει τον προπονητή του και οι γονείς του έπρεπε να καταφύγουν στους τοκογλύφους για να χρηματοδοτήσουν το ακριβό lifestyle της ζωής ενός επαγγελματία τενίστα. Ευτυχώς, ο Nole τούς το ξεπλήρωσε και με το παραπάνω. Και το σημαντικότερο: οι δυσκολίες, δεν τον έπνιξαν. Βούτηξε μέσα τους και «αναδύθηκε» καλύτερος. Πιο δυνατός. Ένας άνθρωπος χαρισματικός, ευφυής, με χιούμορ.
Ο Djokovic, λένε οι ειδικοί, κατάφερε να κάνει το τένις διασκεδαστικό, λιγότερο «ποζάτο». Δεν τον νοιάζει όταν τον σχολιάζουν για το ντύσιμό του ή τα παλαιομοδίτικα γυαλιά μυωπίας του και τρελαίνεται να μιμείται τους συναθλητές του. Όλοι εκτίμησαν τα αστεία του – πλην ενός: του Nadal. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Novak αποφάσισε να τα κόψει. «Το αστείο είναι πως στην αρχή της καριέρας του, πολλοί τον αποκαλούσαν «Joker» και συνήθιζαν να λένε πως είναι ένας πολύ διασκεδαστικός τενίστας, ο οποίος ωστόσο δεν είναι όσο καλός είναι ο Federer ή ο Nadal. Τώρα, όλος ο κόσμος τον ξέρει ως τον καλύτερο τενίστα που, την ίδια ώρα, είναι και πολύ διασκεδαστικός».
Αυτό δεν σημαίνει πως ο «Djoker» -όπως ήταν το παρατσούκλι του- δεν παίρνει στα σοβαρά το τένις. Το αντίθετο. Ο τρόπος που ο Νole -γράφει ο Τύπος- ισορροπεί τη δουλειά με τη ζωή του, είναι εντυπωσιακός. « Όταν είναι στο γήπεδο, δίνει το καλύτερο που έχει για να είναι ο καλύτερος. Εκτός γηπέδων, περνά το χρόνο του με τον γιο του και τη σύζυγο του».
Ήταν μόλις 18 όταν έγινε ζευγάρι με την εντυπωσιακή Jelena Ristic, η οποία τότε σπούδαζε οικονομικά στο Bocconi University, στο Μιλάνο. Όπως δηλώνει: «Η ειλικρίνεια της είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο σε εκείνη. Αυτό που μας κρατά χαρούμενους και ερωτευμένους». Ναι, είναι ακόμα μαζί – παντρεύτηκαν το 2014 και απέκτησαν ένα γιο, τον Stefan.
Σήμερα, μένουν στο Μόντε Κάρλο – όσο ο Novak ταξιδεύει και δίνει αγώνες, η Jelena διευθύνει το φιλανθρωπικό ίδρυμα της οικογένειας, το Novan Djokovic Foundation που ασχολείται με τις συνθήκες εκπαίδευσης των παιδιών στη Σερβία. Ο Djokovic έχει κάνει ουκ ολίγες επενδύσεις στη χώρα του: στην Telekom Srbija, στα διατροφικά συμπληρώματα Fit Line. Έχει τρία εστιατόρια (δυο στην πρωτεύουσα και ένα στο Novi Sad), ακαδημία τένις, ενώ επιπλέον ασχολείται με διανομή αθλητικού ρουχισμού, κτηματομεσιτικά και διοργάνωση αθλητικών και άλλων εκδηλώσεων. Τον προπερασμένο Φλεβάρη δοκίμασε να πάρει μέρος και σε μια θεατρική παράσταση, στο Βελιγράδι. Του άρεσε πολύ η εμπειρία. Η υποκριτική, λέει, είναι μέσα στα προσεχή σχέδιά του.
Κατά τα άλλα, ο «φιλέλληνας» Νοvak Djokovic (σ.σ. έτσι βαφτίστηκε από τότε που πανηγύρισε έξαλλα στο Instagram την πρόκριση της Εθνικής Ελλάδος στο Μουντιάλ), δηλώνει πρώτα απ’ όλα «σύζυγος και πατέρας». «Αυτές οι ιδιότητες είναι που μου δίνουν ισορροπία. Έχω να δώσω και μια συμβουλή στους νέους: παντρευτείτε! Από τότε που έκανα δική μου οικογένεια, δεν έχω χάσει πολλά ματς, ενώ έχω κερδίζει πολλά τουρνουά. Απολαύστε το»!
